باید مواظب آنها می‌بود.

در راه که می‌آمد شدیدا احساس گرسنگی می‌کرد، اما مادرش که می‌گفت: "دستت را که شستی بیا غذاتو بخور"، در حالیکه جوراب‌هایش را از پایش در می‌آورد، فریاد می‌زد: "گرسنه نیستم".

همیشه موقع در آوردن جوراب پای چپش، دچار دردسر می‌شد، اما با کمی ‌زورزدن جوراب از پایش در می‌آمد، آخر همیشه شست پایش در سوراخ جواب گیر می‌کرد. مادرش تازه آن سوراخ را برای بار چندم دوخته بود، اما انگار اشکال از انگشت شست پایش بود. کاریش هم نمی‌شد کرد.

قبل از شستن دست‌هایش جوراب‌ها را باید می‌شست، چون کفشش رنگ می‌داد.

هنگام ِ خریدن کفش، نزدیکی‌های عید ِ سال ِ قبل، فروشنده فروشگاه تعاونی اداره پدرش گفته بود: "کفش خوبی است. رنگ نمی‌دهد"، اما مادرش چون می‌دانست آن کفش رنگ می‌دهد برایش دو جفت جوراب مشکی خریده بود،ولی او جوراب سفیده‌اش را که عمه طلعتش (همان عمه که از همه بزرگتر است) به او عیدی داده بود، همان که تا حالا ده بار انگشست شست پای چپش سوراخ شده بود، آن را می‌پوشید.

دوست داشت شبیه عکس پدرش شود. کفش مشکی، جوراب سفید، شلوار مشکی و کت مشکی.

آن وقت کمربند چرمی سفید و پیراهن سفیدش را می‌پوشید و به مدرسه می‌رفت تا شاید مثل عکس پدرش بشود.

کمبرندش دورو بود. یک رو مشکی و یک رو سفید. کافی بود سگک کمربند را بچرخاند تا رنگ کمربندش تغییر کند.

مادرش گاهی وقت‌ها - تقریبا هر روز صبح - سرش داد می‌زد: "آخه چرا همیشه این لنگه جوراب را پای چپت می‌کنی؟ خوب جای آنها راعوض کن!".

اما او دوست داشت هر لنگه را همان طوری که همیشه می‌پوشید، بپوشد؛ چون آنها بعد از این همه پوشیده شدن حالا شکل پای خودش را گرفته بودند.

تازه اگر تا عید سال بعد که قرار است برای عید دیدنی باز هم به خانه عمه طلعت بروند (همان عمه که از همه‌ی همه بزرگتر است) جوراب‌هایش سالم بماند و عمه سوراخ ِ شست پایش را نبیند و جوراب نوی سفید به او ندهد که او دیگر جوراب نوی سفید نخواهد داشت تا با همان شلوار وکت و پیراهن بپوشد، همان شلوار سیاه که حالا سه چهار انگشتی برایش کوچک شده بود.

تازه هیچ کس به فکر سر کچل او هم نبود. سری که مجبور بود آن را اول مهر با شماره 4 بتراشد، سری که حالا با سرد شدن هوا صبح‌ها یخ می‌زد. سرِ او را که مجبور بود مسیر خانه شان تا مدرسه را صبح زود از کنار ریل راه آهن بدود.

او دیر به مدرسه می‌رسید و همیشه گوش‌ها و دست‌هایش یخ می‌زد. پاهایش گرم بود. به غیر از انگشتِ شستِ پایش که همیشه یخ بود. او هر روز دیر به مدرسه می‌رسید، چون مجبور بود مسیر راه آهن را تا پشتِ ایستگاه دور بزند، از پل عابرین پیاده بالا برود و خود را از این‌طرفِ ریل به آن‌طرف برساند. کارِ هر روزش همین بود و چند دقیقه از این تاخیر هم به‌خاطرِ تنگی نفسَش بود. از پله‌ها که پایین می‌آمد اسپری "سالبوتامول" را در می‌آورد چند بار تکان تکانش می‌داد و با یکی دو نفس عمیق محتویاتش را به نایژکهایش می‌رساند تا بتواند نفس بکشد.

او از ریل راه آهن می‌ترسید. وقتی که به مدرسه می‌رسید معلمشان مثل همیشه او را چند دقیقه‌ای کنار تخته و پشت به همه بچه‌ها روی یک پا (همان پای چپ که انگشت شستش یخ زده بود) نگه می‌داشت. بعد می‌رفت می‌نشست. کلاه پشمی ‌دوستش را می‌گرفت، آرام روی گوشهایش می‌کشید. دست‌هایش را که از سرخی سرما و خط کش چوبی معلمش زق زق می‌کرد زیر بغلش می‌گرفت.

اما نمی‌دانست با انگشت پای چپش (همان انگشت شست یخ زده) چه کند. همه اینها را مجبور بود به خاطر ترسش از ریل راه آهن تحمل کند.

او از ریل آهنین می‌ترسید. همان ریل راه آهنی که دو سال پیش پای چپ پدرش در آن گیرکرده بود و قطار او را له و لورده کرده بود. شاید همه‌اش به خاطر این بوده که انگشت شست پای چپ پدرش همیشه از جوراب بیرون بود. این را همیشه عمه طلعت (همان عمه که ازهمه بزرگتر است) در حالی که جوراب روبان پیچیده عیدی را به او می‌داد، تعریف می‌کرد و اشک را از گوشه چشمش پاک می‌کرد.