مدیران هشتادی

» .

منوي كاربري

موسیقی

لينك دوستان

لينكدوني

آخرین مطالب

منوي اصلي

نويسندگان

موضوعات

آرشيو ماهانه

آمار

خوزستان(3)درد دلی با خرمشهر ( )

از لحظه اي که وارد خرمشهر شديم حالتي غريب به من دست داد هم شادي هم غم .نمي دانم واقعا چگونه توامان مي شود اين دو حس متناقض را با هم داشت شايد غم به خاطر جو غالب جنوب بود جوي گيرا با حسي غريب ،اما واقعا حس در خرمشهر بودن چيز ديگري بود .وقتي سوار قايق شديم وبر روي کارون ودر دهانه شط حرکت مي کرديم بي اختيار ايستادم ودرحالي که صاحب قايق به من تذکر ميداد که بنشين مي افتي! اما من بي اعتنا به او نعره مي زدم.شايد بچه ها هم فکر ديگري مي کردند اما از ته دل داد ميزدم که اي خدا،اي خداي من، اين منم وسط خرمشهرجايي که19 ماه از مام ميهن جدا بود جاييکه هزاران تن از زنان وبچه ها يش را عربهاي وحشي به خاک و خون کشيدند( اي کاش فقط ميکشتند اما..............) اما الان از آن جانيان خبري نيست و من آزادانه در وسط کارون دارم داد مي زنم آزادانه بي آنکه کسي مانع من شود بي آنکه بوي نحس صداميان به مشام برسدخدايا شکرت که درزمان تسخير اين تکه از سرزمينم نبودم که گر بودم بي شک دق مي کردم .

آري دوستان چه لذت بخش بود وچه حماسي وقطعا يادي از کساني که براي شرف و عزت اين مملکت از جانشان يعني بهترين داشته شان گذشتند حداقل کاري است که از دست ما بر مي آيد. فارغ از هر عقيده ومسلک و ديني حريت وآزادگي وجه اشتراک تمام انسانهاست و بايد از کساني که اين حريت را به ما ارزاني داشتند سپاسگزاربود که گرچه متاسفانه نظام با مصادره اين عزيزان به نام خود بيشترين خيانت را در حق آنها کرده اما انسان با انصاف سره را از ناسره بايد تشخيص دهد.

اما پلان آخرحضور ما در خرمشهر بسيار غمگين بود بعد ازحدود24 سال از آزادي خرمشهرو18 سال از اتمام جنگ هنوز آثار ويراني در شهر نمايان است واهمال کنندگان در اين زمينه از خائنين وصداميان نيز بدترند که آنها جان ومال اينان را آماج تجاوز قرار دادند ولي دوستان خائنمان روحيه خرمشهريان را، که با ديدن آثار جنگ بيش از پيش خود را در آن ايام دهشتناک فرض کنند.

پ .ن1 :واقعا پوريا چقدر عالي عکس گرفته خصوصا عکس بالايي را که يکي از زيباترين عکسهاي طول زندگيمه.ازش خيلي ممنونم واز اينکه خودش نمي تونه سوژه عکاسي خودش باشه متاسفم

پ ن ۲:هميشه با شنيدن موسیقی متن فيلم پاپيون حس غريبي به من دست مي دهد يک حس نوستالژيک نسبت به گذشته خصوصا کودکيم که بسيار خاطره انگيز ودوست داشتني بود و هميشه از اينکه بر نمي گردد غمگين مي شوم ودر خلوتم بغض ميکنم و بي صدا مي گريم چقدر زيباست بي صدا گريستن......... اي کاش هيچ وقت بزرگ نمي شدم

نوشته شده توسط خبات در پنجشنبه 3 خرداد1386

لينك ثابت