اما حتي تو سردترين روز سال هم کاپشنشو رو دستش ميگيره و اصلاً اون رو نمي پوشه مگر اينکه بارون بياد. يادمه يه روز بدجوري سرما خورده بود طوري که به زور ميتونست صحبت کنه. اما بازم کاپشن به دست داشت از دانشکده ميرفت بيرون ! خيلي دلم ميخواد يه روزي دليل اينکارش رو ازش بپرسم. يا خيلي سوالاي ديگه. حتي سوالاي کليشه اي؛ مثلا ازدواج کرده يا نه؟ بچه داره يا نه؟ بچه هاش کجان؟ و ....اما «محرم» اونقدر تودار و کم حرفه که تا حالا صحبت کردن ما از يه ربع بيشتر نشده. حالا فکرش رو بکنين همين آدم ظهر      پنج شنبه اي تو رو ميون حياط دانشکده ببينه و از تو بپرسه ناهار خوردي يا نه؟ با اينکه جواب من مثبت بود بازم با خواهش و تمنّا ازم خواست که برم و باهاش غذا بخورم. يه ظرف يه بار مصرفه کوچولو دستش بود. گفتم:«باشه، من ميرم ساختمون اساتيد و ميام» وقتي بعد از بيست دقيقه برگشتم هنوز به غذاش لب نزده بود و منم با شرم و غم يه لقمه خوردم تا اون به قول خودش غذا از گلوش پايين بره. نميدونم شايد اون آخرين فرد از نسلي باشه که معرفت و مردونگي رو تو عمل هم نشون دادن.  

قرار نبود درباره «محرم» بنويسم. دلمون مي خواست خودش حرف بزنه و همون حرفها، حرفايي که بوي سادگي و صميميتش، «ما»هاي گم شده تو دورهاي  دور رو بد جوري گيج و مست  مي کنه، به اسم مصاحبه يا حالا هر چيز ديگه ای که چاپ بشه. ولي راستش خود«محرم» راضي نشد. مي گفت:«با يکي مصاحبه کنيد که هم قشنگ تر از من حرف بزنه ، هم يه حرفي بزنه که به درد دانشجوها بخوره» من اون کسي را که محرم   مي گفت پيدا نکردم ، واسه  همين راجع به کسي نوشتم که قشنگ حرف ميزنه و حرفهاي قشنگش خيلي به درد دانشجو مي خوره ولي خودش يه جور ديگه فکر ميکنه.

بهش گفتم :«حالا که مصاحبه نمي کني پس لااقل بذار يه عکس ازت بگيرم» و اون وايستاد و با همون نگاه ساده و پر از صميميت هميشگيش به دوربين خيره شد. وقتي از پشت لنز دوربين نگاش ميکردم يه لحظه چشمم افتاد تو چشمش و يهو دلم لرزيد. از اون نگاههايي بود که ميشه اونو مثل يه شلاق کوبيد تو صورت روزگار. درست مثل همون وقتايي که موقع خستگي در کردن، به نرده ها تکيه ميده و زل ميزنه به زمين و تو نمي فهمي که واقعاً به چي فکر ميکنه.

قدر «محرم» رو بايد دونست. آدمايي مثل اون ديگه  خيلي خيلي کم تو اين دور و زمونه پيدا ميشن. وقتي داري از پله ها بالا ميري تا به کلاس برسي و اون داره پله ها رو جارو ميکشه يا هر وقت ديگه اي که ديديش يه سلام و احوالپرسي باهاش داشته باش. زياد وقتت رو نميگيره چون خودش آدم کم حرفيه و نه..... اينو مطمئن باش که صحبت کردن با اون نه وقتت رو ميگيره و نه چيزي از آقايي تو کم ميکنه. اينو مطمئن باش.       قربون شما برم

 دوست خوبم حسن صابری است  پ ن۱:  این مطلب عینا برگرفته از وبلاگ

پ ن ۲: نمیتونم میزان ناراحتیم رو از این واقعه بیان کنم  شاید به دلیلی اینکه یکسالی را که توی انجمن بودم هر روز از نزدیک میدیدمش که برای نظافت انجمن می آمد وبیشتر ازهمه کار میکرد فقط میتوانم از خدا بخواهم که مورد رحمت خودش قرارش دهد

پ ن ۳:یکی دیگر از کسانی که از دوران زیبای دانشگاهم از او خاطره داشتم، خود خاطره شد تا کی نوبت خودم بشه.........................از بازی روزگار گریزی نیست