پيغام مدير : و سلامی دوباره بعد از آن خداحافظی زیبای جشن فارغ التحصیلی. جمع، جمع فارغ التحصیلان مدیریت و حسابداری دانشگاه تهران است و ورودی های 80. پشت در بدِ، بفرمایید تو... و چه زیبا بود آن روز آخر خداحافظی مان که هرگز فراموشمان نخواهد شد.
دیروز تو تاکسی از ونک به شهرک یک آقای محترم کنار من نشسته بود . یکی از دوستاش بهش زنگ زد و شروع کرد به حرف زدن و منم کنارش بودم و طبیعتا میشنیدم چی داره میگه.... چیزی که توی حرفای این شخص برای من مهم بود این جمله بود که مرتب تکرار میشد :
"من با آقای مهندس حرف زدم و بهش مردونه قول دادم این حرف ها رو به کسی نگم ولی الان به تو میگم ولی قول مردونه بده به کسی نگی.
آقای مهندس به من گفت که تو باهاش صحبت کردی و اونم به تو قول داده که حرفات رو به کسی نگه اما به من گفت ولی ازم قول گرفت به کسی نگم.
رضا به من گفت که با تو صحبت کرده و تو بهش قول دادی که حرفاش رو به کسی نگی ولی آقای مهندس میگفت تو حرفای رضا رو بهش گفتی....."
.خلاصه صحبت های این آقا تا خود میدون شهرک همین بود. این آقا و دوستاش همه به هم قول های مردونه داده بودند ولی هیچ کدوم هم سر قولشون نبودند و جالبه اینه که این آقا باز داشت دوستش رو به قرآن و جون هزار تا آدم قسم میداد که این حرف ها رو به کسی نزنه.
اصلا ما میدونیم قول دادن یعنی چی؟ متعهد شدن یعنی چی ؟ قسم خوردن یعنی چی؟ نمی دونم تو جوامع دیگه مردم چطوری هستند ولی ما با این همه ادعا نباید اینطور باشیم. پدرم همیشه از قسم خورد بدش میاد میگه قسم خوردن یعنی اینکه تو به من اطمینان نداری و من باید برای تو شاهد بیارم و به کسی قسم بخورم تا باور کنی و این یعنی بین ما بی اعتمادی وجود داره ....