مدیران هشتادی

» .

منوي كاربري

موسیقی

لينك دوستان

لينكدوني

آخرین مطالب

منوي اصلي

نويسندگان

موضوعات

آرشيو ماهانه

آمار

چند اپیزود پیرامون کنسرت شهرام ناظری با گروه دوستی ( فرهنگی اجتماعی )

موسیقی (منظور موسیقی فاخر است) همانند سایر وجوه هنری در هر زمانی بازگو کننده حال و احوال جمعی آن مملکت است و بالطبع موسیقی ملی ایرانی نیز به دلیل واجد همه شقوق فاخر بودن از این قاعده مستثنی نیست. اینکه در بازه سالهای 1332 به بعد شاعر زمستان را می سراید یا فیلمسازان گرانقدرمان در اوج رشد اقتصادی و رفاه فیلم قیصر یا گاو را می سازند یعنی برآیند ذهن جمعی جامعه را بیان می کند و اکنون شهرام ناظری می خواند با آن صدایش که رعشه به جان هر خواننده ای می اندازد "ري را/ ري را/دارد هوا كه بخواند/درين شب سيا./او نيست با خودش،/او رفته با صدايش اما
خواندن نمي‏تواند". آری جامعه ما تلخ است این را نه من که موسیقی اش که سینمایش که حتی سریالش(ستایش) می گوید.
استاد علیزاده به واقع کلمه یک استاد است و تکنوازی وی با صدای با صلابت ناظری یکی از زیباترین جلوه های اجرا بود.
ترکیب چند استاد بزرگ با چند نوازنده کمتر شناخته شده ابتکار جالبی است که در خیلی از عرصه ها جواب داده است و امیدواریم با تداوم آن در موسیقی نیز نتیجه مناسبی به بار بدهد.
نقش و جایگاه موسیقی کردی و نوازنده های کرد در موسیقی ملی ما بی بدیل است حضور شهرام ناظری در قله آوازی ایران و زخمه های ساز اردشیر کامکار و سعید فرج پوری این را می گویند بی اغراق می توان گفت این حضور موسیقی ملی ایران را از خمودگی و رکود خارج ساخنه است.
رویه ای که در چند سال اخیر رواج پیدا کرده که به موسیقی پاپ (که البته بعضی از آنها پاپ نیستند) نیز در حد مناسبی مجوز اجرا داده می شود بسیار خوب است زیرا باعث می شود هر کسی در پی محصول مورد در خواست خود باشد، در سالهای گذشته حرکاتی را شاهد بودیم که امسال کم شده بود خروج تماشاچیان در وسط برنامه که گویا مسیر را اشتباه آمده بودند.
هنوز که هنوز است یک سالن مناسب برای اجرای موسیقی نداریم یک سالن که مختص اجرای آن باشد اگرچه این قضیه به درد بزرگتری مربوط است و آن اینکه جایگاه موسیقی هنوز تبیین نشده و هنوز مابین علمای ما در حلال و حرام بودن موسیقی اختلاف است و اگر نبود نظر عالمانه بنیانگذار انقلاب پیرامون موسیقی معلوم نبود امروز همین مقدار موسیقی را نیز بتوانیم داشته باشیم.
جیغ ها و دادو بیدادهای گاه گاه جمعیت این واقعیت را که انرژی می باید تخلیه شود نمایان می کرد در جوامع نرمال موسیقی می تواند این نقش را بخوبی ایفا کند و در سبد هزینه ای خانواده جایگاهی ثابت بگیرد و اگر قرار بود یارانه ای به کالایی خاص تعلق بگیرد موسیقی از کالاهای واجب است( بگذریم که وقتی یارانه نان حذف می شود دیگر یارانه به موسیقی شبیه جوک می ماند) .اگر تعدادی از جمعیت انرژی خود را محکم نگاه داشته بودند در بخش انتهایی که به موسیقی کردی اختصاص داشت آنها نیز مجبور به تخلیه انرژی شدند.

یا حق

پ ن: در نهایت آنچه خاطره شبی اینچنینی را تکمیل می کند همراهی با عزیزانی از جنس و ملات دوستی است که " هرچه گفتیم جز حکایت دوست..... درهمه عمر از آن پشیمانیم"

نوشته شده توسط خبات در یکشنبه 9 مرداد1390

لينك ثابت