مدیران هشتادی

» .

منوي كاربري

موسیقی

لينك دوستان

لينكدوني

آخرین مطالب

منوي اصلي

نويسندگان

موضوعات

آرشيو ماهانه

آمار

پاسخ شماره 2 به نظرات حاج آقا ( آزاد )

حاج آقای بلند مرتبه (ببخشید از بکار بردن کلماتی مانند جیگرم و دلبندم و غیره در مورد حاج آقا به دلیل ملاحظات شرعی و عرفی معذورم) سلام؛

من هم در ابتدا از لطف و بنده نوازی تون در حق اینجانب کمال تشکر رو دارم و خوشحالم که بنده رو قابل دونستید و با این حالتون پاسخ های دندان شکنی دادید که مطمئناً در جریده تاریخ ثبت خواهد ماند. باید بگم که نوشته ای که من عرضه کردم نه یک افشاگری و بلکه نظر اینجانب در مورد سخنان جنابعالی بود. در واقع قضیه آن قدر فاش و عیان است که نیازی به افشاگری نیست ولی خوب هر کس می تواند دیدگاه خود را در این رابطه بیان کند. در مورد آرمان گرایی هم درست می فرمایید. بنده اصولاً آدمی هستم که با اهداف و آرمان هایی که در ذهن دارم تا به حال زندگی کرده ام و پس از این هم نمی خواهم لحظه ای بدون ایده آل ها و اهداف خود زندگی کنم و آنقدر غرق روزمرگی شوم که هیچ از آرمان و آرزو در ذهن نداشته باشم و از خدا خواهانم که مرا به این روز مبتلا نسازد.

عارضم خدمت شما و تمام دوستان نیکم که من در حد وسع عقلی و تجربی خود از متن شما برداشت داشتم. برداشت من از لحن و گفتمان حاکم بر نوشته شما نوعی انفعال در برابر فضای موجود حاکم بر روابط اجتماعی و اخلاقی مان بود. شما درست می فرمایید، شما به شیوه خود درصدد تقبیح این وضعیت نیز برآمدید اما با مواضعی نظیر توصیه به نگار برای تطبیق خود با محیط، فضای تسلیم در برابر جو ناسالم حاکم را در نوشته خود ایجاد کرده و بدین ترتیب خواننده را به چنین تسلیم و تطبیقی فرا می خوانید (هر چند که این موضع شما ممکن است که تأثیر چندانی در تغییر نگرش خواننده نداشته باشد چرا که اگر خواننده می خواسته تأثیری بپذیرد تا حالا و با زندگی در این اجتماع، به احتمال زیاد پذیرفته است).

همانطور که در مطلب قبلی هم گفتم، با ضرورت بحث آمادگی که توسط شما هم ذکر شده بود کاملاً موافقم. اما خوب نظر ما در مورد نحوه این آمادگی و راهبرد متخذه برای مواجهه با شرایط پیرامونی گویا متفاوت است. در مورد مبارزه هم باید بگم که این واژه معانی خاصی را به خصوص در ذهن نسل جوان جامعه ما تداعی می کند. این واژه بیشتر جنبه ای شعاری برای نسل ما دارد و کسی که چنین واژه و راهکاری را اعلام می کند به نظر می رسد غالباً مورد تمسخر دوستان و هم دوره ای های خود قرار می گیرد (هر چند که این واژه در مقاطعی از تاریخ اساساً معانی دیگری به ذهن متبادر می ساخت و از جایگاه و قداست خاصی برخوردار بود). بنده ترجیح می دم به جای مبارزه در این برهه از زمان از واژه "تغییر" استفاده کنم. من برای تغییر چه کردم؟ به یاد حرف آن کشیش در موقع مرگ افتادم که بهترین نقطه و مورد برای تغییر کل یک جامعه را خود هر یک از افراد آن جامعه می دانست. من برای تغییر کل فضای حاکم، تغییر خویشتن را پیشه کردم و در عین حال انتقاد از فضای پیرامون خود را هم ممکن و مجاز می دانم تا شاید دیگرانی هم مانند بنده تغییر خویشتن را به عنوان یک راهکار برگزینند و من هم از تجربیات کسانی که چنین راهی را پیش گرفته اند درس بگیرم (در عین حال که شما خود، راهی برای تغییر پیشنهاد نداده اید و صرفاً سئوال را مطرح نموده اید). و از این راهکار تغییر خویشتن هم نتیجه گرفتم و فکر می کنم تونستم در این مدت خود را تا حدی تغییر داده و تربیت کنم اما چنین تغییر و تربیتی باید فراگیر شود تا سودمند باشد.

حاج آقای والا مقام، من خدای ناکرده به محکومیت شخص شما برنخاستم و صرفاً نظرات انتقادی خود را در مورد نظرات و دیدگاه شما بیان کردم. و جملات و دیدگاه هایی مانند این که " خوب معلومه که سرنوشت دانشجویی که دوست داره کار علمی انجام بده همین میشه" رو به نقد کشیدم. درسته که دانشجویان و اصولاً افرادی نیز در این جامعه بوده اند و هستند که در مقابل وظیفه شناسی و تعهد خود پاسخی از سر ناجوانمردی و پستی دیده اند (و به نظر می رسد تعداد آنها کم هم نباشد) اما بکار بردن واژه هایی نظیر "معلوم است" نشان دهنده این است که شما این نوع از جور را در جامعه ما به عنوان یک قانون مسلم پذیرفته اید و هیچ جای شک و شبهه ای در آن باقی نمی گذارید که دیگرانی هم که قصد تعهد و خدمت دارند به چنین سرنوشتی دچار می شوند و گریزی از آن نیست. بنده چنین گفتمان برگرفته از نوعی ناچاری و بی چاره بودن را نقد می کنم. البته من در این جا قصد نقد رفتار و موضع نگار در مورد مسائل پیش آمده را ندارم.

حاج آقای عزیز، باید بگم که به نظر من ابراز تأسف و همدردی دوستان در باب مسئله ای که برای نگار پیش آمده است کاملاً منطقی و به جاست. این یک واکنش طبیعی و مقدماتی است اما موافقم که باید تنها به نظر دادن و سخن راندن اکتفا نکرد. در عین حال دید شما به شرایط جامعه و کشور ما من را به یاد جامعه تصویر شده در مجموعه ماتریکس می اندازد. جامعه ای که هیچ اختیاری از خود ندارد و تمام امورات و سرنوشت آن بوسیله یک سیستم بیرونی و مجزا که از بد حادثه خیرخواه مردم هم نیست هدایت می شود. در واقع سخن این است که به نظر من چنین سیستمی ماهیت حقیقی ندارد و رفتار، صفات و تعاملات تک تک افراد در جامعه است که چنین ساختاری را به خصوص در جوامع جهان سومی حاکم می کنه. از سوی دیگر به نظر من تاریخ حداقل نشون داده که این به اصطلاح سیستم خیلی از مواقع به دست افراد پایینی هرم تغییر کرده. شما که خودتون از کفن پوشان و از مردان صف اول تظاهرات ضد طاغوت بودید باید به خاطر داشته باشید که عامل اصلی انقلاب 57 که به عقیده من تا حدود زیادی یک انقلاب (تغییر) سخت بود، همان بخش های پایینی به قول شما هرم بودند. تغییر یا انقلابی که در حال حاضر از نظر من باید نوع نرم آن رخ بده. یعنی در این مقطع ما نیاز به انقلاب نرم برای ایجاد تغییرات بنیادی در رفتار ها، طرز تفکرات و هنجار های افراد ساکن در این سرزمین داریم و این به نظرم به هیچ عنوان خیال پردازی نبوده و یک ضرورت و نیاز جدی است.

روحانی برجسته، بله قبول دارم که ما در دنیای واقعی و یا به قول شما رئال زندگی می کنیم، اما در کنار واقعیت همیشه حقیقت هم مطرح بوده. از طرف دیگه من هیچ ملت و کشوری رو نمی شناسم که بدون داشتن ایده آل ها و آرزو ها در ذهن، به جایگاه رفیع و مناسبی رسیده باشه. درسته که ممکنه افراد این کشورها به ایده آل ها و آرزو هاشون حتی در بلندمدت هم به طور کامل نرسن اما مگه میشه با دیگاه کاملاً واقع گرایانه و بدور از هر گونه انگیزه ناشی از ترسیم ایده آل ها و چشم انداز ها موجبات تحرک جوامع رو برای رسیدن به جایگاهی بالاتر فراهم کرد؟ شما گمان می کنید اروپای غربی و یا ژاپن پس از جنگ جهانی دوم صرفاً با تکیه بر دیدگاهی واقع گرایانه به جایگاه امروزشان دست یافته اند؟ من این گونه فکر نمی کنم. بر این اساس، در عین حالی که نظرات خود را نسخه هایی عجیب و غریب و بی سابقه نمی دانم (من از کوچکترین افرادی هستم که چنین سخنانی بر زبان می رانم)، اما رویکرد خود را به جای روشنفکرانه (با معانی خوب و بد متبادر کننده به ذهن)، نوفکرانه می دانم.

و اما دیدن این جمله که "اگه با راستی و درستی و کار و تلاش واقعی راه به هیچ جا نمی بریم آیا اصرار بر این مواضع ریا نیست؟" آنقدر موجب تعجب و افسوس بنده شد که پاسخی در مورد آن نمی دهم و شما را به توضیحات پیشین ارجاع می دهم. و همچنین منظور شما رو از جمله " آیا قکر نمی کنید اینکه بریم یه کناری بشینیم بگیم خوب سیستم که با ما جور در نمیاد ما هم که هیچ جور نمی تونیم این سیستم رو تعمیر کنیم. همون بهتر که بکنج خونمون بشینیم بد و بیراه بگم به جد و آباد سیستم و هرکی توی سیستمه هبچ فایده ای به حال خودمون و دور و بریامون و ... نداشته باشه؟" نفهمیدم.

در پایان هم باید عرض کنم که درسته که تحلیل من از مسائل پیرامونی ممکنه ضعیف باشه و تمام پیچیدگی های موضوع را ندیده باشم (این لزوماً به معنای ساده انگارانه بودن موضعم نیست) اما کاملاً داشتن موضعی انفعالی را رد کرده و برای یافتن دلیل اون، شما رو به خوندن دوباره این نوشته دعوت می کنم. علاوه بر این به نظر می رسه که با در پیش گرفتن مواضعی کاملاً رئالیستی و مبتنی بر همرنگ جماعت شدن و تطبیق با محیط، سرنوشت ما و کشور ما حتی در حد و اندازه های قرقیزستان هم نخواهد بود و جابجایی ارزش و ضد ارزش به جایی خواهد رسید که روزی نام پروفسور حسابی را بر سر در قهوه خانه هامان خواهیم دید.

و السلام علی من تبع الهدی

نوشته شده توسط کاوه مهاجری در دوشنبه 18 شهریور1387

لينك ثابت