مدیران هشتادی

» .

منوي كاربري

موسیقی

لينك دوستان

لينكدوني

آخرین مطالب

منوي اصلي

نويسندگان

موضوعات

آرشيو ماهانه

آمار

یادی از دوست ( خاطرات )

هرچی به ذهنم فشار میارم که اولین باری که مصطفی رو دیدم کی بود یادم نمیاد اما نقطه عطفی که یادمه اسفند1380 بود که بنا به دعوت احسان چند نفری شدیم و رفتیم کلکچال .احسان،من،علی فرش،مصطفی،صادق کریمی،علی کبورانی ،محمد جواد و پسر خاله علی کبورانی.خلاصه هوا یک غبار خاصی داشت و من قدری دلتنگ بودم و دلم از کلکچال گرفته بودو حسی غریب داشتم.مصطفی یک واکمن آورده بود و کاستی از محمد اصفهانی را گذاشته بود که آهنگهای قدیمی رو بازخونی کرده بود و حس غریب من رو دو چندان کرد مخصوصا آهنگ معروف تو ای پری کجایی حسین قوامی.خلاصه مصطفی تقریبا تو خودش بود و من وقتی نگاهش می کردم بیشتر دلتنگ می شدم.بعد ها با آشنایی بیشتر با مصطفی کم کم این ویژگی مصطفی برام تبیین شد ،اینکه که مصطفی آدم با استعدادی بود یک کسی که تو المپیاد ریاضی مدال نقره کشوری آورده بود و یک قدم تا کعبه آمال جوانان جویای تحصیل ایرانی فاصله داشت اما به هر حال طلا نگرفته بود و باز مونده بود.مصطفی از سقف مدیریت دانشگاه تهران بالاتر بود مصطفی راضی نبود واین نارضایتی بهش اجازه نمی داد که مثل بچه های دیگه خوشحالی کنه.اما همیشه یک اعتقادی داشتم و اونم اینه که خدا شاید یه دری رو به روی آدم ببنده اما اگه آدم تلاش کنه درهای دیگه ای که چه بسا بهتر باشه باز میشه.خلاصه مصطفی تونست هم با بورس دکتری در کانادا به نتیجه تلاشهاش دست پیدا کنه هم مسیر قبولی در رشته مدیریت اون رو به خانمش رسوند.اگرچه از دوری مصطفی ناراحت میشیم اما موفقیتهای اون موفقیت ماست.ان شالله در کنار موفقیتهاش بتونه به اون چیزی که از زندگی می خواد برسه.

برات آرزوی موفقیت دارم مصطفی جان به امید آنکه اگر زمانی برگشتی ایرانی کاملا متفاوت رو ببینی ان شالله ایرانی به رنگ سبز.

پ ن:قبول دارم که این پست کمی دیر نوشته شده اما نبود عکس مراسم خداحافظی دلیل اصلی این تاخیر بودکه به لطف سرکارخانم نسیبه نثاری(دوست همدل هشتادیها) این کمبود مرتفع شد و امیدوارم وبلاگ باز هم به روزهای اوجش برگرده.

نوشته شده توسط خبات در یکشنبه 12 مهر1388

لينك ثابت