مدیران هشتادی

X

مدیران هشتادی

» .

منوي كاربري

موسیقی

لينك دوستان

لينكدوني

آخرین مطالب

منوي اصلي

نويسندگان

موضوعات

آرشيو ماهانه

آمار

معرفی برنامه ( فرهنگی اجتماعی )

در گیر و دار برنامه های نه چندان عمیق صداو سیما و ارائه سریال ها و فیلم هایی که گاه شعور مخاطبین را لگد مال می کنند پیدا کردن برنامه ای که بتوان وقت آرامش شب را بدان اختصاص داد کاری سخت است. اما حول و حوش ساعت 23 می توانید با تماشای برنامه رادیو7 از شبکه آموزش قدری گمشده خود را پیدا کنید.

اگرچه سلیقه، پارامتری بس اساسی در انتخاب برنامه مورد علاقه است و کشف آن کاری است مشکل، اما حدس می زنم شما دوستان از این برنامه خوشتان بیاید، برنامه ای ترکیبی با تمی آرام و تسکین بخش که در آیتم های آن می توانیم گمشده های خودمان را پیدا کنیم. این برنامه ایده و طرح آقای منصور ضابطیان است که خود گاه گاه نقش مجری را نیز ایفا می کند. استفاده از مجری های متنوع، همکاران افتخاری و موسیقی های متین همه و همه از این برنامه یک برنامه خاص ایرانی ساخته. حس نوستالژیک نسل پیشین ما به رادیو و همچنین سالم و پاک ماندن آن رسانه باعث شده است با بکارگیری کلمه رادیو در عنوان آن مخاطبین را به سطح معرفتی برنامه سوق داد. پیشنهاد می کنم اگر این برنامه را ندیده اید برای دیدن آن وقتی مختصر را اختصاص دهید تا اگر باب طبع بود لحظات زیبایتان را با آرامش شبانه این برنامه ترکیب کنید. وبعد از استرس کاری روزانه و دلواپسی های مشترکمان که حاصل دردهای مشترکمان است به تماشای این برنامه بنشینیم تا روحمان بیش از این سوهان زده نشود.

پاینده باشید و دیماه 90 خصوصا پانزدهم آن به کامتان

نوشته شده توسط خبات در پنجشنبه 15 دی1390

لينك ثابت

موفقیتی بزرگ ( آزاد )

اکثر رفقایی که با علی فرشباف سابقه دوستی و آشنایی دارند بدلیل زندگی مشترک علی با برادرش مرتضی، دورادور مرتضی را نیز می شناسند. مرتضی از دومین سال دانشگاه علی، بدلیل قبولی در رشته سینما در دانشگاه هنر به وی ملحق شد.

برای من که گهگاه به علی سری می زدم عشق وعلاقه مرتضی به رشته اش را شاهد بودم که خانه را به شکل سینما در می آوردند و تا نصف شب با دوستانش به تحلیل فیلم می پرداختند. اما شاید در باورم نبود که در آینده ای نزدیک مرتضی با سن و سال کمش می تواند دراین وادی به موفقیتی شایان دست پیدا کند. اما واقعیت دارد که ایشان ماه گذشته توانسته است با اولین فیلم بلندش با نام "سوگ" در جشنواره فیلم بوسان ( معتبرترین جشنواره سینمایی آسیا) به موفقیتی نائل شود که خیلی از سینماگران با سابقه هم از دستیابی به آن عاجزند. وی توانست جایزه بهترین فیلم بخش اصلی جشنواره را به ارزش ۳۰ هزار دلاربه دست آورد. همچنین بهمراه فیلم جدایی نادر از سیمین و آقا یوسفُ برای جشنواره فیلم استونی نیز دعوت شده است.

اما دلیل اینکه این مطلب را اینجا زدم فقط رابطه نسبی مرتضی با یک هشتادی نبود اگر کلیپ خاطره انگیز جشن فارغ التحصیلی را دید باشید فیلمبرداری اون رو در دانشکده و مصاحبه با اساتید را مرتضی انجام داد.

من به نمایندگی از همه دوستان علی و هشتادی ها این موفقیت را به خانواده فرشباف تبریک عرض کرده و از ته دل آرزومندم این مسیر را مرتضی با موفقیت هرچه بیشتر طی کند.

لینک های خبری را می توانید از اینجا مشاهده کنید

http://irna.ir/NewsShow.aspx?NID=30615956

http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=13900723000335

http://www.alef.ir/vdcjihevouqe8az.fsfu.html?12txt

نوشته شده توسط خبات در شنبه 28 آبان1390

لينك ثابت

یک دهه گذشت ( خاطرات )

Image Hosted by Free Picture Hosting at www.iranxm.com

بعضی زمانها مفاهیم خاصی رو به ذهن تداعی می کنند. مثلا وقتی گذشت زمان را می خواهند نشان بدهند بیان می کنند که یک دهه از تاریخ فلان موضوع گذشته است .... . مهر امسال هم یک دهه از ورود ما به دانشگاه می گذرد یک دهه از اتفاقی که برای ما اگر هیچ نتیجه ای نداشت سرآغاز یک دوستی عمیق و متعالی بود. روزی که به اتفاق داداشم برای ثبت نام اومدیم و برای اولین بار پوریا، محمدرضا پورمند، محمد صابر جعفری و سمیه سیدحسینی را دیدم هیچوقت به ذهنم خطور نمی کرد که 10 سال دیگر پشت مانیتور کامپیوترم مطلبی به این مضمون را خواهم نوشت. فارغ از فضای درس و دانشگاه یکماه نگذشته بود که به یک تیم دوستی خوب دست پیدا کرده بودم. پوریا، احسان، محمدجواد، علی کبور، علی فرش و.... به اندازه همه 18 سال قبل دوست پیدا کرده بودم مخصوصا برای ما که خوابگاه رو داشتیم این تجربه زیباتر و کامل تر بود. بلافاصله با همشهریام همدیگر را پیدا کردیم و شبهای بیادماندنی خوابگاه را رقم زدیم. شاید باورتون نشه اما از روز اول من قدر لحظات خوب دانشگاه را می دونستم وقتی به اولین برگ دفتر خاطراتم در دوره دانشگاه بر می گردم می بینم که اذعان داشتم حضور در دانشگاه و آغار برهه حساس جوانی در دانشگاه تهران حتما آبستن حوادثی است که ارزش نوشتن دارد و اینگونه هم بود.آری ما زیبا و با خنده شروع کردیم ولی با گریه تمام کردیم با خاتمی شروع کردیم و با احمدی نژاد تمام کردیم. اما هرچه از آنزمان فاصله گرفتیم بر عمق دوستیهایمان افزودیم از اینرو خدا راشاکریم. این را می شود از لحظه ورود هرکدام از ما به دانشکده فهیمد از لحظه ورود این در ودیوار با همه ما حرف می زنند ساختمان شمالی، سلف، کتابخانه و الغدیر البته این آجرها و این درختها هیچکدم به خودی خود حائز ارزش نیستند آنچه به این دانشکده جان داده یاد و خاطره کسانی است که هرلحظه در دلمان احساسشان خواهیم کرد چه در گنبد باشند، چه در ارومیه چه در ریچموند.

یا حق

پ ن: عکس فوق مربوط است به آخرین گردهمایی هشتادی ها در ماه مبارک رمضان به صرف افطاری

نوشته شده توسط خبات در سه شنبه 12 مهر1390

لينك ثابت

چند اپیزود پیرامون کنسرت شهرام ناظری با گروه دوستی ( فرهنگی اجتماعی )

موسیقی (منظور موسیقی فاخر است) همانند سایر وجوه هنری در هر زمانی بازگو کننده حال و احوال جمعی آن مملکت است و بالطبع موسیقی ملی ایرانی نیز به دلیل واجد همه شقوق فاخر بودن از این قاعده مستثنی نیست. اینکه در بازه سالهای 1332 به بعد شاعر زمستان را می سراید یا فیلمسازان گرانقدرمان در اوج رشد اقتصادی و رفاه فیلم قیصر یا گاو را می سازند یعنی برآیند ذهن جمعی جامعه را بیان می کند و اکنون شهرام ناظری می خواند با آن صدایش که رعشه به جان هر خواننده ای می اندازد "ري را/ ري را/دارد هوا كه بخواند/درين شب سيا./او نيست با خودش،/او رفته با صدايش اما
خواندن نمي‏تواند". آری جامعه ما تلخ است این را نه من که موسیقی اش که سینمایش که حتی سریالش(ستایش) می گوید.
استاد علیزاده به واقع کلمه یک استاد است و تکنوازی وی با صدای با صلابت ناظری یکی از زیباترین جلوه های اجرا بود.
ترکیب چند استاد بزرگ با چند نوازنده کمتر شناخته شده ابتکار جالبی است که در خیلی از عرصه ها جواب داده است و امیدواریم با تداوم آن در موسیقی نیز نتیجه مناسبی به بار بدهد.
نقش و جایگاه موسیقی کردی و نوازنده های کرد در موسیقی ملی ما بی بدیل است حضور شهرام ناظری در قله آوازی ایران و زخمه های ساز اردشیر کامکار و سعید فرج پوری این را می گویند بی اغراق می توان گفت این حضور موسیقی ملی ایران را از خمودگی و رکود خارج ساخنه است.
رویه ای که در چند سال اخیر رواج پیدا کرده که به موسیقی پاپ (که البته بعضی از آنها پاپ نیستند) نیز در حد مناسبی مجوز اجرا داده می شود بسیار خوب است زیرا باعث می شود هر کسی در پی محصول مورد در خواست خود باشد، در سالهای گذشته حرکاتی را شاهد بودیم که امسال کم شده بود خروج تماشاچیان در وسط برنامه که گویا مسیر را اشتباه آمده بودند.
هنوز که هنوز است یک سالن مناسب برای اجرای موسیقی نداریم یک سالن که مختص اجرای آن باشد اگرچه این قضیه به درد بزرگتری مربوط است و آن اینکه جایگاه موسیقی هنوز تبیین نشده و هنوز مابین علمای ما در حلال و حرام بودن موسیقی اختلاف است و اگر نبود نظر عالمانه بنیانگذار انقلاب پیرامون موسیقی معلوم نبود امروز همین مقدار موسیقی را نیز بتوانیم داشته باشیم.
جیغ ها و دادو بیدادهای گاه گاه جمعیت این واقعیت را که انرژی می باید تخلیه شود نمایان می کرد در جوامع نرمال موسیقی می تواند این نقش را بخوبی ایفا کند و در سبد هزینه ای خانواده جایگاهی ثابت بگیرد و اگر قرار بود یارانه ای به کالایی خاص تعلق بگیرد موسیقی از کالاهای واجب است( بگذریم که وقتی یارانه نان حذف می شود دیگر یارانه به موسیقی شبیه جوک می ماند) .اگر تعدادی از جمعیت انرژی خود را محکم نگاه داشته بودند در بخش انتهایی که به موسیقی کردی اختصاص داشت آنها نیز مجبور به تخلیه انرژی شدند.

یا حق

پ ن: در نهایت آنچه خاطره شبی اینچنینی را تکمیل می کند همراهی با عزیزانی از جنس و ملات دوستی است که " هرچه گفتیم جز حکایت دوست..... درهمه عمر از آن پشیمانیم"

نوشته شده توسط خبات در یکشنبه 9 مرداد1390

لينك ثابت

عاقبت چاپلوسی ( فرهنگی اجتماعی )

کریم خان زند هر روز صبح علی الطلوع تا شامگاه برای دادخواهی ستمدیدگان، رفع ستم و احقاق حقوق مردم در ارک شاهی می نشست و به امور مردم رسیدگی می کرد. یک روز مردک حقه باز و چاپلوسی پیش آمد و همین که چشمش به کریم خان افتاد، شروع به های و های گریستن کرده و سیلاب اشک از دیدگان فرو ریخت، او طوری گریه می کرد که هق و هق هایش اجازه سخن گفتن به او نمی داد. شاه که خود را وکیل الرعایا می نامید؛ دستور داد او را به گوشه ای برده، آرام کنند زان پس به حضور برسد. مردک حقه باز را بردند و آرام کردند و در فرصت مناسب دیگری به حضور کریم خان آوردند.

کریم خان قبل از آنکه رسیدگی به کار او را آغاز کند نوازش و دلجویی فراوانی از وی به عمل آورد و آنگاه از خواسته اش جویا شد. آن مرد گفت: “من از مادر کور و نابینا متولد شدم و سالها با وضع اسف باری زندگی کرده و نعمت بینایی و دیدن اطراف و اکناف خود محروم بودم تا اینکه روزی افتان خیزان و کورمال خود را روی زمین کشیدم و به سختی به زیارت آرامگاه پدر شما رفته و برای کسب سلامتی خود، متوسل به مرقد مطهر ابوی مرحوم شما شدم. در آن مزار متبرک آنقدر گریه کردم که از فرط خستگی ضعف،‌ بیهوش شده ، به خواب عمیقی فرو رفتم! در عالم خواب و رویا، مردی جلیل القدر و نورانی را دیدم که سراغ من آمد و گفت: ابوالوکیل پدر کریم خان هستم. آنگاه دستی به چشمان من کشید و گفت برخیز که تو را شفا دادم! از خواب که بیدار شدم،‌ خود را بینا دیدم و جهان تاریک پیش چشمانم روشن شد! این همه گریه و زاری امروز من از باب تشکر و قدر دانی و سپاسگذاری از والد ماجد شما بود!

مردک حقه باز که باادای این جملات و انجام این صحنه سازی مطمئن بود کریم خان را خام کرده است، منتظر دریافت صله و هدیه و مرحمتی بود که مشاهده کرد کریم خان برافروخته شده، دنبال د‍ژخیم می گردد! موقعی که دژخیم حاضر گردید کریم خان دستور داد چشمان مرد حقه باز را از حدقه بیرون بکشد! درباریان و بزرگان قوم زندیه به دست و پای کریم خان افتادند و شفاعت مرد متملق و چاپلوس را کرده و از وکلیل الرعایا خواستند از گناه او در گذرد. کریم خان که ذاتا آدم رقیق القلبی بود، خواهش درباریان و اطرافیان را پذیرفت، ولی دستور داد مرد متملق را به فلک بسته، چوب بزنند!

هنگامی که نوکران شاه مشغول سیاست کردن مرد حقه باز بودند کریم خان خطاب به او گفت: “مردک پدر سوخته! پدر من تا وقتی زنده بود در گردنه بید سرخ، خر دزدی می کرد من که مقام و مسند شاهی رسیدم عده ای متملق برای خوشایند من و از باب چاپلوسی برایش آرامگاهی ساختند و مقبره ای برپا کردند و آنجا را عنیان ابوالوکیل نامیدند. اکنون تو چاپلوس دروغگو آمده ای و پدر خر دزد مرا صاحب کرامت و معجزه معرفی می کنی؟! اگر بزرگان مجلس اجازه داده بودند دوباره چشمانت را در می آوردم تا بروی برای بار دوم از او چشمان تازه و پر فروغ بگیری. مردک سرافکنده و شرمسار به سرعت از پیش او رفت و ناپدید شد.

منبع:کتاب هزار دستان نوشته اسکندر دلدم

پ ن: البته امروزه اگر چاپلوسی کردید خیلی نگران نباشید این عواقب برای تو کتابهاست

نوشته شده توسط خبات در سه شنبه 21 تیر1390

لينك ثابت

در آستانه سالگرد درگذشت دکتر ونوس ( خاطرات )

پارسال حدودا همین موقعها بود (۲۷ اردیبهشت) که از سفر ارومیه بر می گشتیم پیامکی به دست همه ما رسید که دکتر ونوس به رحمت خدا رفته. خبر خیلی شکه کننده بود مثل خیلی خبرهای بد دیگه که آدم اول بهت میکنه و هرچی می گذره می فهمه که چه اتفاق بدی افتاده. همه ما اساتیدمون یادمونه اساتیدی که ویژگی های خاص خودشون رو داشتند. اما بعضی از اونها واجد صفاتی بودند که اون صفت شخصیتی از استاد برای ما تداعی می کرد که همه ما رو نسبت به اون علاقه مند می کرد. دکتر ونوس یکی از آنها بود. اهل ریا و تملق نبود همون بود که نشون می داد مثل همه آدم های چاق و دوست داشتنی که قلب مهربونی دارند اونم اینجوری بود بارها بودند آدم هایی که همه ما اونا رو می شناسیم به این صفت که پاشنه در اساتید رو از جا می کندند برای نمره و گاه گریه و زاری برای اندک نمره ای راه می انداختند.اما دکتر ونوس هیچکدام از این پولیتیک ها رو نمی خورد خیلی صریح بود و فقط به کسی نمره می داد که واقعا قوی بود. در زمانه ای که تملق و ریا اسباب ارتزاق عده ای شده سالم ماند و نخواست مثل دیگرانی شود که با شارلاتان بازی و تعبیه نام خود بر هر کنفرانس و سمینار و کتاب و .. بازاریابی مردم رو سرکیسه می کنند. خیلی مهمه کسی اینگونه باشه و وقتی از این دنیا بره همه رو ناراحت کنه. برای کسایی که فیلم جشن فارغ التحصیلی رو دارن توصیه می کنم یه بار دیگه اون فیلم رو که ساخته بودیم ببینند که دکتر ونوس برای ما آرزویی ساده اما دلنشین داشت و برای اون تو سالگردش فاتحه ای بفرستند که مطمئنا جایگاه اون استاد عزیز بهتر از جایگاه الان ماست.

روحش شاد

پ ن: در هنگامه وفاتش سال قبل می خواستم برایش بنویسم اما به دلایلی این مطلب 1 سال به تعویق افتاد. شرمنده دکتر ونوس که حق زیادی بر گردن امثال بنده دارند.

نوشته شده توسط خبات در شنبه 24 اردیبهشت1390

لينك ثابت

جنگ جاهلانه ( فرهنگی اجتماعی )

ا

ین روزها یه جنگ عجیبی در حوزه فرهنگ و هنر -که متاسفانه به ملات سیاست آغشته شده –درگرفته. بین طرفداران فیلم اخراجی ها و فیلم جدایی نادر از سیمین.

طرفداران فیلم جدایی نادر از سیمین که خود را به اصطلاح جنبش سبزی می دانند. با تحریم فیلم اخراجی های 3 قصد دارند تعدد خود را نشان دهند و طرفداران فیلم اخراجی های 3 با هجوم برای دیدن فیلم می خواهند رکورد جدید زده و کثرت خود را به رخ حریف بکشند.

اصلا نمی دونم چه منطقی روی حرکتی اینچنینی هست. اصلا قشون کشی به این صورت درسته؟ این جنبش سبزی ها به این فکر نمی کنن که فقط مدارس و ادارات را با بلیط تخفیف دار بفرستن دیدن فیلم اخراجی های 3 رکورد فیلم های خاورمیانه رو می زنه یا اون وری ها فکر نمی کنن فیلم جدایی نادر از سیمین که افتخار فیلمسازی ایران هست رو کلا تو حساب طرف مقابل بندازی تاخوداگاه وزن هنری و ارزش فرهنگی طرف مقابل رو بالا بردی.

خلاصه یه بازی دو سر باخت رو هر دو طرف شروع کردن و دست اندارکاران هر دو فیلم هم از دو قطبی شدن فضا بدشون نمی آد. تا جایی که بعضی ها از کپی غیرقانونی اخراجی های 3 دفاع می کنند که به نظرم نسبی کردن اخلاقه و عمل ناجوانمردانه ای برای حذف رقیبه.

در حوزه فرهنگ و علی الخصوص هنر می باید به سلایق و شعور مخاطبان احترام گذاشت و این حق رو برای همه قائل شد که به فرموده قرآت کریم: فبشر عباد الذین یستمعون القول فیتبعون احسنه(سوره زمرآیات 17و18)

اگر فیلمی پیامی نداشته باشه موندگار نیست سالها از ساخت فیلم گاو می گذره ولی کیه که از اون فیلم تعریف نکنه. با شانتاژ و قشون کشی نباید صدای مخالف رو خفه کرد حتی اگه اون مخالف از رانتهای زیادی استفاده کنه. رسیدن به هدف با هر وسیله ای بیشتر توی حوزه های دیگه قابل تعریفه نه فرهنگ و هنر

پ ن: من هنوز هیچکدام از دو فیلم فوق رو ندیدم از این رو در محتوای هیچکدام وارد نشدم فقط هدف من نقد روش و منش مواجهه ای بود که اخیرا بین آنها رخ داده.

نوشته شده توسط خبات در یکشنبه 28 فروردین1390

لينك ثابت

برای حلبچه ( فرهنگی اجتماعی )

در طول تاریخ دیکتاتورهای زیادی داشتیم. دیکتاتوری لفظی است که اگرچه بار منفی دارد اما لزوما اینطور نیست. دیکتاتور یعنی خودرای اما کم نیستند دیکتاتورهایی که خود رای بودند اما صلاح و مصلحت مردم خود را داشتند. در جهان کسی مثل ماهاتیرمحمد شخصی بود که هنگامه حکومتش عملا دموکراسی تعطیل بود و خود به خواست خودش حکومت را تحویل داد نه به اصرار و اعتراض و پس از او مالزی گام به دموکراسی گذاشت اما مردم مالزی چه مسلمان چه غیر مسلمان از این دیکتاتور به خوبی یاد می کنند چون صلاح مردمش را می خواست. در تاریخ ما هم کم نیستند دیکتاتورهای خیرخواه. زیاد دور نرویم کریم خان زند یک دیکتاتور بود حتی مخالفانش را به سختی مجازات کرد(اخته کردن آقا محمد خان کار ایشان بود) اما همه از وی خوب می گویند حتی بهترین سازندگی را در ولایات ایران داشت و صلح بر کشور حاکم بود حتی در نظام جمهوری اسلامی هم خیابان کریم خان زند از معدود خیابانهایی است که نامش عوض نشد. اما نقطه نابودی یک دیکتاتور خودرایی او نیست نقطه نابودی یک دیکتاتور حتی استبدادش نیست نقطه نابودی یک دیکتاتور زمانی است که مردم خود را از بین می برد دیکتاتوری که به روی مردم خود آتش بگشاید مهر نابودی خود را زده است اگرچه در کوتاه مدت این وضعیت بماند. نمونه امروزی قضیه معمر قزافی است کسی که با هواپیمای جنگی مردمش را از بین می برد حال خیلی ها از چیره شدن وی می ترسند اما من نه. چه آنکه او دیگر یک دیکتاتور نیست یک جنایتکار است خصوصا در جهان امروزی کشتار مردم چیزی نیست که از اذهان پاک شود مگر سرنوشت رئیس جمهور یوگسلاوی آخرالامر چه شد؟

امروز سالگرد فاجعه ای به دست یکی از همین مدل دیکتاتورهاست. کسی که مردم خودش را بمباران کرد آن هم بمباران شیمیایی. آری از همان روز صدام تمام شد. صدام کاری را کرد که هر کسی جرات آنرا نداشت استفاده از سلاحی که اثرات زیست محیطی و ژنتیکی آن تا سالها باقی خواهد ماند در 2 ساعت 5 هزار نفر از مردم بی گناه حلبچه را دردم کشت. اما امروز صدام کجاست؟ امروز مردم حلبچه در چارچوب عراق و اقلیم کردستان دارای دموکراسی هستند و خانواده صدام در به در خیابانهای اردن.

بهای آزادی و دموکراسی بالاست هرچه کالا با ارزش تر هزینه اش بالاتر اگرچه به مدد شبکه های اجتماعی و ارتباطاتی جهانی قدری از این هزینه کاسته شده است.

دیکتاتورهای جهان و منطقه باید درس بگیرند شاه ایران با وجود استبدادی که داشت و زندانی های سیاسی اما مهر سقوط خود را 17 شهریور 1357 زد که تا قبل از آن دیکتاتور بود و پس از آن جنایتکار. از مذاکرات سفرای دولتین انگلیس و آمریکا پس از این واقعه و نوع رویارویی انقلابیون با شاه پس از این واقعه بر می آید که از این پس ملیون هم که تا پیش از این از شاه می خواهند سلطنت کند نه حکومت، می خواهند که کلا حکومت را واگذار کرده و برود.

آری امروز در سالگرد بمباران وحشیانه حلبچه به دست حکومت بعثی عراق و همراستا با انقلابون منطقه باید امیدوار بود که ریشه جنایتکاران در جهان خشکیده شود و جهان به دست بشر به بلوغ رسیده در صلح و صفا اداره شود.

آرزو بر جوانان عیب نیست

نوشته شده توسط خبات در چهارشنبه 25 اسفند1389

لينك ثابت

سرنوشت محتوم ( فرهنگی اجتماعی )

این روزها خبرهای زیادی از خاورمیانه میاد خبرهایی از خروش ملت های عرب در برابر حاکمان جور. حاکمانی که در روزهای خوشی فکر ایام تنگی و عسر نبوده اند. حاکمانی که تا یک ماه پیش همه از آنها تمجید می کردند ولی اکنون به فکر محلی برای فرار و پناهندگی هستند و ای کاش قدری تاریخ خوانده بودند یا شاید هم خوانده اند اما باور نمی کردند نمی خواست خیلی دور بروند بهتر بود همین سرگذشت محمدرضا پهلوی رو می خوندند که تا چندوقت قبل از انقلاب رئیس جمهور آمریکا حکومت و کشور او را جزیره ثبات نامیده بود، اما آخر سر چه شد؟ طوری شد که حتی آمریکا برای معالجه جرات نمی کرد او را بپذیرد. شاید این روزها برای همه حاکمان زمان خوبی باشد برای مرور آنچه که در آن هستیم و آنچه که ممکن است پیش بیاید؟ که اگر جایگاهمان در دل مردم و در باور آنها باشد خلل ناپذیریم و اگر به غیر مردم خود وبه فاکتورهای بیرونی تکیه کنیم سرنوشت ما نابودی است. مهم نیست ما دموکراسی داریم یانه.. مهم نیست در کدام منطقه هستیم... مهم آن است که مردم ما راضی باشند، اکثریت اعراب ا ز فقر و فقدان ساختارهای معیشتی قیام می کنند و مردم ما در سال57 به دلیل فقدان آزادی های سیاسی و آزادی بیان. آری اینگونه است که خواستگاه انقلاب ما با آنها متفاوت است آنها به دلیل بیکاری قیام می کنند اما ما در زمانی که در کشورمان حتی برای مالزیای ها و فیلیپینی ها کار ایجاد کرده بودیم این نقطه تمایز را فراموش نکنید... . ولی هرچه هست هر کشوری مادامی که رضایت مردمانش رو برآورده نکند برجای نخواهد ماند اگرچه در کوتاه مدت بوی ثبات و استحکام از سیستم بیاید(مانند حکومت پهلوی بازه 1351 الی 1356). به نظرم خاورمیانه ای جدید در حال شکل گیری است. خاورمیانه ای که نه بر آمریکا و غرب تکیه دارد نه بر شرق بلکه بر قرائت رحمانی، عزتمند و مقتدرانه از اسلام متکی است مانند آنچه رجب طیب اردوغان در جهان منادی آن است. خاورمیانه ای که سه ستون خواهد داشت : ترکیه، مصر وایران

پ ن۱:زیباترین بخش سخنان اردوغان در پارلمان ترکیه خطاب به مبارک این جمله بود که خواست مردم مصر براي دمكراسي نه احسان حكومتگران، بلكه حق طبيعي ملت مصر است. چیزی که در خیلی کشورها وقتی به آن تن می دهند آن را از سر لطف و احسان بیان می کنند.

پ ن۲: برای صدق مدعای خود در عدم اعتراض ملت عرب در هنگامه رفاه این پیش بینی را تقدیم می کنم که در کشورهایی مثل قطر،کویت و .. که دارای رفاه نسبی بالایی به مدد منابع سرشار نفتی هستند هیچ اتفاقی نخواهد افتاد.

پ ن۲:

نوشته شده توسط خبات در پنجشنبه 14 بهمن1389

لينك ثابت

دردناک اما واقعی ( فرهنگی اجتماعی )

مثل همیشه به سادگی بیان میشه یک هواپیما سقوط کرد و تعدادی از مردم بی گناه که هیچ جرمی ندارند کشته شدند. و طبق معمول یکسری اطلاعیه ها بیانیه ها شونه خالی کردنها و... من نمی خوام از این دریچه وارد بشم بلکه از زاویه ای که معمولا مغفول مونده می خوام صحبت کنم.

سابقه من هم بر دوستان نزدیک روشنه که دچار توهم توطئه هم نیستم اما اینبار می خوام سهم آمریکا و غرب رو تو این قضیه مشخص کنم.

اینکه آمریکا به صورت مطلق و غرب به صورت نسبی با حکومت ما مشکل داره اظهر من الشمس هسشتش و هیچکدام از دو طرف ابن قضیه رو کتمان نمی کنن. و گاه به این دشمنی هم می بالن. هرکدام هم تا آنجا که بتوانند بر سر منافع دو طرف سنگ اندازی میکنن اما حکوتهای غربی و بالاخص آمریکا همیشه در شعار حساب مردم ایران رو از حکومت جدا میکنن و بیان می کنن که دشمنی ما با رژیم ایران هست و ما حتی دوستدار مردم هستیم. ادعا اینه که ما اگر هم تحریمی انجام بدیم برای تحت فشار قرار دادن حکومت هستش نه مردم.

حافظه من فراموش نمیکنه دیداراول آقای خاتمی با ژاک شیراک رئیس جمهور فرانسه در کاخ الیزه زمانی که غربیها اذعان داشتند خاتمی رئیس جمهور برگزیده مردم است و حساب دولت او از ملت ایران جدا نیست . یکی از اتفاقات خوب قرارداد خرید 10 فروند ایرباس بود که فرانسه به نمایندگی از کنسرسیوم تولید کننده(آلمان، فرانسه، بریتانیا و اسپانیا) با ایران بست . اما هیچوقت این هواپیماها تحویل ایران نشد چرا؟ بعد از بهانه های متعدد آخر سر معلوم شد تحت فشار آمریکا از فروش هواپیماها منصرف شدند.

براستی کارکرد این هواپیماها چی بود؟ آیا کاربرد دوگانه داشت؟ آیا جز این بود که همین ایرباس ها میومد بوئینگ ها، توپولف ها و فوکرهای فرسوده از دور خارج می شد؟ آیا سقوط این هواپیماها که نتیجه مستقیم سیاستهای آمریکا و غرب هست، به نتیجه مورد ادعای اونا منتهی میشه یا بدبخت شدن مردم بی گناه؟

وقت اون نرسیده به صداقت غربیها و آمریکائیها در ادعای خیرخواهی مردم دنیا شک کنیم؟ بخدا من از اینها نیستم که تا اتفاقی بیوفته بگم تقصیر خارجیها بود اما این یه قلم رو هرکاری کردم نتونستم تقصیر اصلی که متوجه اونا هست رو نبینم همه مسائل اعم ازسوء مدیریت و... یه طرف این خیانت یه طرف. به نظرم یکی از مطالبات مردمی ما باید این باشه چه تفاوتی میکنه با موشک بزنی رو خلیج فارس ایرباس ایران رو بندازی پایین 300 نفر رو جزقاله بکنی یا نذاری ایرباس به ایران بفروشند تا هواپیما سقوط کنه و عزیزای مردم تکه تکه بشن.

پ ن1: باز هم تکرار می کنم حرف من این نیست هر اتفاقی افتاد بگیم تقصیر غربه بلکه پیدا کردن این دید و نگاه است که در ادعای رفاقت و دوستی غرب باید تاملی بجا کرد و نه با پیش فرض توهم توظئه مسائل رو تحلیل کرد نه با پیش فرض ساده انگاری. یه زمانی اگه با غرب و آمریکا روابطمون حسنه شد پشت هر میز مذاکره ای که نشستیم این وقایع رو فراموش نکنیم. تعبیر دست چدنی در دستکش مخملی مقام معظم رهبری (مد ضله العالی) رو برای سیاستهای بظاهر دوستانه غرب خصوصا با جهان سوم می پسندم.

پ ن2:البته در اینجور مواقع بعضی سوءمدیریتها بعضی اظهارنظرهای خارج از ادب از مسئولین امر داغ مصیبت را برای خانواده های درگیر و مردم بیشتر میکنه که جای تاسف داره

پ ن3: باخبر شدیم یکی از کشته شدگان از دوستان حاج آقای شجاع دل خودمون بوده که از همینجا به ایشون تسلیت میگم.

پ ن۴: این لینک رو حتما بخونید عالی سروده شده

http://waahe.blogspot.com/2011/01/blog-post_7715.html

یا حق

نوشته شده توسط خبات در سه شنبه 21 دی1389

لينك ثابت

درباره شیخنا و حبیبنا حاج احسان (ره) ( شخصی )

همه ما باحاج احسان آشنا هستیم یه پسر با مرام و بسیار خوب.

تازه که اومده بودیم دانشگاه تو همه بچه ها یه سرو گردن از همه بالاتر بود. اخلاقیاتش که حرف نداشت خوش تیپ هم که بود( ریش پروفسوری معروفش یادمون نمیره) و دوست باز. یه روز اومد خوابگاه و در حالی که هنوز همدیگه رو با اسم فامیلی صدا می کردیم و خیلی صمیمی نشده بودیم ما رو دعوت کرد یه شب افطاری بریم خونشون من و حمید فاتح رد کردیم چون واقعا هنوز همدیگه رو خیلی نمی شناختیم اما اصرار کرد که اگه شما نیاید افطاری رو بهم می زنیم چون مامانم گفته حتما دوستای خوابگاهیت باید باشند. خلاصه ما رفتیم و تقریبا همه پسرای صنعتی 80 بودیم(پوریا نبود). خیلی خوش گذشت و این مهمونی بچه ها رو با هم صمیمی تر کرد و حتی مقدمه ای شد تا با جمعی از بچه ها رفتیم جمشیدیه.

این مقدمه رو گفتم تا اشاره بکنم که اتحاد پسرای صنعتی و برنامه هایی که بعدا شاکله سفرهای هشتادی و برنامه های مهمونی و تولد شد رو حاج احسان استارت زد و من خودم خیلی چیزا ازش یاد گرفتم.

اما سالهای اخیر نوع رفتار حاج احسان تغییر کرده. روندی که از سال آخر دوره لیسانس شروع شده و متاسفانه یک روند نزولیه. دوستاش اکثرا از دستش گله دارند حتی دوستایی که از من بهش نزدیک تر بودند اخیرا پیش من گله می کنند که حاج احسان ازش خبری نیست و سراغی از ما نمی گیره ما چند بار زنگ زدیم ولی ازش خبری نیست. من هم که آدم پررویی هستم و یه ذره دیرتر کنار می کشم و معتقد به جذب حداکثری و دفع حداقلی هستم کم آوردم. گردهمایی قبلی بهش میگم حاج احسان ببینیمت، میگه خوبه دیگه 3،4 ماه یکبار گردهمایی رو میام کافیه دیگه. حتی خبر نداشت کاوه از ایران رفته. آره خلاصه پدیده حاج احسان از روزهای اوجش فاصله گرفته پدیده منحصر به فردی که حلقه وصل عده زیادی از دوستان بود. سرمایه های اینجوری که به تنهایی به اندازه چندتا دوست کیفیت دارن وقتی افت پیدا می کنند آدم ناراحت میشه حتی آدم می خواد اگه خداحافظی هم قراره صورت بگیره تو اوج باشه تا موندگار بشه.

زدن این مطلب به این دلیل جنبه عمومی داشت که اولا خود پدیده حاج احسان رو اگه بشه احیا کرد و دوم اینکه اگه بشه درس هایی برای خودمون در حوزه ارتباطات از این قضیه یاد بگیریم.

یکی از مهم ترین دلایل افت این پدیده انتقادی بود که من در سال دوم دوره لیسانس بهش کردم: که حاج احسان نمیشه با تعداد زیادی دوست صمیمی بود چون دوست صمیمی دارای توقعاتی ازت میشه که وقتی بجا نیاری ازت دلگیر میشه اما اون به رویه افزودن به دوستهای صمیمیش افزود تا به روزی دچار بشه که عملا خیلی از دوستای صمیمیش ازش برنجند شاید من اشتباه کنم اما، محمد، علی فرش، پوریا و... خیلی های دیگه اشتباه نمی کنند. یعنی با همه دوست بودن و عملا با هیچ کسی دوست نبودن. بزرگی می گفت هر افراطی تفریطی رو در پی داره.

ضمن آرزوی سلامتی و موفقیت برای حاج احسان امیدواریم فرجی بشه و ایشون رو دوباره در میادین هشتادی ملاقات کنیم. ان شاالله

پ ن۱: جالبه که سال ۸۵ هم مصطفی مطلبی شبیه زده بوده پایین رو کلیک کنید:

http://modiran80.blogfa.com/post-106.aspx

پ ن۲: عکس مذکور مربوط به گردهمایی آخر پائیز پارساله که کیمیا زحمت گرفتنش رو کشید.

نوشته شده توسط خبات در شنبه 15 آبان1389

لينك ثابت

تصمیم گیری منصفانه(خودخواه نباشیم) ( فرهنگی اجتماعی )

   یادمه یکی از آخرین مطالبی که تو 360 نوشتم با عنوان خودخواه نباشیم بود. الان که حدود 2 سال از اون مطلب می گذره بیشتر و بیشتر به صحت اون مطلب پی می برم.
    همه ما در زندگی بزنگاه های داریم که به تصمیم گیری های کلیدی زندگی می رسیم تصمیماتی که نه تنها روند زندگی خودمون رو عوض می کنه بلکه افراد دیگری رو هم تحت تاثیر خودش قرار می ده. بسته به موقعیت یک شخص این تاثیرگذاری و سختی تصمیم گیری بیشتر می شه. مثلا اگر یک سیاستمدار باشد با ورود به یک صحنه یا خروج از آن می تواند گاه یک ملت را و حتی در ابعاد بزرگتر جهان را تحت تاثیر خود قرار دهد . یک ورزشکار باشد با رفتن به یک تیم و عدم پاسخگویی به تیم های دیگر هوادارهای تیم های مختلف رو تحت تاثیر قرار می دهد. هر کسی در این دنیا حوزه خاص خودش رو داره. ما آدم های معمولی هم همچنین.
    چه خوبه وقتی به این نقاط عطف در زندگی می رسیم بیشتر فکر کنیم و بیشتر هوای افرادی که متاثر از تصمیم ما هستند رو داشته باشیم. چه خوبه واقعا خودخواه نباشیم من این حدی رو که بیان می کنم یک حد متوسط است یعنی نمی گم شخص ایثار کنه ایثار یک پله بالاتر از این حالت است. یعنی فرد اگر معتقد باشد که می تواند به دو عدد 80 و 90 نائل شود ولی با دستیابی به 90 عزیزانش تحت تاثیر قرار گرفته و متضرر می گردند بهتره به 80 رضایت بده و آنها رو در عین حال در نطر داشته باشه. یعنی حالتی بینابینی و تعادلی منصفانه. در حالیکه در ایثار طرف فدا می شود تا دیگران به نفع برسند یعنی عملا حالتی متعالی که فراتر از توان ما انسانهای معمولی است.
     آری دوستان در تصمیم گیری های زندگی خصوصا تصمیمات مهم زندگی چه خوبه رویکردمون منصفانه باشه و قدری هوای کسانی که متاثر از ما هستند رو داشته باشیم به عنوان یک انسان معمولی هوای خانواده و دوستان خود و به عنوان یک انسان خاص هوای مردم دلبسته به ما رو داشته. و یادمون نره آدم با هر انتخابی یه چیزی رو به دست میاره و یه چیزی رو از دست میده مهم اینه که اونچیزی که به دست میاد انسانی تر و معنوی تر باشه نه لزوما مادی تر و پر قیمت تر. و همچنین مهم اینه که اونچیزی که بدست میاد غیر تکرار پذیرتر و اونچه کنار گذاشته می شود تکرارپذیر باشد.
یا حق
     پ ن: نمیشه گفت این مطلب من بدون دلیله اما دلیل اون هر چه که باشه قائل به یک مصداق خاص نیست و دردیه که هراز چندگاه با اشکال مختلف خودش رو نشون میده.

نوشته شده توسط خبات در جمعه 16 مهر1389

لينك ثابت

هجرت ( فرهنگی اجتماعی )

یکی از سنت های مرسوم دینی که کمتر به اون پرداخته شده است و البته سنتی حسنه و مورد تاکید است بحث هجرت است.

شاید به اون شدتی که هجرت در اسلام تاکید شده باشد در هیچ دین و مکتبی بیان نشده باشد. بیان می شود که هرگاه دینتان مورد تهدید بود، هرگاه حریت شما لکه دار شد و هرگاه نتوانستید در یک فضا و مکان تنفس روانی مناسبی داشته باشید هجرت کنید و این از کارکردهای دین اسلامه که یک دین اینتر ناسیونالیسته. باز در اهمیت هجرت در دین اسلام همون بس که وفتی در زمان خلافت خلیفه ثانی بحث برقراری مبدا تاریخ برای اسلام بودند و با بزرگان و صحابه مشورت کردند حضرت علی(ع) هجرت پیامبر از مکه به مدینه را پیشنهاد داد و این پیشنهاد با موافقت اکثریت به عنوان مبدا تاریخ اسلام مقرر شد.(واقعه ای که نشان داد ذات دین اسلام یک دین شخص پرست نیست تا مانند برخی ادیان تولد پیامبرشان یا حتی مبعث را مبدا قرار دهند )همین هجرت پیامبر باعث شد ایشان از بن بست بوجود آمده در سالهای آخر حضور مکه خلاص شوند بن بستی که باعث شده بود ماهیت مکتب اسلام به خطر بیوفتد. اما این نکته رو یادآوری کنم که هر هجرتی لزوما مبارک نیست و موفقیت آمیز نیست. مثلا هجرت مسلمانان از مکه به حبشه کارکرد زیادی نداشت و عملا فقط یک Backup از مسلمانان که تعدادشون زیاد نبود گرفته شود.

دو نوع هجرت هم داریم هجرت درونی و بیرونی که هجرت درونی مهم تر از هجرت بیرونیه و البته سخت تر هم هست. و مثال بارز کسی که هر دو هجرت رو انجام داد مولاناست که از بلخ هجرت کردند به قونیه یعنی هجرت بیرونی و پس از آن هجرت درونی داشتند که در نهایت منجر شد به هجرت از فقه و فقاهت به عرفان و اسم ایشان را در تاریخ ماندگار کرد.

و البته مثال واقعی تر در زمینه هجرت که می توان از اون درس زندگی دنیوی رو هم تمام و کمال یاد گرفت و من بعدها مبسوط راجع به ایشان حرف خواهم زد شیخ شیراز سعدی نامدار است که سالها از شیراز هجرت کرد و مدت مدیدی از شیراز دور بود و در نهایت به شیراز برگشت و عصاره این هجرت رو با شاهکارهایش،گلستان و بوستان ظاهر کرد و این هم باز از برکات هجرت او بود.

آری دوستان در زندگی ما شاید مواقعی باشه که به بن بست می رسیم یا احتیاج به تحولی داریم که بهتره هجرت کنیم و البته هجرت درونی مهم تر و همچنین مبارک تر است و ماه مبارک رمضان فرصتی برای آغاز این هجرت.

با آرزوی قبولی طاعات و عبادات برای دوستان عزیزم

پ ن۱:البته نباید از ذهن دور بداریم که در جهان امروزه اگرچه وسایل ارتباطی بسیار پیشرفت داشته است اما مباحثی مثل حاکمیت ملی و مرزهای جغرافیایی وجود دارد که اگرچه در بین برخی کشورها کمرنگ است اما هنوز یک مانع جدی در مقابل خواست هجرت است.

پ ن۲:البته به همون نسبتی که برای هجرت مدلل کارکرد مثبت گفتم هجرت بی دلیل و از سر سیری مخرب و دارای نتایج منفی است هجرتی که نه برای تحول که برای فرار از خویشتن است و متاسفانه امروز به بدل هجرت مفید تبدیل شده است.

پ ن۳:هجرت برای تحصیل هم در سنت پیامبر ذکر شده است که به دنیال علم باشید حتی اگر در چین باشد(چین دورترین سرزمین شناخته شده در زمان پیامبر بود چه بسا اگر امروز بود اسم چین با شیلی و اوروگوئه و یا کره ماه عوض می شد)

نوشته شده توسط خبات در دوشنبه 8 شهریور1389

لينك ثابت

کاوه رفت اما ....... ( خاطرات )

می خواستم برای کاوه بنویسم اما از کجا شروع کنم نمی دونم. کاوه برای من یک دوست خاص بوده وهست. همه دوستان استراتژیک من به مانند گلهای خوشبو هر کدام ویژگی خاص خود را دارند و کاوه نیز برای من ویژگی های خاص خود رو داره مهمترین ویژگی کاوه برام مهربانی و همدردی اونه. شاید برای خیلی ها که با کاوه مراوده من رو نداشتند این قضیه عجیب بیاد. ( به زعم عده زیادی از دوستان) شخصیت جدی و خونسرد کاوه این رو بر نمیتابه، اما واقعا کاوه مهربان بود. بازی نمی کرد بلکه ذاتا مهربان و همدرد بود و لازم نبود کار عجیبی انجام بده این رو می شد حس کرد.

اما با اوصاف همه اینها مسئله اینه که کاوه رفته و مدتها از ما به قول امید دور خواهد بود. ناراحتیم رو نمی تونم پنهان کنم حقیقتا ناراحتم شاید الانم ماهها بشه نبینمش ولی همین که احساس می کردم این نزدیکیهاست آرامش پیدا می کردم. اما کاوه می باید می رفت نه به دلایل علمی و غیره ... .نه به دلیل وضع سیاسی مملکت بلکه به این دلیل که کاوه آرمانگرا ست و آرمانگرایی در جامعه شدیدا محافظه کار ما که مردم درگیر روابط روزمره سطح پایینشون هستند یک درد بسیار وحشتناکه، یه بار که با هم صحبت می کردیم و بحث رفتن یا نرفتنش بود می گفت اگه نشه پذیرش بگیرم میرم یه جای دور افتاده یه شهرستان دور افتاده و معلمی می کنم. یه آدمی که این رو میگه از روابط معمول انسانها خسته است می خواد بره یه جایی که انسانهاش پیچیدگی رفتاریشون کمتر باشه.

با رفتن کاوه دلم براش خیلی تنگه میشه و یاد روزهای خوبی میوفتم که باهاش داشتیم یاد جشن تولدش توی پارک ملت یاد سفر دیلمان و اون شب به یادماندنی که مجید اونقدر مسخره بازی در آورد که از خنده روده بر شدیم، خوزستان که با هم تو شلمچه بغض کرده بودیم و با چفیه عکس می گرفتیم، یاد مسیر بالای دریاچه نئور که با اون و حاج احسان جدا از بچه های دیگه توی غروب دل انگیز بهاری مسیر بکر و زیبای سوباتان رو قدم زدیم.و یاد زمانهایی که بحثهای بنیادین و چالشهای دوستانه که داشتیم و اون حجب و حیای خاص خودش رو در همه حال حفظ می کرد.

اما مهم اینه که من حسرت گذشته رو نمی خورم چه آنکه تا جایی که می توانستم سعی کردم در کنار کاوه باشم اگرچه در سختیهایش نتواستم کمکی برایش باشم اما تا اونجایی که تونستم حتی در جاهایی که خودش هم مطلع نبود هواش رو داشتم چون معدود دوستانی مثل کاوه هویت من رو تشکیل میدادن و دفاع از اونا در واقع دفاع از هویت خودم بود.به دلیل گذشته خوبی که با او داشتم خدا را سپاسگزارم و اگر دیگر هم به لحاظ فیزیکی کنارش نباشم اما همیشه تو ذهن من و تو قلبم اونجایی که خاطرات خوب توش مستقره یه تیکه بزرگ از اونجا متعلق به کاوه است که هیچکی نمی تونه بهش حتی نزدیک بشه.

براش بهترینها رو آرزو دارم

پ ن1: از نگار بابت راه اندازی گردهمایی خداحافظی از کاوه سپاسگزارم.

پ ن2: از محمدجواد ممنونم که در بدرقه کاوه در فرودگاه من رو تنها نذاشت.

نوشته شده توسط خبات در دوشنبه 18 مرداد1389

لينك ثابت

سفری از جنسی دیگر ( خاطرات )

اواخر اردیبهشت ماه امسال با دوستان هشتادی سفری دیگر داشتیم به شمال آذربایجان غربی. سفری که از جوانب متعدد خاص و ویزه بود. و اگر چند نفر از دوستان دیگه با ما بودند قاطعا می شد به بهترین سفر هشتادی تعبیرش کرد. اینجا نمی خوام سفرنامه بنویسم و فقط مهمترین نکات این سفر رو از دید خودم بیان می کنم.

برای من که اصالت کردستانی دارم دیدن بسیار از مناظری که برای بعضی بکر و زیبا می رسه لزوما زیبا نیست چون بسیاری از این مناظر رو در کردستان داریم اما دو قسمت از این سفر برای من هم تازگی داشت یکی مسیر شهر خوی به چالدران و دیگر مسیر جاده ساحلی رود ارس از سد ارس تا سنت استپانوس. به واقع این دو نقطه از لحاظ زیبایی و بکری استثنایی بودند متاسفانه تعداد زیادی از دوستان مسیر اولی رو خواب بودند و از دیدن اون محروم ولی چندنفری که بیدار بودند حتما بر این قضیه صحه خواهند گذاشت.
هرچه که سفرها جلوتر میره یکسری ویژگی های بچه ها بهتر میشه صبر وتحمل، نظم پذیری،برنامه محوری و خوش حسابی این سفر از این لحاظ ها نمونه بود.
در هر سفری ما یک بخش سورپرایزی داریم یعنی چیزی که تو برنامه نیست ولی اتفاق میوفته و به همه خوش میگذره دشت شقایق در حوزه استحفاظی سلماس رو می توان سورپرایز سفر دونست که خیلی بچه ها رو ذوق زده کرد طوری که یکی از اونها از شدت ذوق زدگی گوشی خودش رو گم کرد.(و البته در برگشت از تهران یه حلال زاده ای پیدا کرد و تحویل داد)
یک روزی رو هم که در ارومیه داشتیم عالی بود مزاحم آمیزجوادآقا و بیت محترم شدیم بطوری که کلیه امور جاری بیت ایشان (اعم از پرداخت شهریه طلاب، پاسخ به استفتا، درس خوارج فقه و ....)متوقف و به پذیرایی از مقلدین اعزامی از تهران گذشت.ظهر و دوچرخه سواری در ساحل زیبای دریاچه ارومیه در مجتمع توریستی باری و شام در روستای ییلاقی بند کلهم خوب بود.
حس غریب اما زیبایی در قره کلیسا داشتم نمی دانم غربت اونجا معماری خاص و قرون وسطایی یا هوای بارانی اونجا کدامیک این حس رو تشکیل دادند اما همه و همه باعث شد من از قره کلیسا خاطره ای جالب داشته باشم.
بعضی از شهرها خود شهر هم حتی با بافت خاصش می تواند دیدنی باشد شهر ماکو با شکل جالبش که بین دو تا صخره قرار گرفته بود همچین حسی داشت خیلی باصفا بود.
راننده این بار آقای نظری بودند و قاطبه بچه ها از رفتار و رانندگیش راضی بودند جا داشت که این بخش نیز به عنوان یکی از نقاط خاص این سفر بیان شود.

پ ن: یک بار که با یکی از دوستان هم مباحثه شده بودیم به یکی از نکات ظریف اما واضح از جمعمون رسیدیم این جمع ما متشکل از بچه هایی با عقاید، قومیت ها و تفکرات و ملاحظات مختلف است یکی شدیدا مذهبی،یکی کم تر یکی کرد،یکی ترک، یکی فارس و... خلاصه این جمع با این همه تفاوت تونسته تا الان با هم باشه چون همه با هم دوست و رفیقند. یعنی دوستی و رفاقت باعث وحدت در عین کثرت شده پس بهتره همه ما و اولین نفر خود من هر کدوم از دوستام رو همونجوری که هست بپذیرم با همه ویژگیها . مشکل اونجاست که ما می خوایم دیگران رو عوض کنیم بدون اونکه رسالتی در این زمینه داشته باشیم اگه بتونیم همچین دیدی داشته باشیم خبات کرد با محمد قمی با پوریا اراکی با حدید یزدی با امید ارومیه ای با علی گنبدی با حسین بوشهری با احسان اردبیلی و کاوه کرجی(از خانوما اسم نبردم چون همه تا هفت پشتشون تهرانیه) می توانند گروه دوستی تشکیل بدند که خیلی ها حسرتشو ببرند. یعنی مهمترین شرط استمرار دوستی و ماندن در این جمع پذیرش دوستان به همون شکلی که هستند هستش و هر کسی نمی تونه این رو بپذیره علی رغم میل باتنی جمع ما از پذیرشش معذوره. اگرچه می دونم جمع ما با این میانگین سواد بالا احتیاجی به این تذکر نداره اما دغدغه خود من اینه که بعضی وقتها یک مسئله رو تا به مشکل تبدیل نشده مطرح کنم تا ان شا الله در آینده پیشگیری بشه.

پ ن۲:دلیل تاخیر در زدن مطلب یکی وفات دکتر ونوس بود که متاسفانه قصد مطلبی مناسب شان ایشان را داشتیم و به دلیل عجله دوستان در زدن مطلب حاصل نشد و دیگری مشغله پایان ترم بود.

به امید سفرهای آتی خصوصا به شهر ریچموند ایالت ویرجینینا آمریکا

در ادامه مطلب می توانید سفرنامه مصور رو ببینید.

ادامه ی مطلب ...

نوشته شده توسط خبات در یکشنبه 27 تیر1389

لينك ثابت

تجسم یک رویا ( خاطرات )

اون روز دانشکده پیش حاج احسان و علی بودم و منتظر تا امانتی احسان رو بهش بدم .غروب چهارشنبه که تقریبا ساکت ترین موقع دانشکده است.

حس غریبی داشت .... هر از چندگاهی به دانشکده سر می زنم. اما بعد از ظهر دانشکده که ساکت هم باشه هوای خاص آخر فروردین یه چیز دیگس.

خیلی حس غریبی بود حسی که وقتی میاد سراغ آدم متلاشی میکنه آدم رو. با وصف اونکه می باید می رفتم دانشگاه تربیت مدرس ولی نمی تونستم برم. یاد روزهای خوب دانشکده افتادم و قیافه همه اومد جلو چشام. رو به حوض زیبای دانشکده که بودم یه دفعه بچه ها رو می دیدم که یکی یکی از جلو من رد می شدند. پوریا رو می دیدم که با اون کیف کوچک معروفش از دور میاد همون کیفی که دیوان شمس رو همیشه توش داشت . علی فرش رو که با کوله ای که انداخته و عینکی آقتابی که آویزون موهای فرفریش شده و تیرداد و رامین هم با همین دیزاین دنبالش دارن میرن... محمد جواد با خنده های معنی دارش و سلام مصدق هایی که می شنوه....کاوه که با همون جدیت وبی اعتنایی وارد میشه ..مصطفی که بعید می دونم برای سرکلاس اومدن تو دانشکده باشه احتمالا با کسی کار داره ....ستاره با اون شیطنتهای خاص خودش...کیمیا با سمیه سید حسینی دارن پچ پچ میکنن و می خندند به چی؟ خدا میدونه.... شیرین داره با اضطراب دنبال یه چیزی می گرده این بار چی گم کرده باز هم خدا می دونه... بهناز یا محمود لاجوردی که در سال یکی دو بار تو دانشکده پیداشون می شد ... . لیلا و آزاده با کفش کتونی و راکت بدمینتونی که از کوله پشتی آزاده زده بیرون ، امید که خیلی لاغرتر از الان هست با این جمله که خبات تو رو "خواهم دید"....احسان که از دور بدون رد کردن حتی یک نفر داره با همه سلام علیک میکنه ....علی کبور(شریفی کنونی) با شلوار لی معروفش ......حدید و بچه های حسابداری که طبق معمول با اومدن حدید همشون جمع میشن و به روال سابق یه ساک ورزشی هم رو دوش حدید داره خود نمایی میکنه ...نگار که با اون ریتم خاص راه رفتنش کاغذی تو دستشه و داره میره به سمت ساختمان شمالی احتمالا داره یه مطلب برای برد آزاد آماده می کنه....حتی غیر هشتادیها هم از محمد خلج گرفته تا ... خلاصه خیلی حس غریبی بود.حتی عباس پار که با همون اشتیاق سابق کلاس هار رو داره راه می ندازه و طبق معمول چند تا از دانشجوها پشت سرش می پرسن آقای پار کلاس ما کجا برگزار میشه؟.. . خدا بیامرزه آقا محرم رو داره با یک سری وسایل سنگین که رو کولش گرفته رد میشه و با همون لفظ همیشگیش میگه قربونتون برم....دکتر تسلیمی که با اون کت و شلورهای دهه 60 داره میره و با همون تبسم معروفش به هرکسی که میشناسه یا نمی شناسه سلام میده... دکتر شجاعی و .... آدم روزهای خوب گذشته رو که مرور می کنه خصوصا تو محیط هایی که در اون خاطره داشته بی اختیار بغض غریبی میاد سراغش، بغضی که میشه گفت سنگین ترین بغض هاست فقط خدا را شکر می کنم که یک لحظه هم از لحظات گذشته پشیمان یا دلخور نیستم اگر تنها و تنها نتیجه این دوران طلایی برای من، پوریا باشه کافیه چه برسه به دوستهای عزیز دیگه که هرکدوم یه بخشی از وجود من هستند دوستانی به عظمت خاطرات رنگین جوانی

پ ن1: ببخشید اگه از همه اسم نبردم اگه اسم کسی نیست یا از اون روزها تصویری ازش در ذهنم نبود یا اینکه مطمئن نبودم اجازه دارم راجع بهش بنویسم پوزش من رو بپذیرید..

پ ن2: ازکسایی که بیشتر بعد از لیسانس ازشون تصویری تو ذهنم هست نیز نامی نبردم..

پ ن3: آخرین باری که از بچه ها نام بردم مطلبم طنز بود اما چه کنم که این روزها و این ایام مطلب طنز هم دیگه نمی تونم بنویسم، مسائل جامعه بی تاثیر نیست اما این حالم بیشتر از اونکه ناشی از اتفاقات بیرونی باشه از حال و هوای درونی خودمه شرمنده همه رفقا....

نوشته شده توسط خبات در یکشنبه 29 فروردین1389

لينك ثابت

عروسی پوریا ( شخصی )

اولین مطلب در سال جدید رو که می خواستم بزنم هیچ مطلبی بهتر از این نبود که حاکی از خبرخوبی باشه حتی اگه این خبر رو خیلی از شماها بدونید.

عید امسال عروسی پوریا بود، عروسی که در اراک برگزار شد و به مدد عواملی چند به یک مراسم دیدنی تبدیل شد که خیلی از ابعادش اینجا قابل گفتن نیست اما از دید یک هشتادی یک خرده گرده همایی بود چون تعدادی از دوستان هشتادی حضور داشتند. از صمیم قلب برای پوریا وعروس خانوم آرزوی خوشبختی می کنم.

پ ن1: عروسی آقای حسین معصومی هم 25 اسفند بود که همراه تعدادی از دوستان اونجا رو هم با رقص کردی حالی دادیم برای ایشون وخانوم محترمشون آرزوی خوشبختی دارم.

پ ن2:سفره عقد بسیار زیبای فوق حاصل کار جمعی تحت نظارت یک خانوم با سلیقه بود.

پ ن3: آخرهای عروسی بود که دیدم تلفنم زنگ می خوره یک تلفن نا آشنا با کد 021 گوشی رو ورداشتم دیدم حاج احسان هوشیاره و بعد از سلام واحوال پرسی میگه آدرس تالار کجاست؟ اول تعجب کردم که شاید شماره از اراکه و من اشتباه کردم شماره رو که باز نگاه کردم دیدم کد تهرانه گفتم حاجی مگه تو تهران نیستی؟ گفت آره. گفتم عروسی اراکه . خلاصه زدم زیر خنده بعد دیدم همینجوری نمیشه از این گذشت رفتم سر میز بچه ها و بدون قطع کردن تلفن جریان رو تعریف کردم همه زدن زیر خنده حدید هم راهنمایی خوبی کرد که از نواب بیا پایین مستقیم می رسی به تالار. البته بعدا فکر کردم که خوب شد احسان به توصیه حدید گوش نکرد چون مستقیم می خوره به بندرعباس

پ ن4: برای همتون آرزوی سالی سبز و توام با موفقیت وبهروزی دارم.

ن۵: دیروز بهناز رو تو دانشکده دیدم گفت که توقع داشتم وقتی این مطلب رو می زنی عکس ماشین عروس هم باشه دیدم برعکس همیشه بهناز این بار رو راست میگه خلاصه این هم از ماشین عروس جالب پوریا که با کاغذ کادو درست شده حاصل سه روز کار دسته جمعی که مهمترین دست اندرکارانش خواهر داماد، عموی داماد،خود داماد،یکی از دوستان داماد، و من بودیم. جاتون خالی چند بار پلیس هم در حین حرکت در داخل شهر به ماشین گیر داد.

نوشته شده توسط خبات در یکشنبه 15 فروردین1389

لينك ثابت

به پایان آمد این دفتر ...... حکایت همچنان باقیست ( خاطرات )

از تابستان 82 که اولین سفر گروهی و مستقل ار دانشگاه رو به قصد اصفهان برگزار کردیم جز تصوری بلند مدت ازاین دوستیها و گروهمون رو نداشتم اما این روند نمی تونست یکنواخت باشه که یکنواختی جز رکود و رخوت سرانجامی نمی تونست داشته باشه حدود 4 سال به صورت متناوب ودوره ای این سفرها ادامه داشت(به صورت مجردی وبه دریاچه اوان و قلعه الموت، کاشان(کویر مرنجاب، ابیانه، قمصر، نیاسر)،آلاشت، دیلمان وقلعه رودخان، خوزستان) تا اینکه بسیاری از دوستان ازدواج کردند و صدالبته خواهان پیوستن به گروه، از اینرو در سال 86 و با سفر به کویر مصر سری اول سفرها اتمام و سری جدید آن آغاز شد با روندی متفاوت ولی کامل تر، میزان سفرها روند سریعتری به خود گرفت و دایره گسترده تر. روند جدید بسیار عالی آغاز و سفر به سفر کامل تر شد به صورت تقریبی هر فصل یک سفر رو برنامه ریزی کردیم و تقریبا به این برنامه وفادار موندیم، کویر مصر، آذربایجان و پکیج منحصر به فردش، آلاشت و شورمست، جنگل ابر، ابر سفر کرمان، اراک و گلپایگان، جنگل ابر ثانی و این هفته سفر جامع یزد.

آری آخرین سفر رو باز هم به کویر انجام دادیم و خاک گیراش ومردم با مرام و محبتش. ویژگی این سفر این بود که علاوه بر اینکه مفصل بود، از لحاظ فشردگی برنامه ها تعادل را ایجاد کردیم و انتقادی که در سفرهای پیشین به خستگی مفرط در روز آخر سفر و دیر رسیدن به تهران می شد حل شد که مهمترین دلیل آن اثرمنحنی تجربه و بالارفتن کیفیت همسفرها بود. و همچنین ویژگی منحصر به فرد دیگر این سفر یک توفیق اجباری بود که در روز اول ما را وارد یک شهر یا بهتر بگم روستای قدیمی عقدا کرد که بافت قدیمی و زیبای آن همه ما را مجذوب خود ساخت برنامه ای که از قبل تدارک ندیده بودیم اما لطف الهی و البته دوستان باعث خلق این خاطره شد.

همیشه به عنوان یک اعتقاد گفتم و اینبار هم تکرار می کنم که جایی که برای یک سفر انتخاب می کنیم مهم هست و از اجزای اصلی سفر انتخاب محل سفر است اما مهم تر از همه اینها دوستانی هستند که با هم همسفر می شوند و این را می شد از خاطره خوب سومین روز سفر فهمید که غیر از شب آن و رفتن به باغ دولت آباد در محل اقامت ماندیم و بسیار به ما خوش گذشت، از اینرو به دوستانی به ا ین خوبی و کیفیت اجحاف است که اگر حتی من هم بخواهم سفرها بر همان محور سابق بچرخد. فارغ از کسانی که به دلایل سخت افزاری نتوانستند در جمع ما حاضر شوند کسانی را که به دلایل نرم افزاری در جمع ما حضور نداشتند را با همان سخاوت قبلی دعوت کنیم چون به تعبیر عزیزی "هر کسی حق داره چگونگی گذران لحظه اش رو با توجه به جمیع جوانبش خودش انتخاب کنه"و گاهی می بایست این امکان را برای دوستانی اینچنین فراهم آورد تا زمانی که متمایل بودند در جمعهایمان والبته با تقاضای خودشان حاضر شوند نه با رودر بایستی و خدایی ناکرده اکراه. برای استحکام این جمع می باید رویه ها قدری عوض شود و برای کسانی یک قدم جلو گذاشت که آنها نیز یک قدم جلو بگذارند و کسانی را که به دلایل ملاحظات خیر خواهانه اما زائد دعوت نمی کردیم ولی تمایل به حضور دارند را فارغ از هشتادی وغیر هشتادی به جمع دعوت کنیم وتغییراتی دیگر که با همفکری دوستان محوری ایجاد خواهد شد. این گروه در سال 86 یک تغییر در رویه اش ایجاد کرد و موفق بود از اینرو تغییری دیگر آن هم در سال 88 و عملیاتی کردن آن در سال 89 می تواند به تعبیر دوستی عزیز شوکی مناسب به این گروه- به زعم من- استراتژیک باشد. آفت این گروه دم دستی دیدن و عدم تعهد نسبت به حفظ آن است نه وارد کردن افراد جدید به تعبیر آقا اگرچه ریزشها دردناکه اما مهم اینه که رویشها با کیفیت تر و بیشتر از ریزشها باشه. از اینرو عنوان این مطلب رو با این شعر فوق الذکر آغاز کردم که اگرچه این دفتر از زندگی و سفرها به پایان رسید اما حکایت ما همچنان باقیست .... .

پ ن1: بعد از مدتها کیمیا و حدید تونستند در جمع ما حاضر شوند هردوشون از هر لحاظ عالی بودند خوش سفر و در انجام کارهای سفر همدل و همکار بودندخیلی عالی بود که در سفری اینچنین دوستانی عزیز مثل ایشان با ما بودند. در روند جدید سفرها حساب ویژه ای روی آنها باز کرده ایم.

پ ن2: این سفر در نبود پوریا برگزار شد که در جای جای سفر به یاد او بودیم خصوصا در توزیع اقلام کسی نبود که مثل مش رحمت به بچه ها گیر بده.

پ ن3: سفرنامه مصور را می توانید در ادامه مطلب مشاهده کنید.

پ ن۴: از حدید بابت عکسها ممنونم او که سخاوتمندانه لحظات زیبایمان را ثبت کرد.

ادامه ی مطلب ...

نوشته شده توسط خبات در چهارشنبه 28 بهمن1388

لينك ثابت

برای سالگرد انقلاب و وبلاگ ( فرهنگی اجتماعی )

هر ساله در ایام انقلاب سعی می کنم پستی راجع به این ایام بنگارم امسال نیز سعیم بر این بود تا مطلبی بزنم اما هرچه با خودم کلنجار رفتم نتوانستم مطلب صرف سیاسی بنویسم اما ناگهان موضوعی مثل یک جرقه به ذهنم رسید و بر خودم واجب دونستم اون رو در وبلاگ بزارم مطلبی انتقادی(قابل توجه خانم فتوره چی ) اما نه به حکومتها و سیاستمداران که به مردم ایران.

شاید این جمله ها بگوشتان آشنا باشد:

· یادش بخیر دوران قبل انقلاب چقدر مردم خوشحال تر بودند چه اوضاعی بود....

· یادش بخیر زمان امام(ره) چه صفایی بود چقدر امام به آدم آرامش می داد اگرچه جنگ بود ولی زندگی یه صفای دیگه ای داشت.

· یاشد بخیر دوره آقای خاتمی اگرچه خوشکسالی بود و در 2 سال اول نفت رو 8 دلار از ما می خریدند ولی خیلی وضع بهتر بود،عزت داشتیم تو دنیا، کسب وکار یه رونق دیگه ای داشت روزنامه ها آزاد بودند.

این دیالوگها در جاهای مختلف به گوش اکثر شما آشناست ، من حتی می خوام یه ذره عقب تر برم و از دیالوگ نسل های قبل بگم و اونا رو بازسازی کنم:

· (حدود سالهای 1300) یادش بخیر دوران اوج مشروطیت چقدر مردم ایران سعادتمند تر بودند این قزاق چکمه پوش نبود به مردم زور بگه

· (بعد از شهریور20)یادش بخیر دوران رضا خان حداقل مردم امنیت داشتند

· (بعد از کودتا28 مرداد) یادش بخیر دوران مصدق چقدر آزادی داشتیم چقدر اون بنده خدا رو اذیت کردیم.

این حرفها یک وجه مشترک دارند و اون حسرت نسبت به گذشه و فرصتهای از دست رفته است. مردم ایران در طول تاریخ استاد عدم استفاده از فرصتها و خراب کردن فرصتها هستند ارزش چیزهایی رو که داشتند نمی دونستند و حافظه تاریخی ضعیف باعث شده که مکررا دچار این مشکل شوند. این مشکل در فرهنگ ما ایرانیها نهادینه شده اگر باور ندارید یک مثال می زنم:

تا حالا فکر کردید چرا غربیها نسبت به از دست دادن عزیزانشون خیلی شیون راه نمی ندازن؟ وقتی بچه بودیم می گفتن اونا دین و ایمون ندارن.اونا مهر و عاطفه نمیدونن چیه و....... اما هیچکدام از این حرفها درست نیست اونا بر عکس ما تا زمان زنده بودن عزیزانشون قدر اونا رو میدونن قدر در کنار هم بودن قدر زندگی توامان با هم. قدر لحظه به لحظه فرصتی که خدا به اونا داده رو می دونن از این رو وقتی عزیزی رو از دست میدن ناراحت میشن.اشک میریزن اما شیون راه نمیندازن چون حسرتی ندارن چون اگه به عقب برگردن همون رفتار رو دارن . اما ما تا یک عزیزی رو از دست میدیم تازه می فهمیم که چه چیزی رو از دست دادیم فرصت با هم بودن که به سادگی از کنارش گذشتیم فرصت لذت بردن از زندگی توامان.

آره دوستان اطاله کلام نمی کنم. ما ایرانیها چه به صورت اجتماعی و چه فردی استاد خسران و از دست دادن فرصتها هستیم حاضر نیستیم کمی از خودخواهی های خودمان کم کنیم.قدری هزینه با هم بودن رو پرداخت کنیم و بسادگی از موهبت در کنار هم بودن از موهبت داشتن یک حکومت و دولت نسبتا موفق بگذریم و اونجاست که خدا خیلی خوب جوابت رو میده جوابی که حسرت بر دل آدم می گذاره حسرتی که بی بازگشته و ای کاش در زندگی اجتماعی و سیاسی قبل از اون چاره می کردیم قبل از اینکه کودتای 28 مرداد بشه قدر مصدق رو می دونستیم قبل از اینکه امام(ره) فوت کنه قدر نفس مسیحایش رو می دونستیم و قبل از اینکه دولت خاتمی تمام بشه قدر دولتش رو می دونستیم. و در زندگی فردی قبل از اونکه کسی رو از دست بدیم (چه فیزیکی چه روانی).قبل از اینکه یک جمعی رو از دست بدیم قدر اون رو می دونستیم تا بعدها با شیون و آههای سوزناک حسرت نخوریم.

یا حق

پ ن۱: اشتباه نشه من هم جزو همین مردمم این تلنگر اول به خودم است.

پ ن۲: عبارت هزینه با هم بودن رو از کاوه یاد گرفتم اصطلاحی زیبا که در پاسخ دوستانی که در یک جمع و پس از خوردن شام بودیم بکار برد زمانی که آنها از دنگ بالا گله داشتند. ای کاش هزینه با هم بودن و رفاقت همیشه اینقدر پایین بود(یعنی مادی بود)

پ ن۳:بعدها برخی از دوستان در کنار آه حسرتی که می کشن یک فاتحه ای هم برای اموات ما بفرستن که"یادته خبات اون موقع ها می گفت اینقدر ساده و تکرار پذیر به داشته های ارزشمندمون نگاه نکنیم ولی ما گوش نمی کردیم"

پ ن۴: جدیدا این جمله تکراری رو از خیلی از آدم های دور و بری خودم می شنوم:هیچ کس مشکلات من رو نداره. هیچ کدومتون مشکلات من رو ندارین. اگه یه ذره از مشکلات من رو می دونستی چیه این رو نمی گفتی. جملاتی تکراری از آدم های مختلف. آدم هایی که حاضر نیستند هزینه با هم بودن رو بپردازن و یا با هم بودن رو خیلی کم ارزش می دونن اما محک روزگار و زمان، به شهادت تاریخ آدم های خودخواه را متنبه خواهد کرد.

نوشته شده توسط خبات در شنبه 17 بهمن1388

لينك ثابت

گریزی بر مدل مشتری یابی کاتلر ( فرهنگی اجتماعی )

گریزی بر مدل مشتری یابی کاتلر

از زمان راه اندازی وبلاگ 2 تا مدل در حوزه روابط انسانی ارائه داده ام(1_ مدل مواجهه با مشکل در سال85 و دیگری مدل ازدواج در سال 86)اما با مطالعه بیشتر و صدالبته مداقه در کتاب marketing management کاتلر و مدل مشتری یابی به حوزه جالبی از روابط انسانی که همان دوست یابی یا طبقه بندی روابط پی بردم.

مدل مشتری یابی کاتلر:

مرحله اول	مرحله دوم	مرحله سوم	مرحله چهارم	مرحله پنجم(عالی)
مشتریان مرتبه اول	مشتریان مجدد	مشتریان طالب	مشتریان هواخواه	شرکا

مشتریان غیر فعال

مدل روابط انسانی نسائی:

مرحله اول	مرحله دوم	مرحله سوم	مرحله چهارم	مرحله پنجم(عالی)
دوستان مرتبه اول	دوستان سلام علیکی	دوستان گرم	دوستان صمیمی	دوستان استراتژیک

خارج از مدار دوستی

مرحله اول: منظور کسانی است که یک برخورد با آنها داشتیم(برخورد اولی) که ممکن است تداوم داشته باشد یا همین نقطه پایانی باشد.ا.ولین برخورد در دانشگاه،اولین برخورد در محل کار،اولین برخورد در مهمانی،اولین و یا حتی یک برخورد اتفاقی در مسافرت،و.....)
مرحله دوم:کسانی که محصول راضی بودن از برخورد اولیه با آنها هستیم و در دیدار مجدد با آنها احوال پرسی هم داریم. خیلی وقتها پیش می آید که این مرحله خود سالها طول می کشد مثلا ما سالها با برخی در خوابگاه سلام و علیک داشتیم اما هیچوقت جلوتر نرفتیم یا حتی در میان دوستان هشتادی کسانی هستند که فقط سلام و علیکی با هم دارند(بگذریم که برخی اون رو هم ندارن) و در گردهمایی فقط با هم لحظاتی هستند و پس از اون هم از هم جدا می شن.
مرحله سوم: این مرحله مرحله پرش در ارتباطات هم هست یعنی در این مرحله علاوه بر آشنایی مختصر اولیه ما بین دو طرف کانالهای ارتباطی هم بوجود خواهد آمد اعم ایمیل،تلفن،و....خیلی از دوستیهای دانشگاهی و اداری در این حوزه قرار می گیرد.تعداد این دوستها می تواند زیاد هم باشد یعنی در آن واحد می توان حدود 50 تا دوست با این کیفیت را داشت، ویزگی تماس با این دوستان آن است که از تلفن زدن آنها ذوق زده نخواهیم شد(به دلیل کاسبکارانه بودن آن)
مرحله چهارم: این مرحله حاصل ایجاد قرابتهای اخلاقی و رفتاریست،رسیدن به این مرحله مستلزم سپری کردن مدت زمانی نسبی است که اطمینان لازم از شخص مقابل ایجاد شده باشد. مکرر شدن دیدارها و حتی برنامه های متنوع داشتن در این مرحله آغاز می شود تعداد دوستان این مدلی حتی می تواند دو رقمی هم باشد، اما هرچه تعداد رفقا در این مرحله بیشتر باشد تعداد رفقا در مرحله بعد کمتر خواهد شد(به دلیل اثر جایگزینی)،. منتها تماسها هنوز تقریبا کاسبکارانه است و دوستان در این مرحله را رقیب می پنداریم و حتی هنوز رنگ حسادت در رفتارهایمان با آنها پیداست.اما از در کنار آنها بودن لذت می بریم.قدری از پیچیدگی های رفتاری در این مرحله کم خواهد شد.
مرحله پنجم:این مرحله حاصل پر رنگ شدن اعتماد(trust) و به حداکثر رسیدن رابطه دوستی است در این مرحله روابط خانوادگی آغاز می شود و حریم های خصوصی افراد با هم تلاقی پیدا می کند.حس رقابت رنگش کمتر شده و حس شراکت بیشتر می شود وحتی مسائل مالی افراد با هم تداخل پیدا می کند.تعداد دوستان در این مرحله حداکثر به تعداد انگشتان دست می رسد از اوضاع و احوال یومیه همدیگر کاملا آگاهند و پیشنهادات سخاوتمندانه به همدیگر می دهند در میان این دوستان تماسها از حالت کاسبکارنه خارج می شود و حتی تماسهای بی دلیل به صرف فقط صحبت ساده جریان می یابد. کم بودن و انگشت شمار بودن دوستان در این مرحله به دلیل عدم امکان تخصیص زمان میان همه است و این محدودیت خود باعث می شود که نشود تعداد این نوع دوستان را خیلی زیاد کرد.

تذکر: در میان دوستان استراتژیک یکی از دوستان بیشتر از همه به انسان نزدیک می شود که من این دوست را اصطلاحا یار غار می نامم.این دوست استراتژیک که یک سر و گردن از سایر دوستان بالاتر است می تواند دارای خاصیتهایی از این قبیل باشد1 _ سطح نزدیکی به بالاترین حد ممکن می رسد یعنی حتی رازهای مشترک خواهند داشت 2_ سطح ارتباطات خانوادگی نیز به بالاترین حد نزدیکی خواهد رسید 3_نه تنها برای خانواده های هم شناخته شده اند بلکه سایر اقوام درجه یک نیز یار غار را می شناسند) و این یار غار نمی تواند بیش از یک نفر باشد اگرچه اینچنین ادعایی وجود داشته باشد و کسانی که به 2 یا بیشتر معتقدند در واقع خاصیت دوستان استراتژیک رو برای آنها می شمارند.

تفاوتهای مدل مذکور با مدل کاتلر:

1_حرکت عکس در مراحل ممکن و بلکه معمول است اما هرچه به مراحل بالاتر می رسیم سخت تر می شود اما تعدیل رفاقت از کنار گذاشتن رفاقت بیشتر است در حالیکه در بحث مشتری عملا امکان تعدیل وجود ندارد و مشتریها با بوجود آمدن عامل نارضایتی بجای کاهش سطح روابط کلا رابطه را قطع می کنند.

2_ در مدل کاتلر اشاره ای به یار غار نشده است در حالیکه در دوستی این قضیه بحثی معمول و واقعی است و اگر آقای کاتلر بیشتر بررسی می کرد می دید که علی الخصوص در بازاریابی صنعتی چیزی به نام یار غار وجود دارد، آن را اضافه می کرد اگرچه شاید در کسب و کار خیلی مطلوب نباشد و سطح ریسک را بالا ببرد اما در واقع هست.

تذکر: شاید مهمترین عامل در تعدیل دوستی و گاه حذف دوستی از بین رفتن عامل اعتماد (trust) باشد زیرا سایر عوامل فقط می تواند بر رابطه تاثیر آنی و جزئی بگذارد.

کارکرد:اگر ما این مدل را بکار ببریم اولین خاصیت آن امکان طبقه بندی رفاقتها ودوستیهاست از این رو هم بهتر portfolioدوستان خود را می شناسیم هم انتظاراتمان از هر طبقه بر اساس و یژگیهای آن طبقه شکل خواهد گرفت و خیلی از سوءتفاهمات در سایه این دانش از بین خواهد رفت.

پ ن1:مدل مذکور یک مدل تجربی است که ممکن است اشکالات فراوانی داشته باشد اما برای کمک به ایجاد یک بینش آغاز خوبی می تواند باشد.

پ ن2:این مدل را به شکل هرم هم می توان نمایش داد.

*اقتباس با ذکر منبع بلامانع است

نوشته شده توسط خبات در شنبه 26 دی1388

لينك ثابت

مهم ترین درس امام حسین(ع) برای روزگار ما ( فرهنگی اجتماعی )

قیام امام حسین(ع) از زوایه ها ی مختلفی قابل بررسی است ولی متاسفانه آنچه در طول اعصار مشاهده کرده ایم بیشتر افسانه بافی و بسنده کردن به شور بی شعور بوده و جوهر این قیام نتوانسته شکافته شود(معدود تلاشهای اشخاصی چون شهید مطهری هم بعدها با رحلت آنها ادامه پیدا نکرد).اگر تاریخ صدر اسلام خصوصا مربوط به قیام ایشان را بررسی کنیم به نکات نابی دست پیدا می کنیم اکنون سر خط ملاحظات آن ایام را براساس تواریخ معتبر خصوصا یکی از نزدیکترین تاریخ ها به زمان حضرت یعنی تاریخ طبری بررسی می کنیم:

1. امام حسین(ع) ابتدائا قصد قیام بر علیه یزید را نداشت و صرفا با عدم بیعت اعتراض خود را نشان داد(این شیوه توسط 3 نفر دیگر نیز در پیش گرفته شد: پسران شیخین عبدالله بن عمر وعبدالرحمن بن ابوبکر و همچنین عبدالله بن زبیر).

2. فشار برای دریافت بیعت اجباری و دعوتنامه های متعدد از طرف مردم کوفه ایشان را ترغیب به خروج از مدینه به بهانه حج و سپس عزیمت به سمت کوفه کرد

3. درکوفه ابن زیاد(حاکم جدید کوفه) اکثر کسانی را که دعوت نامه به امام نوشته بودند را تطمیع وتهدید کرد واکثر دعوت کنندگان وبیعت کنندگان دعوت خود را جز معدودی (هانی و..)پس گرفتند .

4. مراتب به اطلاع امام حسین(ع) می رسد وایشان با اطلاع واطمینان از این قضیه اعلام می کنند اگر اینگونه است پس من به مدینه بر می گردم.

5. ابن زیاد اعلام میکند خیر حالا که تا اینجا آمده ای می بایست به زور هم شده بیعت کنی.

6. امام حسین(ع) تصمیم خود را می گیرد و مرگ را به زندگی با ذلت ترجیح می دهد و همراه عزیزترین کسانش شربت شهادت را می نوشد.

سر خط های بالا چند نکته مهم در خود دارد:

1. امام حسین می دانست در اقلیت است و اکثر مردم(اگر چه به ناحق)ولی با یزیدیان هستند پس بر خلاف اظهار نظر برخی جاهلین در ابتدا انتحار نکرد.

2. اگرچه ایشان در اقلیت بود اما دلیل نمی شد که ایشان ذلت را به تن بخرد از این رو با یزید بیعت نکرد یعنی از حداقل ابزارهای خود بهره جست و به حاکمیت یزید مشروعیت نداد اگرچه حتی حکومت یزیددر ظاهر مقبولیت داشت.

3. امام حسین(ع) وقتی دعوت عده ای از مردم را دریافت کرد آن را بی پاسخ نگذاشت و به آن لبیک گفت.

4. همین امام حسین(ع) زمانی که فهمید اکثر دعوت کنندگان دعوت خود را ( اگرچه بر اساس ضعف نفس) پس گرفته اند قبول کرد که به مدینه برگردد و خود را اگرچه محق بود و حق می دانست بر آنها تحمیل نکرد.

از مرقومه ناقص من و خلاصه آن می توان نکته های متعددی دریافت کرد اما بهتر اینه در هر زمان مهم ترین درس را مرور کنیم مهم ترین درس امام حسین(ع) از نظر حقیر این است:

در هیچ زمانی و با هر شرایطی مسئولیت شخصی از انسان ساقط نمیشه و با هیچ بهانه ای نمی توان از زیر آن شانه خالی کرد حال هر کس با هر توانایی که دارد: الله لا یکلف نفسا الا وسعها.یکی با قلم یکی با نفی پیشنهاد شرکت در ظلم.یکی با انتقاد رو در رو. هر کسی با هر وسیله ای..مبارزه امام حسین(ع) فازی بود زمانی با بیعت نکردن.زمانی با خروج بر خلیفه غاصب زمانی با قیام وشهادت و... پس بر اساس شرایط می بایست نوع مبارزه فرق کنه ولی در هیچ شرایطی مسئولیت شخصی ساقط نخواهد شد.

یاد امام حسین(ع) وخانواده فداکارش رو گرامی می داریم و برای فرزندان هم نامش آرزوی موفقیت می کنیم.

پ ن1: یادآوری کنم که شور وشعور دو بال یک حماسه اند و هیچکدام نباید آسیب ببینند اما هیچوقت جوهره یک موضوع و واقعه نباید فدای حاشیه ها و تحریف ها شود.

نوشته شده توسط خبات در شنبه 12 دی1388

لينك ثابت

معرفی کتاب ( فرهنگی اجتماعی )

شاید بسیاری از دوستان توقع داشته باشند اگر قرار باشد کتابی را معرفی کنم از تاریخ معاصرباشد زمینه ای که بیشتر حوزه مطالعاتی من رو در برداشته یا اگر قرار باشد از نویسنده ای بگویم بی اختیار اسامی همچون آبراهامیان،نیکی کدی،استمپل و.. باشه اما نه .....کتابی را که خدمت دوستان معرفی می کنم کتابی است با عنوان Funny in Farsi نوشته خانم فیروزه جزایری دوما که ترجمه فارسی آن با عنوان عطر سنبل عطر کاج در ایران انتشار یافته است. کتاب را می توان خاطره نویسی طنازانه نامید.

فیروزه سال 1350 در حالی که بیشتر از 7 سال نداشته به خاطر کار پدرش عازم امریکا میشه و غیر از وقفه ای دو ساله باقی عمر رو در امریکا گذرونده .ذهن خلاق فیروزه و حافظه قوی اون باعث شده که داستانهای اون آدم رو جذب خود بکنه و با وجود درون مایه طنز اون خیلی از واقعیتهای فرهنگ آنگلوساکسونی رو و تو اون میشه مشاهده کرد و دید اونها به ایران خصوصا قبل و بعد از انقلاب رو تا حدودی ترسیم میکنه.

استواری و یکپارچگی خانوادگی ایرانی(البته خانواده های اصیل و نه از گذشته خود بریده) و اعتماد به نفس بالای اون در ایرانی بودنش(با وجود فضای بعضا منفی) وهمچنین اذعان به گوشه های مثبت فرهنگ کشور میزبان ما را بیش از پیش به روایت فیروزه جزایری جذب میکنه و تا آخر ما رو با خود میکشونه.

اینکه برای خیلی ها ممکنه در طول زندگی وقایع و داستانهاتفاق افتاده باشه اما برداشت هنرمندانه از واقعه تخصصی هستش که خانم جزایری به خوبی از پسش بر اوده و اصطلاحات و تمثیل های زیبایی که بکار می بره گاه تا ساعتها من رو می خندوند بدون انکه هجو امیز باشه و بدون اونکه بی احترامی توش باشه و بدون لودگی.

مثلا این تمثیل زیبا و بامزه رو که را جع به فضولی زنهای فامیلش نسبت به بینی اش میگه رو ببینید:"آنها بر کار نظارت بر دماغ ادامه دادند، و رشد بینی من را همانطور پیگیری می کردند که دلال ها سهام وال استریت رو دنبال می کنند".

کتاب مذکور تا به حال به چاپ هفدهم رسیده و انتشارات نشر قصه اون رو منتشر میکنه.

پ ن:به دلیل اینکه کتاب رو هدیه گرفتم از امانت دادن اون معذورم بر من ببخشایید.البته حتی به هدیه دهنده هم نمیدم خیالتون راحت

نوشته شده توسط خبات در دوشنبه 16 آذر1388

لينك ثابت

سوال اینه شریفی کیه؟ ( آزاد )

اون روز که رفته بودم دانشکده(دانشگاه تهران) رو بورد شورای صنفی اطلاعیه جالبی من رو به خودش جذب کرد:

دانشگاه، جمهوری علم نه دیکتاتوری عقیده

لا اکراه فی الدین قد تبین الرشد من الغی

هر چند شروع سال تحصیلی 89-88 برای دانشگاهیان آزاده به ویژه خوابگاهیان خالی از بی رحمی و بی تدبیری مروجان خفقان نبود، ولی دانشجویان این همه را با امیدی به آینده بهتر دانشگاهشان پذیرفتند و به سر کلاس های درس ودانشگاه آمدند.

در این میان در کمال ناباوری شنیدیم که در کلاس درس این تنها پایگاه امن باقیمانده ی دانشجویان-امید دانشجو را این چنین نا امید کرده اند.

در روز سه شنبه به تاریخ19/8/88 آقای شریفی، دانشجوی دکتری، در کلاس درس ریاضی 1 با ادبیاتی نا متعارف به یک خانم دانشجو به خاطر نوع پوشش تذکر داده و ایشان را از کلاس درس اخراج کرده و وادار نموده اند که به خانه برگردد و پوشش خود را متناسب با خواسته و عقاید ایشان تغییر دهد تا اجازه ورود به کلاس درس را داشته باشد. به گواه بیشتر دانشجویان حاضر در کلاس، پوشش این دانشجو بر اساس عرف جامعه بوده است.لازم به ذکر است که این برخورد با روش های گوناگون از سوی استاد بارها تکرار شده است.

در پی این اقدام شورای صنفی با هماهنگی معاونت دانشجویی-فرهنگی دانشکده نشستی را با حضور استاد یاد شده برگزار و اعتراض خود را به ایشان اعلام کرد ولی ایشان همچنان بر موضع خود پافشاری کردند و تاکید نمودند که اگر موردی بدحجابی(از نظر شخص ایشان) دیده شود، با حراست تماس می گیرند و خواستار منع ورود چنین افرادی به دانشگاه شوند.جالب اینکه در این نشست بیان نمودند استاد حق دارد با دانشجو هرگونه تشخیص می دهد برخورد کند تا جایی که می تواند دانشجو را وادار کند تا به جای پا با دست به کلاس درس واردشود.در عین حال ابراز داشتند برخورد با بدحجابی از اعتقادات شخصی ایشان بوده و اعتقاد شخصی خود را در حوزه ی درس و دانشگاه و محیط کار دخالت می دهند.و....

هدف من این نیست که وارد بحث ماهوی این اتفاق بشم که خود حدیث دیگری می طلبد بلکه جالبی اسم استاد مذکور بود که یکی از هشتادیهاست که در حال خواندن دکتری هستند(ایشان را همه می شناسیم واسم روی بورد فامیلی جدید ایشان است).

خلاصه پیرو مطلب جالب خانم فتوره چی خواستم ببینم شما(بر اساس روایت فوق) می توانید حدس بزنید ایشان کدومیک از هشتادیها است؟

به برندگان جوایزی از طرف استاد فوق الذکر اختصاص خواهد یافت.

پ ن۱:پیشاپیش اجازه درج مطلب مزبور از این دوست محترم اخذ شده است.

پ ن۲:متن کامل اطلاعیه رو با رفتن به آدرس زیر وزوم کردن رو عکس ان بخوانید.

http://www.mypicx.com/11212009/ax/

پ ن۳:اتفاقات مبتلابه این موضع هنوز ادامه دارد و در سطح هیئت رئیسه دانشکده در حال بررسی است.

پ ن۴:اتفاق مربوطه سر از خبرگزاری فارس هم درآورد حتما ببینید

http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8809040590

نوشته شده توسط خبات در شنبه 30 آبان1388

لينك ثابت

دردی و نکته ای از سر دوستی ( فرهنگی اجتماعی )

ما انسانها یکسری حق ها داریم و یکسری حق ها رو نداریم من اینبار می خوام از یک حقی که نداریم ولی مکرر از اون استفاده می کنیم نام ببرم واون قضاوت کردنه.براحتی و بدون هیچ مجوزی راجع به دیگران قضاوت می کنیم و بر پایه اون قضاوتمون حتی نتیجه گیری هم می کنیم فارغ از اونکه قضاوت کردن کار سختیه ولی با وجود این اگه حتی این حق هم به ما داده بشه مستلزم داشن اطلاعات کافی و مکفیه. ماها چطور بدون اینکه به ابعاد چیزی آشنا باشیم بدون اینکه بدونیم بر شخصی چه گذشته راجع به اون قضاوت کنیم؟آیا نمی ترسیم از دایره انصاف خارج بشیم؟

چند وقت پیش به صورت اتفاقی فیلم مربوط به سخنرانی عزیزی رو می دیدم که بنا بر مشی و روش خاصی که داره با تومانینه و آرام صحبت می کرد اما به ناگاه دیدم با عبارت " دردمندی تو حرفهاش نیست" مواجه شده . خیلی بهم برخورد نه اینکه اون برای من قهرمان باشه و با این حرف قهرمان من ترک خورده باشه(که البته برای من عزیز هست اما قهرمان نیست) بلکه به اینکه ما چقدر ساده راجع به دیگران قضاوت می کنیم که دردمند نیست که تو حرفهاش درد نیست. ما چه می دونیم بر او چه گذشته و در چه حالیه؟آیا دردمندی اینه که طرف شیون راه بندازه؟و.... شاید حرفها و حتی فحشهایی رو آدم یه وقتهایی بشنوه ولی ناراحتی نداشته باشه اما از یکسری اشخاص انتظار بیشتری میره و یا به قول شیخ شیراز:

از دشمنان برند شکایت به دوستان گر دوست دشمن است شکایت کجا بریم؟

واقعا یک توصیه دوستانه و اول به خودم این توصیه رو دارم و اون اینکه هیچوقت به خودمون اجازه ندیم راجع به کسی قضاوت کنیم و اگر مجبور شدیم حداقل بر اساس ظواهر و بدون اطلاع کامل و سریع قضاوت نکنیم.

یا حق

پ ن۱ :ابهام موجود در مطلب را بر من ببخشید

پ ن۲:اصل مطلب پاراگراف اول است و پاراگراف بعدی بیشتر دغدغه نوشتن مطلب است.

نوشته شده توسط خبات در یکشنبه 10 آبان1388

لينك ثابت

یادی از دوست ( خاطرات )

هرچی به ذهنم فشار میارم که اولین باری که مصطفی رو دیدم کی بود یادم نمیاد اما نقطه عطفی که یادمه اسفند1380 بود که بنا به دعوت احسان چند نفری شدیم و رفتیم کلکچال .احسان،من،علی فرش،مصطفی،صادق کریمی،علی کبورانی ،محمد جواد و پسر خاله علی کبورانی.خلاصه هوا یک غبار خاصی داشت و من قدری دلتنگ بودم و دلم از کلکچال گرفته بودو حسی غریب داشتم.مصطفی یک واکمن آورده بود و کاستی از محمد اصفهانی را گذاشته بود که آهنگهای قدیمی رو بازخونی کرده بود و حس غریب من رو دو چندان کرد مخصوصا آهنگ معروف تو ای پری کجایی حسین قوامی.خلاصه مصطفی تقریبا تو خودش بود و من وقتی نگاهش می کردم بیشتر دلتنگ می شدم.بعد ها با آشنایی بیشتر با مصطفی کم کم این ویژگی مصطفی برام تبیین شد ،اینکه که مصطفی آدم با استعدادی بود یک کسی که تو المپیاد ریاضی مدال نقره کشوری آورده بود و یک قدم تا کعبه آمال جوانان جویای تحصیل ایرانی فاصله داشت اما به هر حال طلا نگرفته بود و باز مونده بود.مصطفی از سقف مدیریت دانشگاه تهران بالاتر بود مصطفی راضی نبود واین نارضایتی بهش اجازه نمی داد که مثل بچه های دیگه خوشحالی کنه.اما همیشه یک اعتقادی داشتم و اونم اینه که خدا شاید یه دری رو به روی آدم ببنده اما اگه آدم تلاش کنه درهای دیگه ای که چه بسا بهتر باشه باز میشه.خلاصه مصطفی تونست هم با بورس دکتری در کانادا به نتیجه تلاشهاش دست پیدا کنه هم مسیر قبولی در رشته مدیریت اون رو به خانمش رسوند.اگرچه از دوری مصطفی ناراحت میشیم اما موفقیتهای اون موفقیت ماست.ان شالله در کنار موفقیتهاش بتونه به اون چیزی که از زندگی می خواد برسه.

برات آرزوی موفقیت دارم مصطفی جان به امید آنکه اگر زمانی برگشتی ایرانی کاملا متفاوت رو ببینی ان شالله ایرانی به رنگ سبز.

پ ن:قبول دارم که این پست کمی دیر نوشته شده اما نبود عکس مراسم خداحافظی دلیل اصلی این تاخیر بودکه به لطف سرکارخانم نسیبه نثاری(دوست همدل هشتادیها) این کمبود مرتفع شد و امیدوارم وبلاگ باز هم به روزهای اوجش برگرده.

نوشته شده توسط خبات در یکشنبه 12 مهر1388

لينك ثابت

الملک یبقی مع الکفر ولا یبقی مع الظلم ( فرهنگی اجتماعی )

خیلی حس بدیه وقتی تو یه مسابقه شرکت میکنی که حریفت همه امکانات دستشه،کفش عالی، تمرینات مناسب حتی قواعد بازی رو هم اون تعیین کرده.بعد دست و پای تو رو بستن کفش هم پات نیست ضمن اینکه با همه این اوضاع و احوال تنها امیدت به تماشاچیها و داوره. داوری که باید سوت رو بی طرفانه بزنه اگرچه احتمال می دی که با حریفت سر و سری داره اما در ظاهر تا حدودی رعایت میکنه با وجود همه مشکلاتی که داری اول میشی و حریف رو با فاصله رد می کنی اما دم خط پایان میبینی چند نفر تو رو نگه می دارن هرچقدر داد می زنی اینا کین داور بی اعتناست و حریفت خرامان خرامان در حالی که داره آلاسکای یخی رو لیس میزنه از کنار تو که داری عرق میریزی رد میشه و یک نیشخند تلخ به تومیزنه و از طناب آخر خط ردش می کنن.تماشاچیها مات و مبهوت موندن و همه نگران و بی قرار اما...... .دیگه یه جا این مسابقه نابرابر باید تموم شه تماشاچیها همه منتظرند. توبازی که از اول تنیجه اش به نا حق معلوم هست چه باید کرد؟ عافیت طلبی کنیم؟ نه ....باید بازی رو به هم بزنیم باید اونجایی که تو زمین بازی حقت رو نمیدن باید حقت روهر جوری که هست بگیری تماشاچیها نگرانند زمین بازی که با خون دل فراهم کردن زمین بازی که اگرچه مطلوب نیست اما همین حداقل رو هم با فدا کردن عزیزانشون به دست آوردن به یکباره از دست رفته و افتاده دست یه عده های که برای اون هیچ تلاشی نکردن.باید یه کاری کرد چکار من نمیدونم اما تازه این اول راهه...................... .

نوشته شده توسط خبات در یکشنبه 24 خرداد1388

لينك ثابت

زیبا و گویا ( فرهنگی اجتماعی )

گاهی وقتها از بس یکسری چیزها بدون اینکه تو عرف قبیح باشه یا در دین حرام شده باشه اما تحمیل میشه به ماها که به واقع اون عمل رو به صورت یک کلیشه می پذیریم.مخصوصا در چارچوب روابط حکما و اشخاصی که صاحب منصبند.حتی مردم عادی .هم مثلا هنر نیست که اوایل زندگی آدم دست تو دست هم بعد که چند سال گذشت یکی جلوتر واون یکی عقب تر با چند قدم فاصله راه برن. یا دست همدیگه رو گرفتن رو ضایع و زشت بپندارن.

میرحسین هیچوقت برای من خاتمی نمیشه و اساسا کارکرد و ویژگی های این دو رو متفاوت میبینم اما یکسری کارها رو انجام میده وادبیاتی رو داره وارد سیاست و فرهنگ ما میکنه که بدیع و نو هستش. همین حرکت ساده اش و اینکه در اکثر جلساتش خانم دکتر رهنورد رو هم با خودش میبره برای من خیلی جالبه.البته خواستگاه هنرمندانه میر حسین و همچنین ویژگیهای دین مدارانه اون که یکی از شاگردان دکتر شریعتی مرحوم هستش بی تاثیر نیست.

پ ن:شاید این عمل رو تبلیغاتی بدونیم که به زعم من اینطوری نیست چون قبل از کاندیدا شدن میر حسین چه در فرهنگستان هنر چه جاهای دیگر همینطوری رفتار می کرده اما اگه حتی اون رو تبلیغاتی بدونیم چه بدی داره .

نوشته شده توسط خبات در یکشنبه 27 اردیبهشت1388

لينك ثابت

تحریم انتخابات؟ ( فرهنگی اجتماعی )

اخیرا دکتر سروش یک مصاحبه ای کرده که یک قسمتش برای من خیلی جالب اومد یعنی به عبارتی حرف دل من رو با بعضی آدم ها که همیشه در دمدمای انتخابات با بی انگیزگی و فیگور روشنفکری انتخابات رو تحریم می کنن زده خالی از لطف نیست شما هم بخونید:

"من در ایران با دوستانی روبهرو بودم که معتقد بودند در انتخابات نباید شرکت کرد. من با دلایل آنها حقیقتاً قانع نشدم. میدانم که چه میگویند و از چه زاویهای به مسایل نگاه میکنند. زاویه دید آنها این است که انتخابات به هر حال بساطی است که حکومت برپا میکند و بازی کردن در این بساط، نهایتاً سودش به نظام میرسد. منتها وقتی از آنها میپرسیدم پس باید چه کار کرد، جوابی نداشتند؛ یعنی راه دیگری نمیماند، لابد باید انقلاب کرد، کارهای براندازی کرد... در اینجا من به آنها قصه چاه کنی را گفتم که چاهی کنده بود و نمیدانست خاک آن را کجا بریزد. "دخو" به او گفت یک چاه دیگر بکن، این خاکها را در آن بریز. بقیه داستان معلوم است. این آدم تا آخر عمرش چاه میکند. خاک اولی را میریخت در دومی، دومی را در سومی... گفتم ما یک انقلاب کردیم، یک عالم خاک از چاه جامعه آوردیم بیرون. حالا ماندهایم که این خاکها را کجا بریزیم. شما میگویید یک چاه دیگر بکنید؛ ولی باز همان سؤال مطرح میشود. خاک چاه دوم را کجا بریزیم؟ ما نمیتوانیم عمری را به چاه کنی سپری کنیم. واقعش این است که ما باید وارد همین بازی شویم و این بازی را آن قدر تقویت کنیم که به جایی برسد که نتایج واقعی داشته باشد."

نوشته شده توسط خبات در دوشنبه 21 اردیبهشت1388

لينك ثابت

تمجید خلاقیت ( فرهنگی اجتماعی )

بعد از انقلاب اگه چند نفر رو تو حوزه تلویزیون به عنوان آدم تاثیر گذارو موفق بخوایم نام ببریم قطعا ایرج طهماسب و تیم خبره ای که داره شامل حمید جبلی و فاطمه معتمد آریا جزو بهترینها هستن.این افراد دست پرورده و شاگرد خانم مرضیه برومند هستند که با مدرسه موشهاش همه ما عجین بودیم.

اولین کاری که مستقلا تهیه کردند وگرفت ،کلاه قرمزی بود که اوایل دهه هفتاد ساخته شد و بسیار مورد استقبال واقع شد طوری که وقتی فیلم سینمایی کلاه قرمزی هم تهیه و اکران شد رکورد اون روزها رو شکست.

اما آفتی که یک کار بزرگ رو تهدید میکنه نسخه های بعدی یک مجموعه یا فیلمه حتی تو سایر آثار هنری مثلا موسیقی در اکثر موارد نسخه های بعدی معمولا شکست می خورن و حتی یه وقتهایی خاطره خوب نسخه های اولیه رو از بین میبرن و این قضیه نسخه های بعدی کلاه قرمزی رو هم تهدید میکرد.

وقتی تبلیغات کلاه قرمزی رو قبل عید نشون میداد اولین فکری که به ذهنم رسید همین بود که مبادا این قضیه برای کلاه قرمزی هم اتفاق بیفته.اما باز هم ایرج طهماسب نشون داد که خلاقیت تو ذاتشه.با تغییر بسیار خوبی که ایجاد کرده بود از جمله اضافه شدن باران کوثری که شخصیت دلچسبی داره و کمتر در رفتارش حالت تصنع دیده میشه دید همچنین عروسک" پسر عمه زا" که خیلی حرفه ای طراحی شده بود و آوردن مهمانهای بزرگی مثل ابراهیم حاتمی کیا این برنامه به یک کار منحصر به فرد تبدیل شد طوری که پر مخاطب ترین برنامه سیما شد چه بین بچه ها چه بین بزرگترها.

پ ن:ما که خانوادگی پای کلاه قرمزی میخکوب می شدیم خیلی عالی بود تنها برنامه ای بود که هممون رو دور هم جمع می کرد.

نوشته شده توسط خبات در یکشنبه 30 فروردین1388

لينك ثابت

بدرقه 87 ( )

سال 87 کم کم داره سپری میشه و همه ما کم تا بیش داریم خودمون رو برای سال 88 آماده می کنیم. در اول هرسال همیشه اهداف و برنامه هام رو می نویسم به صورت کلی و آخر سال مروری بر اونها دارم تا ببینم تا چه حد به اون اهداف وبرنامه ها نزدیک شدم.اینجا نمی خوام بحث رو شخصی کنم و راجع به خودم صحبت کنم اما می خوام از یک مشکل اساسی در فرهنگ ما ایرانیها صحبت کنم و اون عدم برنامه پذیر بودنه. کتاب "ریشه های انقلاب ایران" نوشته "نیکی آر کدی" رو که چند سال پیش می خوندم یک جمله ای بیان کرده بود که اون موقع برای من خیلی عجیب بود .جمله قریب به مضمون این بود"باید در درستی رویکرد مبتنی بر برنامه در ایران شک کرد" یعنی درسته که همه جا برنامه ریزی و رویکرد مبتنی بر برنامه جواب داده اما تجربه ایران چیز دیگری رو نشون داده.البته این نظر ایشون به عنوان یک متفکرهستش که البته سالها در ایران بوده و ایران رو زیر نظر داشته. اما تجربیات خودم در این سن و سال نشون داده که مشکل اصلی بی برنامگی از خودمونه. ماها هیچ وقت برنامه پذیر نیستیم شاید برنامه ریز باشیم اما برنامه پذیر نیستیم. مثالی می زنم: برای شماها شاید اتفاق افتاده که خارج کشور برای یک عروسی دعوت باشید اگر اینطوری باشد باید متوجه شده باشید که کارت دعوت چقدر زودتر براتون ارسال میشه 1 سال پیشتر یا دیگه حداقل 6 ماه پیشتر و دقیقا همون موقع هم مراسم اجرا میشه مگر اینکه یکی از عروس وداماد به رحمت ایزدی بروند وگرنه در سایر شرایط و تحت هر شرایطی برنامه اجرا میشه.به این میگن برنامه پذیر بودن. با این اوصاف واگر بپذیریم که در فرهنگ ما رویکرد احترام به برنامه و برنامه پذیری وجود نداره دیگه از انحلال سازمان مدیریت و برنامه ریزی توسط آقای احمدی نژاد تعجب نخواهیم کرد . به واقع مشکل از خودمونه و چه بهتره که در سال جدید- علاوه بر دعا برای سلامتی و خوشبختی نزدیکانمان- دعا وتلاش بکنیم که برنامه پذیر بشیم و اگرنمیشیم حداقل انصاف داشته و کمتر غر بزنیم.

سالی سرشار از سعادت و بهروزی رو برای همه دوستان خوبم آرزو می کنم و امیدوارم سال آینده که به نحوی سالی تاثیرگذار در حوزه سیاست کشور هست رو به سلامت و موفقیت سپری کنیم .

براتون بهترینها رو آرزومندم.

نوشته شده توسط خبات در سه شنبه 27 اسفند1387

لينك ثابت

برای 3سالگی وبلاگ ( )

آره اگه دقت کنید می بینید که سه سال از درست کردن وبلاگمون میگذره.این سه سال چه شیرین چه تلخ چه زشت چه زیبا چه زود چه دیر گذشت.وحالا باید ببینیم کجاییم؟ این محیط، یک رسانه بود واولا هرکدوممون یه انتظاراتی از اون داشتیم هر کسی هدفی داشت. الان بعد از سه سال میشه یه نتیجه هایی گرفت کسانی که انتظاراتی فارغ از یک رسانه از این محیط داشتند رفیق نیمه راه شدند یا یه هدفشون از این وبلاگ رسیدند وارضا شده گوشه عزلت گزیدند یا نرسیده و ناراضی ترک منزل کردند ویا تنبلی کردند اما آنان که ماندند(چه آنانی که مطلب می زنند و چه آنانی که فعالانه اظهار نظر می کنند وچه آنانی که فعالانه چک می کنند) خصوصا در شش ماهه اخیر همانهایی هستند که انتظار معقولی از این رسانه داشتند:

1_محیطی برای تضارب آرا وآشنایی با دیدگاههای مختلف

2_محیطی برای خبردار شدن از احولالت دوستانی که ممکن بود خارج از این محیط ما از آنها خبری نداشته باشیم

3_کمک به دوستیها و بیشتر آشنا شدن با کسانی که مایل به بودن در محیط رسانه هستند.

دوستان من بعد از این 3 سال وقتی به گذشته نگاه می کنم می بینم که من چقدر از وبلاگ یاد گرفتم مدارا،تحمل،انتقاد پذیری و... همه ما از اولش این نقطه نبودیم همه ما در کنار هم و با هم به این نقطه رسیدیم اما باید یادمان نرود که اینجا فقط یک رسانه و یک وبلاگ است و نه چیز دیگری.همه ما ممکنه در خارج از این چارچوب دوستیهایی دیگر هم داشته باشیم یا مثلا اجتماعات دیگری هم داشته باشیم یا فراکسیونهای مختلفی داشته باشیم و نباید اینا رو با هم قاطی کنیم.این محیط متعلق به نویسندگان اون و مخاطبهای اونه. همه اونا وخیلی خوشحالم که قائم به شخص هم نیست و اگه فلان روزی تقی ونقی نباشن به مشکلی بر نمی خوره.وبلاگ ما هم جاذبه داشته و هم دافعه جاذبه اون رو در دوستان جدیدی که جذب می شوند و دافعه اون رو در نیمه راهها میشه دیدولی خدا رو شکر روز به روز داره به بلوغ نزذیک میشه.اما همین جمع و همین محیط رو چند تا آفت تهدید می کنه:

1- گروه اندیشی:یه وقتهایی فکر می کنم در برخی موارد برخی از افراد نظرات متفاوتی دارن اما دچار گروه اندیشی شدن باعث میشه یا مخالفت نکنن و ساکت باشن یا نظرشون رو علیرغم میل باطنی موافق اعلام کنند.

2- همه ما خارج از این محیط روابطی با همدیگر داریم که همه از اون با خبر نیستیم مثلا دو نفر ممکنه با هم خارج از این محیط رابطه خیلی صمیمی داشته باشند و یکی از اونها انتقاد تند و تیزی از دیگری بکنه در حالی که دیگران از اون تعجب کنند اما حق دخالت ندارن مثلا ممکنه پوریا با کاوه یه شوخی بکنه و من به عنوان شخص سوم وارد بشم و بگم به پوریا که این شوخی رو نباید می کردی در حالیکه باید حق پاسخگویی رو برای کاوه نگه دارم ومن نباید دخالت کنم چون واقعا نمیدونم که میزان رفاقت بین این دو نفر چطوره.(مثلا البته).

اعترافات خودم:حقیقتا من اولا شاید خیلی اشتباهات تو این محیط کرده باشم که از بی تجربگی در نویسندگی و مباحثه بوده و تو این سه ساله اگه با کلمه با مطلبی دل کسی رو شکستم اگه ناخداگاه به اعتقادات کسی توهین کردم خلاصه امیدوارم روندم رو به بهبود بوده باشه از همه عذر خواهی می کنم. ودقیقا به همین خاطره که باید برای دوستان تازه وارد حق اشتباه کردن قائل شویم تا اونها هم یاد بگیرن اونها هم باید مثل ما این راه رو بیان،اما حق تکرار اشتباهات رو هیچ کدوم نداریم.

در آخر از مصطفی تشکر می کنم که سه سال پیش در همین ایام به ما ایمیل زد و ما رو به این محیط دعوت کرد او که سخاوتمندانه این رسانه رو به اشتراک گذاشت واین لطف رو در حق ما کرد که این محیط رو داشته باشیم ازش ممنونم .

آرزومند تداوم کار این رسانه تا بی نهایت هستم.

مخلص همه دوستان

نوشته شده توسط خبات در یکشنبه 20 بهمن1387

لينك ثابت

بازخوانی انقلاب ( )

وآن مرد می آمد.و من که از هفته های پیش فرودگاه مهرآباد ترمینال 2 رامسکن گزیده بودم،مشتاق دیدن آن مرد خواب به چشمانم نمی رفت...امروز 12 بهمن روز موعود روز پایان انتظار. ساعت 9:30صبح ساعت پایان فراق.من در فرودگاهم حتی یک لحظه هم پلکهایم بر روی هم نمی رود....مبادا هواپیمای آن مرد در آسمان نمایان شود و من غافل شوم...ساعت 11صبح است و آن مرد هنوز نیامده بجز من کسی دیگر در مهرآباد نیست حتی یک خبرنگار .به فکر فرو می روم.این 30 سال رو مرور می کنم همه چیز عوض شده دنیا ،ایران ،مردم حتی پروازهای خارجی دیگه تو مهرآباد نمیشینه.*

واقعا یک بار هم شده بهتره بشینیم ببینیم شعارهای اصلی انقلاب ما چی بود و الان کجاییم؟ و کجا می خوایم بریم؟ انقلاب ما اقتصادی نبود که الان با معیارهای اقتصادی داریم مقایسه کنیم انقلاب ما برای آزادی آن هم آزادی بیان و آزادی های متعالی بودانقلاب ما برای حاکم کردن ارزشهای مقدس الهی وانسانی بود مثل پاکی وصداقت و سلامت رفتاری بود نه تحمیل و اجبارظواهر، نه نهادینه کردن ریا کاری وظاهر پرستی و آخر سر انقلاب ما نفی استعمار بود نه اینکه از بر ضد آمریکا شعار بدیم و ازآن طرف به روسیه باج بدیم و امارات با ما مثل یک کشور ضعیف تحت سلطه بر خورد کنه.

حال باید سنجید چه می خواستیم چه شد؟ وآیا وقت بازنگری درروندها نرسیده؟ دهه چهارم را بهتره به این کار بپردازیم بازگشت به ارزشهای اصیل انقلاب.

*بر گرفته از پیامک دوستی عزیز

نوشته شده توسط خبات در شنبه 12 بهمن1387

لينك ثابت

داستان 90 ( )

حتما چند روز اخیر بحثهاییی که پیرامون برنامه نود و فردوسی پور ایجاد شده رو شنیدید. برنامه نود از اولی که ایجاد شده یک جهشی در فوتبال ما ایجاد کرده تا حدی که حتی اشخاص غیر ورزشی هم بر اون اذعان کردند. من خودم حتی حقی بیشتر قائلم و میگم به حرفه ای شدن فوتبال ما کمک شایانی کرده والبته نقش مجری اون یعنی عادل فردوسی پور یک نقس انکار ناکردنی وبی بدیل بوده. همیشه هم این برنامه مورد تهاجم عده ی خاصی بوده از جمله:

1_اشخاصی که همیشه مجیز گو می خوان و انتقاد رو برنمی تابن اشخاصی همچون علی دایی-علی پروین-امیر قلعه نویی و...

2_اشخاص قدرتمند در ورزش که نمی خواهند پاسخگوی اعمال مدیریتی خود باشند ازجمله مدیران سازمان تریبت بدنی و فدراسیون فوتبال، مدیران عامل باشگاهها اعضای هیئت مدیره ها و...

اما به فاصله حدود یک سال چالش اصلی فردوسی پور با مدیران رده بالای فدراسیون و سازمان تربیت بدنی بوده که میشه اونارو مدیران سیاسی شناخت .

.مشکلات اخیر فردوسی پور نه از دوهفته قبل که از سال قبل آغاز شد اونجا که صفایی فراهانی(عضو شورای مرکزی جبهه مشارکت-رئیس سابق فدراسیون فوتبال و دوست نزدیک بن همام رئیس کنفدراسیون فوتبال آسیا) مهمان برنامه 90 بود و در طولانی ترین برنامه 90 کلیه اعمال فدراسیون و سازمان تربیت بدنی رو زیر سوال برد وبارها دروغها وتناقضات مدیران فعلی ورزش رو جلوی چشم ملیونها بیننده تلویزیون رو کرد. در هرصورت وقایع اخیر نشون داد که برنامه 90 خوب جایی رو نشونه گرفته و تونسته حداقل در حوزه ورزش دولت نهم رو به خوبی زیر سوال ببره کاری که اگر به امثال مرتض حیدری ها اجازه می دادند در سایر حوزه ها هم قابل انجام بود.

چیزی که دیشب با عث شد خیلی دلم برای فردوسی پور بسوزه این بود که ارسال پیامک به برنامه اش رو مسدود کرده بودند و بی اختیار یاد انتخابات نهم افتادم که احمدی نزاد در تلویزون اعلام کرد که مافیا برای آنکه مردم حرفهای من رو نشنوند در برخی مناطق عمدا برق رو قطع کردند. چقدر زود دست آدم ها رو میشه و چقدر زود دروغ گوها و کلاش ها پروندشون رو میشه کاش کمی تاریخ می خواندیم و مهم تر ازاون ازتاریخ درس می گرفتیم.در عصر ICTدست دروغ گوها زود تررو می شه.احمدی نژاد بعدها هیچ مافیایی رو معرفی نکرد اما اخیرا در حوزه های زیر نظرش رگه های مافیایی خوبی داره پیدا میشه.

اگر برنامه 90 ادامه پیدا کرد هممون برای یکبار هم شده در مسابقه پیامک عادل شرکت کنیم تا بهش نشون بدیم که از معدود آدم های صادق وحقیقت مدار در عرصه رسانه به اصطلاح ملی حمایت می کنیم.

نوشته شده توسط خبات در سه شنبه 1 بهمن1387

لينك ثابت

علائم نا میمون ( )

جدیدا احساس می کنم یه اتفاقات فرهنگی نامیمونی تو جامعه اتفاق میفته مخصوصا با متواتر شدن مشاهداتم اون هم تو جاهای مختلف به این رسیدم که وضعیت حداقل در مرحله هشدار قرار داره.قبلا از رواج شیطان پرستی و ... هم نداهایی شنیده بودیم. بالاخره استفاده از یک سری نمادها بیانگر سه حالته:

1_یا در خوشبینانه ترین حالت از روی جهل و نا آگاهیه .

2_یا از روی لجاجت و عناد با جامعه یا حکومته.

3_یا از روی اعتقاده .

خود من از خدامه که اکثرا رواج نمادهای غیر فرهنگی به 2دلیل اول باشه نه دلیل آخری که اگر دلیل آخر به عنوان اپیدیمی در بین جوانان در بیاد باید یک فکر اساسی کرد .در کشوری که مردمش فارغ از ادعاهای مذهبی حداقل از بعد فرهنگی هم دارای یک قدمت چندین هزاز ساله است وجود نمادهایی که نشان از بیماریهای روانی/فیزیولوژیکی است واقعا نگران کننده است و کسانی که در تریبونهای رسمی با صلابتی پوشالی داد می زنند که تو جامعه ما هیچ خبر بدی وجود نداره و همه چی گل و بلبل هستش و بسان کبک که در مواجه با خطر سر خود را در برف فرو می برد خود را در یک جهل مرکب نگه می دارند لطفا در مناقشات بیهوده سیاسی جوانان را به حال خود رها نکنند.

البته از بخشی هم که به خانواده ها بر میگیرده نباید گذشت .خیلی از خانواده ها در گیر ودار تلاش بیش از حدشون برای گذران امور روزمره غافل از تربیت فرزندان آنها را بدون واکسینه کردن روانه جامعه می کنند وانتظار دارند جامعه جور ندانم کاری اونها رو بکشند و وقتی از خواب خرگوشی بیدار می شوند که کار از کار گذشته و جوان به زعم دیروزشان پاک وارد بازیهای خطرناکی میشه.

پ ن1: هر دو عکس فوق رو خودم در زمانهای مختلف و در جاهای مختلفی گرفتم.

نوشته شده توسط خبات در یکشنبه 17 آذر1387

لينك ثابت

صدای مظلوم ( )

احتمالا در طول یکسال گذشته با ماجرای دکترزهرا بنی یعقوب که در اداره امر به معروف ونهی از منکر(وابسته به سپاه) به طرز مشکوکی فوت کرد آشنا شدید ،اخیرا خانواده اش بعد از پیگیریهای نا امید کننده ای که داشتند نامه ای سر گشاده به ملت ایران نوشتند و استمداد طلبیدند حقیقتا حالم بد شد وقتی خوندم ،برام سوالهایی پیش اومد: (نامه در ادامه مطلب اومده).

1_در مملکتی که میگه از دوران خاص جنگ خلاصی پیدا کرده و وارد دوره قانونمندی شده و هر کسی شرح وظایف خاص خودش رو داره و نیروی انتظامی(پلیس) داره سپاه دیگه چرا وارد این کارها میشه؟ آیا این قضیه منجر به این نمیشه که مردم بگن خدا کنه یک جنگ دیگه اتفاق بیفته تا اینا باز برن جنگ و یه ذره دست از سر مردم ور دارن؟آقایون اگه راست میگن زورشون به عبدالمالک ریگی برسه که چند ساله کل سیستان و بلوچستان رو نا امن کرده ولی هنوز نتونستن یه دندونشم بشکنن؟

2_ در این نامه اشاره شده که مسئولین گفتن که این قضیه رو پیگیری نکنید چون باعث تضعیف نظام میشه و خوراک تبلیغاتی برای رسانه های غربی میشه.آخه این چه استدلال احمقانه ایه که میشه؟.به فرض اشتباه پرسنل یک نهاد آخه چرا فکر میکنید افراد مساوی نظام هستن؟

۳_پدر زهرا از زندانیان سیاسی دوران پهلویه و کلی برای این انقلاب زحمت کشیده. اما من نمیدونم این بدبخت چه طوری می تونه به این سوال جواب بده که" کلی امثال تو زور زدن انقلاب بکنن تا اینطوری دخترشون رو بی گناه به کشتن بدن و کاری نتونن بکنن.آیا پشیمون نیستی"؟(البته باید اون هم حساب افراد رو از نظام بتونه جدا کنه)

۴_توی سایت محمد علی ابطحی خوندم که سید حسن خمینی هم پیگیر این قضیه شده و گفته من دستم به جایی بند نیست تو تو سایتت اعلام کن تا حداقل اطلاع رسانی بشه.خدا آخر عاقبت هممون رو به خیر کنه وقتی تولیت بنیانگذار نظام کاری از دستش برنیاد ما ها که دستمون به جایی بند نیست چکار می تونیم بکنیم؟

۵_من تو این چند روز خیلی فکر کردم که ما ها چکار می تونیم بکنیم تا اون دنیا شرمنده نباشیم که حضرت علی(ع)وقتی خلخال از پای زن یهودی در می آوردند می گفت کسی اگر از شنیدن این خبر بمیرد به حق مرده اما اینجا جون یک انسان بیگناه در میونه و ما عین خیالمون نیست به خدا ذهنم جایی قد نکشید فقط فکر کردم شاید اینجا بزنم .اگه ایده ای بدید خیلی خوبه به خدا متن نامه خانوادش رو اگه کامل بخونید می فهمید که آدم از این که تو قرن 21 تو یه مملکت که ادعای اسلامی بودنش گوش فلک رو کر کرده همچین اتفاقی براش بیفته و آب از آب تکون نخوره حس بی ارزش بودن بهش دست میده والبته حس استیصالش خیلی بد تره.

یا حق

پ ن ۱:سکوت معنی دار تشکل های فمنیستی که من هیچ وقت پشیزی ارزش براشون قائل نبودم خیلی جالبه که قبلا وقتی به یکی از این ها یک بالا چشت ابروه میگقتن کلی کنوانسیون ردیف می کردن و طومار راه مینداختن اما الان همشون خفه خون گرفتن.واقعا به نیت واقعی این تشکل ها باید شک کرد.

پ ن ۲: انتقاداتی از این دست ابتدائا از سر اعتقاد و انسانیت هستش ،اما نمی توانم کتمان کنم که از سر دلسوزی هم هست که منی که از انقلاب بیزارم و به اصلاح امور معتقدم نگران این میشم که نکند اشتباهات دوستان نادان(دوستی خاله خرسه) باعث بشه که روزگاری باز به فرصت های از دست رفته غبطه بخوریم که همین داشته ای هم که داریم - خوب یا بد- با کلی زحمت وفداکاری بدست اومده.(چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست )

ادامه ی مطلب ...

نوشته شده توسط خبات در شنبه 18 آبان1387

لينك ثابت

مانیفست زندگانی ( )

همه ما در انتخاب مسیر و جهت زندگی مختاریم واون رو بر اساس علاقه مان انتخاب میکنیم اما یه سری از آدم ها هستند که مسیر زندگیشون رو در خدمت کمک به هم نوع قرار میدن و شاید یه وقتایی بیش از توانشون تو این مسیر خرج میکنن.اینجور آدم ها زیاد نیستند چه آنکه اگر تعدادشان زیاد بود الان وضع دنیا خیلی بهترمی شد.

من خودم به دلیل توان کم وظرفیت ناچیزم نمی تونم اینجوری باشم اما فکر کردم که میشه حداقل شکر گزار دوستانی بود که تو این مسیر قدم میزارن که درتعالیم دینی ما بسیار تاکید شده" من لم یشکر المخلوق لم یشکر الخالق"

بعید میدونم شما ایشون رو بشناسین

عکس زیر خستگی ایشون رو نشون میده که غذای چرب وچیلی رو ول کردن وقدری کم خوابیشون رو جبران میکنن

نوشته شده توسط خبات در یکشنبه 21 مهر1387

لينك ثابت

همینطوری ( )

در این ایام که اواسط ماه مبارک هستیم :

1_دعا می کنم که خداوند به همه ما توفیق بده تا بیشتر از آنکه حرف بزنیم عمل کنیم.

1_بیش از آنکه به تاریکی غر بزنیم شمعی روشن کنیم.

3_ خداوند رذائلی را که بی تعارف جزو فرهنگ عامه ملت شده از جمله ریا،دورنگی،بی صداقتی، خیانت و حسادت را از ما بزداید.

4_ دعا می کنم که خدا به ما ظرفیت گذشت رو بده .وهمه قبل ازآنکه وضعیتی اضطراری پیش بیاید از اشتباهات همدیگر بگذریم و به قول معروف همدیگه رو حلال کنیم.

5_ دعا می کنم که خدا مملکت ما را که برای رسیدن به این مرحله زحمات زیادی صرف آن شده از شر مجانین، بوالهوسان ، بیگانگان ،و تازه به دوران رسیده ها خلاص کند و روزی برسد که به عینه لذت ثبات همه جانبه را بعد از قرن ها بچشیم .

7_وآخر سر دعا می کنم که سالیانی بعد که دیگر هیچ کدام از ما در این دنیای رنگارنگ حضور نداریم فرزندان .و نوه های ما بر با برکت بودن عمر ما صحه بگذارند و تاریخ در مورد نسل ما قضاوتی مثبت داشته باشد که قضاوت تاریخ به صواب بسیار نزدیک است.

ما رو بی نصیب از دعاهای دم افطار و سحرگاهی خود قرارندید.

یا حق

نوشته شده توسط خبات در دوشنبه 25 شهریور1387

لينك ثابت

دموکراسی آلاشتی ( )

اینکه بالاخره من نسبت به آقای خاتمی و منش وروش او سمپاتی دارم بر کسی پوشیده نیست اما انصافا فارغ از این قضیه یه کارهایی کرد که حتی مخالفاشم بهش اعتراف می کنن و اون موج دمکراسی خواهی و توسعه سیاسی بود که فرهنگ و فلسفه اونو تا زیری ترین لایه های جامعه بسط داد. و من اسم این کار رو" بردن دمکراسی تو سفره های مردم " گذاشتم(1) اجرای اصل معطل مانده قانون اساسی در مورد شوراها نیز در این راستا بود. الان از پایتخت گرفته تا فلان روستای دور افتاده سیستان و بلوچستان یا کردستان مردم کاندیدا میشن و آزادانه از بین خودشون اشخاصی رو انتخاب می کنن تا از طرف اونا پیگیر مشکلاتشون باشن. تو مدارس حتی توی آپارتمانها هم به شکلی کاملا تعریف شده اجرا میشه.اون روز که جلسه شورای آلاشت رو دیدم که چقدر جدی با هم بحث میکنن انچنان جدی که آدم احساس می کرد راجع به تغیرات در پادمان IAEA، یا الحاق ترکیه به اتحادیه اروپا بحث میکنن.خلاصه خیلی حال کردم و البته ناراحت که نخبگان ما همیشه تو طول تاریخ از عوام ما عقب افتاده ترن در روستایی مثل آلاشت اینگونه دمکراسی اجرا میشه و لیکن در سطح عالی ترو جامعه ما هنور دمکراسی آزادانه و در شکل حداقلی اون قابل اجرا نیست (2). البته این مختص دولت وحکومت نیست در میان نخبگان غیر حکومتی هم این داستان هستش.انجمنهای اسلامی دانشگاهها.سازمانهایی تخصصی نظیر سازمان نظام پزشکی و نظام مهندسی که گاه دعواهای بچگانه اشان به بیرون درز پیدا میکنه همه و همه اینو می رسونه که نخبگان ما هنوز از مردم عادی و عوام الناس عقب تر هستند.

پ ن1: البته اینم بگم که آقای خاتمی درسته که دمکراسی رو به سر سفره های مردم آورد ولی از لحاظ اقتصادی هم خوب کار کرد و اگه نفت رو سر سفره ها نیاورد چیزی هم بیرون نبرد.

پ ن2: البته تنها نقصی که دمکراسی آن روز داشت عدم پذیرش زنان به عنوان اشخاص ذی نفع در تصمیمات است که شاید هم انتظار زودهنگامی باشه که بخواهیم فوری این رویداد واقع بشه اما با افزایش سطح سواد زنان روستایی و آمد و شد با محیط های شهری(از جمله ازدواج سکینه آلاشتی با یک جوان برومند تهرانی) شاید این مهم هم اتفاق بیفته که آن و قت دیگر این دمکراسی به بلوغ خودش خواهد رسید.

پ ن 3: بابت عکس جلسه عذر خواهی می کنم همینم به زور و با کلی کلک ملک گرفتم چون اگه می فهمیدن احتمالا ما را به زندان اوین آلاشت رهنمون می ساختن.

نوشته شده توسط خبات در شنبه 2 شهریور1387

لينك ثابت

آدمی نان خورد از دولت یاد ( )

از اول پیدایش وبلاگ چند بحثی پیرامون اساتیدمون داشتیم که اکثرش انتقادی بود وگاهی حتی جنبه کینه ورزی پیدا میکرد و از دایره ادب خارج می شدیم که من شدیدا به اون رویه معترض بودم. اگه یادتون باشه من یه بار یه عکس یادگاری که با دکتر ونوس داشتیم رو گذاشتم و تو اون یه یادی هم از ایشون کردم وذکر خیری مختصر رو انجام دادم از این به بعد به صورت دوره ای می خوام راجع به برخی از اساتید مشترکمون مباحثی رو بکنم و البته با base خاطره و ذکر خیر که البته برخی انتقادات دوستانه را هم مطرح می کنم صد البته اساتیدی که انتخاب می کنم کسانی هستند که اساسا در دوره لیسانس باهاشون مجموعا حال کردم و چیزی ازشون یاد گرفتم چه درسی چه رفتاری واخلاقی و صد البته باز اساتید انتخابی کسانی خواهند بود که احساس کنم ظرفیت شنیدن انتقاد رو دارند اگر چه ازشون شاید خیلی هم انتقاد نکنم.

مطالبی که می نویسم جنبه کاملا شخصی دارد و دوستان می تونن نظرات خودشون رو هم در رد یا تایید نظر من بنویسن یا حتی به این طرح من اگر ملاحظه ای دارند بیان کنند.

دکتر بابک سهرابی

اولین باری که دیدمش نظر خوبی نسبت بهش نداشتم شاید اون هیبت با مصما و اون قدمهای بلند ی که ور می داشت در این قضاوت من بی تاثیر نبود البته غلو و اغراق بچه ها سر درس کامپیوتر هم بی تاثیر نبود اما هرچه جلو تر رفتیم و بیشتر با ایشون آشنا شدیم نظرات من قدری تعدیل شد.بیشتر آشنایمون به دوره معاونت ایشون بر می گشت رابطه خوبی که با بچه ها داشت و البته گاهی تصمیماتی جنجالی که دانشکده رو شلوغ می کرد. سر جشن فارغ التحصیلی خیلی به ما کمک کرد والبته یه جاهایی اذیتمون هم کرد اما شاید تا اون تاریخ هیچ معاونی به اندازه ایشون بودجه تخصیص نداده بود.اما یه وقتهایی آدم در شوخی یا جدی بودن حرفهاش تردید داشت و نمی تونست خوب تشخیص بده که این می تونه از سیاست ایشون باشه.اکثر تهدیداش تو خالی از آب در میومد اما اکثر قولهاش عملی می شد. آدم معتقد ومذهبی بود اما ریا کار نبود. خلاصه یه درسی که به من داد این بود که آدم میتونه با کوچک تر از خودش با شاگردش دوست باشه خودمونی باشه شوخی کنه اما در عین حال در کلاس درس هم جدیت خودش رو داشته باشه بی آنکه یه ذره هم از این رابطه سواستفاده بشه. هنوز که هنوزه وقتی میبینمش از هم صحبتی باهاش لذت می برم وانرژی میگیرم.

براش آرزوی موفقیت دارم.

نوشته شده توسط خبات در چهارشنبه 16 مرداد1387

لينك ثابت

دردی در قالب یک سوال ( )

این چند روزه احتمالا خبر مبادله اسرا وجنازه کشته شدگان دو طرف مخاصمه (حزب الله لبنان و اسرائیل )راشنیده اید. فارغ از مباحث اخیر که انصافا یک برد بزرگ برای حزب الله لبنان و شخص سید حسن نصرالله بود من می خواهم از دریچه ای دیگر به قضیه نگاه کنم.

پرده اول:در ظاهر قضیه اسرائیل بازنده این معامله بود چون دو تا جنازه گرفت و بیش از 100 جنازه را تحویل داد و تازه چند تا اسیر رو هم مجبور شد آزاد کنه از جمله سمیرقنطار که بیش از 30 سال در اسرائیل اسیر بود. ولی این برای چندمین بار بود که اسرائیل نشان داد که نه تنها برای اسرا که برای جنازه های کشته شدگانش هم ارزش قائل است و حاضر است حتی چندین برابر امتیاز بدهد تا بتواند تکلیف آنها را معلوم کند و خانواده های آنها را از بلاتکلیفی در بیاورد.برای مردم یک کشورآیا مهم تر از آن هست که احساس کنند حکومتشان برایشان ارزش قائل است آن هم ارزشی فرا تر از معمول؟ یعنی اگر کمی حساب کنیم اسرائیل برای هر شهروندش به اندازه بیش از 50 شهروند دیگر ملتها ارزش قائل است و حتی جنازه مردم کشورش را بیشتر از زنده مردمان دیگر گرامی می دارد.سوال این است در بلند مدت آیا این قضیه به تحکیم سرمایه اجتماعی در اسرائیل یعنی رابطه ملت-دولت نمی انجامد؟الان حدود 30 سال از ناپدید شدن امام موسی صدر شهروند ایرانی که هدایت شیعیان لبنان را در دست داشت می گذرد.بیش از26 سال از ناپدید شدن 4 دیپلمات ایرانی در لبنان می گذرد حدود 2 سال از اسارت چند دیپلمات ایرانی در اربیل عراق توسط آمریکا می گذردو…… .اما هیچ عمل جدی توسط دولت ایران جهت روشن شدن قضایا صورت نگرفته .حالا سوال این است ما برای ملتمان و جان و امنیت و آرامش ملتمان بیشتر ارزش قائلیم یا اسرائیل؟واقعا این سوال جدی است.

پرده دوم:چند روز پیش ساختمانی در سعادت آباد ریزش کرد و 17 نفر از فرزندان این مرز وبوم که از بد روزگار پسر هیچ حاج آقا و وزیر وکیلی نبودند له شدند و آب از آب تکان نخورد حتی بعضی گزارشها حاکی از آن بود که در حین آوار برداری بسیار از جنازه ها توسط بیلهای مکانیکی تکه تکه شده بودند.

اگر این اتفاق در یکی از این کشورها که ما کافر می خوانیمشان و ادعا می کنیم از انسانیت بویی نبرده اند افتاده بود حداقل شاهد استعفای وزیر و مسئول مربوطه و پیگرد قانونی متخلفین در هر مقامی می بودیم و خانواده های کشته شدگان نیز کلی اکرام می شدند و حتی می توانستند غرامت های ملیون دلاری را درخواست کرده و حتی اشخاص حکومتی درجه اول رو هم به پای میز محاکمه بکشانند.

حال سوال اساسیم را باز تکرار می کنم ما برای مردممان و جان و مالشان ارزش بیشتر قائلیم یا اسرائیل؟

جواب این سوال نمی تواند خیلی سخت باشد

پ ن1:گاهی وقتها پس از اتفاقاتی نظیر آنچه در سعادت آباد و امثالهم می افتد بسیار بر بی ارزش بودن خودم به عنوان یک شهروند ساده در این ساختار پی می برم وبی اختیار ترسی دردناک کل وجودم را می گیرد.مگر فلسفه ایجاد دولتها در نظام های مدرن چیست؟

پ ن2:باز هم تکرار می کنم که مبادله اخیر ما بین اسرائیل و حزب الله از بعد نظامی و سیاسی یک برد برای حزب الله بود و من فقظ خواستم از دریچه ای دیگر به قضیه نگاه کنم.

نوشته شده توسط خبات در دوشنبه 31 تیر1387

لينك ثابت

تسلیت ( )

عنصر عجیب دانشگاه ( )

اینکه تو کشور ما انتظار خیلی چیزها که در کشورهای دیگه عجیب به نظر میرسه رو باید داشت حرف درستیه.ما هم مدتی بر روی یک پروژه ای در دانشگاه شهید بهشتی کار می کردیم در مدیریت بودجه و تشکیلات.خلاصه اونجا یه آقایی کار می کرد که میلیاردر بود باورتون نمیشه که سواد درست و حسابی هم نداشت در ماه درآمدش بالای ۱۰۰ میلیون تومن بود (منظور از درآمد افزایش ارزش دارائیهای ثابت او نیز هست).درامدش هم ناشی از املاکی بود که به ارث برده بود املاکی در کن که چندین هزار متر باغ و خانه بود. خلاصه تا اینجای کار نوش جان این آقا اما ول کن حقوق ۲۵۰ هزار تومنی دانشگاه نبود وهیچ کاری هم بلد نبود سر ۲۰ یا ۳۰ هزار تومن کسری از حقوق بایت تاخیر دعوا می کرد. جالبتر از اون این بود که با بنز چیرمن میومد دانشگاه.خلاصه کار که که نمی کرد هیچی مزاحم کار ما و دیگران هم می شد چند صحنه از مزاحمت های وی ویورش های نا جوانمردانه اش به کارشناسان دفتر بودجه و تشکیلات را مشاهده کنید.

پ ن:ایشون چون کارمند رسمیه امکان اخراج یا بازخریدش نیست

نوشته شده توسط خبات در پنجشنبه 2 خرداد1387

لينك ثابت

ا ( )

تراژدی یا کمدی؟ ( )

يكي از موضوعاتي كه سالهاست ذهن ايرانيان را درگيرخود كرده و شايد بشود گفت كه مجادله چالشي سالهاي متمادي بوده بحث مدرنيزاسيون است .

در صدر مشرو طيت بسياري بودند بسان تقي زاده ها كه مشخصا مي گفتند كه از فرق سر تا نوك پا بايد فرنگي شد و برخي مثل شيخ فضل الله نوري بالكل مخالف بودند و آن را كلا رد مي كردند. اين دو تز هردو آزمون شدند وهردو شكست خوردند تز تقي زاده را رضا خان پياده كرد و تز شيخ فضل الله را همسايه شرقي ما افغانستان اما هيچكدام منتج به نتيجه نشدند.

اما عده اي ديگر به گونه اي ديگر صحبت كردند وشعار تلاقي و اختلاط سنت و مدرنيته را سر دادند وشايد بگويم كه مقبول ترين شعار همان است چه آنكه ايرانيان هيچگاه از سنت و دين خود جدا نمي شوند و البته هيچگاه در قالب سنت نيز خود را محصور نمي كنند.

پس از صدر مشروطيت تا الان شعار "خير امور اوسطها "سرداده اند و خودرا وارد معركه اي كرده اند كه هنوز كه هنوزه منجر به يك حالت stableومتعادلي نشده است.

حال سوال اين است به راستي چه مدلي براي ايران مناسب تر است؟ مدل مدرنيزاسيون بسان آنچه رضا خان قصد پياده كردنش را داشت؟ يا نه مدلي كه طالبان مي خواست در افغانستان پياده كند؟ يا اينكه همين مسير تلاقي سنت و مدرنيته را آنقدر ادامه دهيم تا به نتيجه برسيم؟يا شايد راههاي ديگر كه به ذهن من نرسيد؟

من كه مثل............ توش موندم.

*عكس مذكور رازمانيكه از سفر كوير بر مي گشتيم ا از رستوراني در دامغان به تاريخ 10/12/86 گرفتيم براستي اين شرح حال ما نيست؟سنت + مدنيته؟بايد به آن خنديد؟گريه كرد؟يا اينكه واقعيتش را بپذيريم؟

نوشته شده توسط خبات در شنبه 10 فروردین1387

لينك ثابت

چه باید کرد؟ ( )

با نزدیک شدن انتخابات ۲۴ اسفند آنچه که ذهن همه دوستداران ایران عزیز را به خود مشغول کرده چگونگی رویارویی با این پدیده است ودلیل این ابهام و این گنگی به عواملی چند بر می گردد:

۱ـ آنچه که در ردصلاحیت ها به چشم آمد آنچنان وقیحانه و پرده درانه بود که روی رژیم پهلوی رو سفید کرد۲ـ آنقدر شورای نگهبان فضای قانونگذاری را بر مجلس تنگ کرده که خیلی ها دراثرگذاری مجلس تردید دارند.۳ـ فضای جامعه اعم از معیشتی و اجتماعی/ سیاسی آنقدر سنگین و نا امید کننده است که دیگر رمقی و انگبزه ای برای پای صندوق رفتن نمانده و ...........

اما حال من چند سوال را مطرح می کنم و البته سوال من از کسانی است که اصل این نظم که حالا عنوانش جمهوری اسلامی است را به عنوان یک واقعیت پذیرفته اند:

۱ـ شرکت نکردن در انتخابات چه عایدی برای ما دارد؟

۲ـما در مجلس هفتم شرکت نکردیم اما چه شد؟

۳ـ بالاخره آنچه که در دوره خاتمی بر کشور ما حاکم بود آیا مثبت بود یا نه؟وضعیت کشور آن موقع در جهان سیاست چگونه بود؟وضعیت اقتصادیمان چگونه بود؟آیا قبول داریم آنچه آنموقع رخ داد با رای ما بود؟

پس بهتر نیست حداقل برای تنگ کردن عرصه بر جنگ افرینان و آنانکه کشور را عرصه تاخت و تاز تازه به دوران رسیده ها کرده اند رای بدهیم؟ سخنی هم با دست اندرکاران نظام: به قول مهندس بازرگان انقلاب ما دو تا رهبر داشت یکی شاه و دیگری آیت الله خمینی ،شاه از بعد منفی رهبر انقلاب بود یعنی از بس گند زد و خرابکاری کرد که جاده انقلاب را صاف کرد و آیت الله خمینی هم از بعد مثبت قضیهُ پس چه بهتر است تا پیش از آنکه دیر شود سران نظام چاره کار کنند و عرصه را آنقدر جولانگاه شیخ فضل الله های زمانه نکنند که اگر زمانی این نظام آسیب ببیند نه از حمله خارجی که از خریت و جهالت کارگزاران نظام خواهد بود.

سخنی هم با کسانی که هیچ وقت رای نداده اند و همچنان بر آن عهد هستند:اگر فکر می کنید که با در خانه ماندن و نسکافه خوردن و صدای امریکا شنیدن مشکلی حل خواهد شد و منتظرید یک "هخا" با چند تا هواپیما برسد و شما را نجات بدهد که در اشتباهید ولی اگر بر منش خود استوارید بدانید دیگر حق غر زدن ندارید که فلان شد و فلان نشد و اگر گشت ارشاد خواهر یا مادرتان یا خودتان را سر یک چهار راه برای ۲ تا تار موی بیرون از روسریتون سوار ون نیروی انتظامی کرد دیگر حق غر زدن ندارید که این نتیجه محتوم انفعال است ...........

آری دوستان وضعیت نا امید کننده و تیره است اما همیشه در وضعیتهای پیچیده است که انسان منطقی از انسان لجوج و بی منطق تمیز داده می شود پس بیایید با هم برای نه گفتن به زور،چماق،حماقت و خرافه حرفمون رو پای صندوق رای بزنیم،من به لیست ۳۰نفره اصلاح طلبان(یاران خاتمی) رای خواهم داد شمارا نمی دانم اما در هر صورت:

دستتون رو به گرمی در این حرکت می فشارم.

پ ن:لیست ائتلاف را در پیوند وبلاگ گذاشتم.

نوشته شده توسط خبات در سه شنبه 21 اسفند1386

لينك ثابت

نقش رهبری در انقلاب ( )

بعد از ۲۹ سال که از انقلاب ۵۷ می گذرد شاید بتوان علل وعوامل موفقیت آن را بدون پیرایه و بدون هیجانات ناشی از اصل حرکت بررسی کرد.اما به نظر من مهمترین وجه انقلاب که در کلام افراد خارج از نظام کمتر مورد بررسی قرار گرفته یا حداقل متناسب با وزنش مورد بررسی قرار نگرفته نقش رهبری در پیروزی انقلاب باشه. همه عوامل در جای خود مهم و قابل احترامند اعم از ریشه های جامعه شناختی- اقتصادی-سیاسی و فرهنگی اما همه عوامل فوق عامل بالقوه هستند و لازم اما نه کافی و بالفعل. رهبری انقلاب ایران از چند جنبه با رهبران دیگر حرکتها و نهضتها متفاوت است:

۱ـ داشتن وجهه مذهبی در بالاترین سطح آن(رهبر انقلاب همراه اشخاصی چون آقایان خوییُ گلپایگانیُ شریعتمداری و مرعشی نجفی دارای شان مرجعیت دینی بود یعنی بالاترین سطح )

۲ـ اشراف کامل به وقایع دوران مشروطیت وملی شدن نفت(نه به عنوان دخیل بلکه به عنوان ناظر) وعدم تکرار اشتباهات آنها

۳ـ زیر چتر گرفتن همه اقشار جامعه اعم از روشنفکر عرفی(چون علی اضغر حاج سید جوادی)ُ،روشنفکر دینی(مهندس بازرگان)،ملیون(چون دکتر سنجابی و داریوش فروهر) مجاهدین خلق و فدائیان(به خصوص به واسطه مرحوم طالقانی) و عوام مردم که صد البته مهم ترین قشر همین آخری است. چه آنکه اگر همه اقشار فوق دست به دست هم بدهند اما عامه مردم همراهی نکنند حرکت عقیم می ماند.

۴ـویژگیهیای فردی منحصر به فرد رهبر انقلاب شامل:۱)هوش وزکاوت فوق العلاده در شناسائی به موقع فرصتها و استفاده از همه آنها و گاهی تبدیل تهدید به فرصت(مانند وفات پسر بزرگشان که به جای مویه و زاری آن را به یک حرکت اعتراضی گسترده علیه رژیم پهلوی تبدیل کرد)۲)سر سختی فوق العاده در مواجه با رژیم به ویژه در۶ ماهه منتهی با انقلاب که اگراشخاصی مثل مهندس بازرگان و دکتر سنجابی یا حتی بعضی دیگر از مذهبیون و شاگردان ایشان تصمیم گیرنده بودند با رژیم از در مصالحه در می آمدند خصوصا در دو کابینه شریف امامی و بختیار۳)اعتماد به نفس فوق العاده که حتی در زمانی که بالاترین انتقاد مخالفان رژیم که با کلی ترس ولرز بیان می کردند این بود که که "شاه باید سلطنت کند نه حکومت" ایشان بدون ملاحظه می گفتند" شاه باید برد"(برود).

پ ن:در مطلب فوق انقلاب به عنوان یک پدیده فارغ از قضاوت منکر ومعروفی مورد بررسی قرار گرفته و بحث بیشتر علت و معلولی است. پس اینکه حالا این انقلاب خوب بود یا بد یا بعدش چی شد مجال دیگری می خواهد.

نوشته شده توسط خبات در چهارشنبه 24 بهمن1386

لينك ثابت

پس از آن غروب رفتن اولین طلوع من باش ( )

شاید اگه بخوام در طبقه موسیقی مردمی(اهالی موسیقی عامه پسند می خوانندش) بهترینها را نام ببرم نفر اول نباشد اما بی شک یکی از بهترینهاست. صداش که برام بسیار دل انگیز و آرامش بخشه و کاملا ایرانیه اما اینکه این مطلب رو براش می زنم چیزی فراتر از اینه.همیشه در کارهایی که ارائه میده وسواس خاصی به خرج میده و اینو میشه در فواصل ارائه آلبوم هاش فهمید،یکی از دوستان که از نزدیک باهاش مراوده داره از حساسیت بالاش نسبت به کارهاش می گفت و اینکه مخاطب براش خیلی مهمه والبته راز ماندگاریش را باید در این موارد جستجو کرد ،با این وجود این بار خیلی طول کشید چیزی در حدود۵ سال ولی چند ماه پیش آلبوم جدیدش به نام طلوع به بازار اومد که تقریبا میشه ادامه کارهای قبیلیش قلمداد کرد و البته اینم باز از خصوصیاتشه که از این شاخه به اون شاخه نمی پره و بر یک روال و منوال بوده و هست. در این آشفته بازار موسیقی پاپ در داخل و کارهای بی ارزشی که مجوز دولت عدالت محور!!!! را می گیردمی شود آلبوم طلوع "معین "را گوش کرد و به ریش این بی ریشه ها خندید

پ ن:هرکدام از دوستان مایل بودند اطلاع بدهند تا آلبوم را برایشان ایمیل کنم

نوشته شده توسط خبات در یکشنبه 23 دی1386

لينك ثابت

به مناسبت دیدن تیرداد پس از 2 سال ( )

این عکس را ما در زمستان۸۳ گرفتیم زمانی که همه سیبیل گذاشته بودیم،یادش به خیر دکتر ونوس با گرمی خاصی که من همیشه در رفتارش خارج از کلاس احساس می کردم ما را پذیرفت .

نمی دانم هارمونی سیبیل را فهمید یا نه ولی همه خندمون گرفته بود مخصوصا من و تیرداد البته شیطنتهای عکاس ما هم بی اثر نبود اگه فهمیدید عکاس کی بود؟فقط اینو بگم که هشتادی نبود.

یاد آن دوران خصوصا لحضاتی را که با اساتید خوبی مثل دکتر ونوس داشتیم بخیر

نوشته شده توسط خبات در یکشنبه 9 دی1386

لينك ثابت

فاین تذهبون؟ ( )

ازبچگی یادمه همیشه وقتی می خواستن آدمو نصیحت کنن یا از یه کاربدی بترسونن می گفتن "خواگیانه ناره حت ئه وی"یعنی خدا ناراحت میشه ازدستت اگه فلان کارو بکنی اگه دروغ بگی اگه غیبت کنی و............ وگاه در این مسیر آنقدر به افراط می رفتند که آدم واقعا خدا را بسان یک اژدها تصویر می کرد که مترصد اینه که کوچکترین بدی ازت سر یزنه تا آتشت بزنه ،البته نقش مدرسه بیشتر بود ،خصوصا معلم های پرورشی ودینی،تو راهنمایی یه معلم دینی داشتیم که از بس از عذاب قبر صحبت کرد که تا یه هفته کابوس می دیدم و اون بنده خدا فکر می کرد که داره کار درست رو می کنه و ما با این کارها دیندار و درستکار میشیم اما قطعا این راه یک مسیر غلطه ونتیجه آن اگر به بی دینی وگریزان شدن از دین منجر نشه به انفعال نسبت به دین منجر خواهد شد.

الان هم همینطوره و با وجود اینکه پیامبرمان پیامبری رئوف ومهربان بوده ومسیر ترویج دینش هم همینطور ،متاسفانه متولیان دین او زبان تند وخشن را -حتی گاه با توجیه واستدلال- بهترین راه ترویج دین وی عنوان می کنند. ویکی نیست که به آنها بگوید آقایان فاین تذهبون؟

نوشته شده توسط خبات در یکشنبه 25 آذر1386

لينك ثابت

فرق یار با بار ( )

آدم وقتی سفر میره همراهاش به دودسته بزرگ تقسیم میشن یار وبار .یار سفر کسیه که در طول سفر تمام فکر وذکر وکارش رو ول میکنه ودل به سفر وهمراهاش میده و از لحظه لحظه سفر برای خودش وهمراهاش خوشه چینی میکنه. تکروی نمیکنه و مشکل دیگران رو هم مشکل خود میدونه ایده های مناسبی میده وذهنش فقط پی کاروبار خودش نیست بلکه در کمک به یارانش هم پیش قدمه کل سفر رو جدی میگیره .اما گاهی وقتام میشه که کسانی پیدا میشن که در طول سفر غر میزنند از برنامه وکارهای که به دلیل سفر لغو کردند حرف می زنند ومنت میزارن ُفقط ذهنشون پی کاروبار خودشونه ُتک پرن و........ به اینها نمیشه یار گفت بلکه لغت بار مناسب تره.

حالا به نظرتون محمد جواد کدومشه؟

حدسون غلط بود محمد جواد "یاره"

اونچه که من در سفر۲۴و۲۵ آبانمان به جنگل ابرشاهرود از اون یادگرفتم خونسردی در همه مواقعه اینکه آدم در بدترین حالت هم باید لبخند بزنه حتی زمانی که ماشین یاتاقان زده وتو در۴۰کیلومتری دامغان موندی ومجبوری با خاور به تهران برگردی. حتی زمانی که من تو فکر بودم که چگونه این مشکل رو حل کنیم و راه حل ها رو مرور می کردم گیر داده بود بهم که تو چرا ناراحتی بی خیال شو وبخند(البته حرکات جنگولکی دیگری هم در می آورد که فقط باید مشاهده کرد و توصیف کردنی نیست)

آری هدف من از نوشتن این مطلب اینه که میشه زندگی رو به سفر تشبیه کرد وکسانی که در زندگی ما هستند رو به همراهان سفر چه خوبه که همراهان زندگیمون "یار "ما باشند نه "بار" و خودمان هم سعی کنیم برای اطرافیانمون یار باشیم.

تقدیم به یار و همراه عزیزم محمد جواد

پ ن : به قول منطقیون "اثبات شی نفی ما ادا نمی کند"

نوشته شده توسط خبات در سه شنبه 6 آذر1386

لينك ثابت

All Rights Reserved 2005-2006 © by modiran80.Blogfa.com