مدیران هشتادی

» .

منوي كاربري

موسیقی

لينك دوستان

لينكدوني

آخرین مطالب

منوي اصلي

نويسندگان

موضوعات

آرشيو ماهانه

آمار

چهارشنبه سوری ( فرهنگی اجتماعی )

به آخراي سال كه نزديك ميشيم ، من هميشه ياد روزاي كودكي ام مي افتم. چقدر هيجان داشتم كه سال زودتر تموم بشه. 19-20 سال پيش ،شباي چهارشنبه سوري ، با بچه هاي فاميل ، تو خونه قديمي و بزرگ مادربزرگ جمع مي شديم و تو حياط پر از درختش دور حوض يه آتيش بزرگ روشن مي كرديم و از روش مي پريديم . خطرناك ترين وسيله اون شب هم چند تا فشفشه بود كه روشن مي كرديم!!!! و خلاصه يه شب خوب بي خطر رو كنار هم مي گذرونديم .هرچي بزرگتر شديم ، مشكلات و مسائلمون هم با ما ها بزرگ شد و ديگه كسي وقتي براي اين دور هم بودن ها نمي ذاشت و الان هم كه ديگه نه مادربزرگي هست و نه خونه قديمي و حياطي كه بخوايم آتيش روشن كنيم و شبي رو كنار هم بگذرونيم. فقط خاطرش مونده . حالا به اجبار تو خونه مي مونيم و به صداي نا هنجار ترقه ،سيگارت، TNT، بمب و نارنجك !!!! و... گوش مي ديم ديگه چهارشنبه سوري يه شب خوب و خوش و بي خطر نيست ، اصلا ديگه كسي به چهارشنبه سوري به عنوان يه جشن نگاه نمي كنه، بلكه بيشتر تبديل به يه شب خطرناك شده ، اون قدر كه حتي اداره ها ،‌بانك ها و ... زودتر تعطيل مي كنند تا از خطر در امان باشن . انگار قرار جنگ بشه !

اين چيزا رو كه مي بينم مدام يه سري سوال تو ذهنم تكرار ميشه : چرا به اينجا رسيديم؟ چرا رسومات ما رنگ و اعتبارشون رو دارن از دست مي دن؟ گناهش رو بايد گردن كي بندازيم؟

ما (ايراني ها ) مردم بي فرهنگ ، بي ريشه و بي اصالتي نيستيم. پشت هر رسم و رسوم و آيينمون هم كلي داستان و حكايت و دليل وجود داشته. افسوس كه تو اين 18-19 سال كه درس خونديم تو هيچ كتاب درسي ذره اي از اين فرهنگ و آيين رو به ما نشون ندادن.

بنابراين تنها يه جواب تو ذهنم براي سوالام تداعي مي شه : " از ماست كه بر ماست".

نوشته شده توسط مهرناز مهدی زاده در شنبه 22 اسفند1388

لينك ثابت

بعد از چهار سال دوباره سلام! ( آزاد )

تقریبا هشت سال قبل بود که وارد دانشکده مدیریت شدم.

اولین روز مهر ، اولین روز پاییز

بدون کوچکترین علاقه به رشته حسابداری ، چقدر از پاییز متنفر بودم !

می خواستم مهندس شم نمی دونم چرا سر از دانشکده مدیریت در آوردم!

فقط دعا می کردم که زودتر این پاییزها بگذره و درسم تموم بشه!

ولی ...

کم کم گذشت و به فضای کوچیک و صمیمی دانشکده عادت کردم ، به دوستان و همکلاسی هام

به درس ها و استادها

به سلف دانشکده و غذاهاش

به حوض کوچیک وسط حیاط دانشکده

به کتابخونه و کامپیوترهای نه چندان به روزش!

به سایت کوچیک و همیشه شلوغش!

به همه چیز...

جوری که الان حتی تک تک بچه ها رو با کلی خاطره و کوچکترین جزئیات به یاد می یارم

من هنوزم دارم حسابداری می خونم بدون اینکه فکر کنم یه روزایی بود که از این رشته بیزار بودم

حالا دیگه احساس نمی کنم که از پاییز متنفرم

الان احساس می کنم

پاییز ، فصل باد و برگ

فصل رنگ و رنگارنگ

فصل نیمکت و مشق

فصل باز باران با ترانه ، با گوهر های فراوان

فصل چتر و خیس

فصل شیدایی و انتظار

فصل مهر و مهرگان

رو با همه سردیش دوست دارم چون یه بار دیگه به من این امکان رو داد که دوستامو بعد از چهار سال

پیدا کنم !

نوشته شده توسط مهرناز مهدی زاده در شنبه 30 آبان1388

لينك ثابت