مدیران هشتادی

» .

منوي كاربري

موسیقی

لينك دوستان

لينكدوني

آخرین مطالب

منوي اصلي

نويسندگان

موضوعات

آرشيو ماهانه

آمار

ما هنوز اندر خم یک کوچه ایم ( مدیریتی )

تبلیغ بالا را که روی سایت تابناک دیدم اول کلی ذوق کردم و تعجب که بالاخره دانشکده به خودش آمده و تکانی خورده و سمینارهای علمی برگزار می کند و تبلیغ می کند و از این طریق هم درآمدی ایجاد می کند و هم سرمایه های دانشی خود را از رکود در می آورد و از آن استفاده می کند و برندش را هم به عنوان مرکز دانش مدیریت ایران تقویت می کند.

طولی نکشید که با یک کلیک همه این ذوقم تباه شد و فهمیدم نه تنها دانشکده برگزار کننده این سمینار و تبلیغ کننده آن نیست بلکه تنها سالن الغدیر را مثل همیشه برای یک سمینار کرایه داده است و به همین درآمد کفایت می کند. و نتیجه آنکه

هفت شهر عشق را عطار گشت ما هنوز اندر خم یک کوچه ایم

نوشته شده توسط مصطفی در چهارشنبه 5 اسفند1388

لينك ثابت

به پایان آمد این دفتر ...... حکایت همچنان باقیست ( خاطرات )

از تابستان 82 که اولین سفر گروهی و مستقل ار دانشگاه رو به قصد اصفهان برگزار کردیم جز تصوری بلند مدت ازاین دوستیها و گروهمون رو نداشتم اما این روند نمی تونست یکنواخت باشه که یکنواختی جز رکود و رخوت سرانجامی نمی تونست داشته باشه حدود 4 سال به صورت متناوب ودوره ای این سفرها ادامه داشت(به صورت مجردی وبه دریاچه اوان و قلعه الموت، کاشان(کویر مرنجاب، ابیانه، قمصر، نیاسر)،آلاشت، دیلمان وقلعه رودخان، خوزستان) تا اینکه بسیاری از دوستان ازدواج کردند و صدالبته خواهان پیوستن به گروه، از اینرو در سال 86 و با سفر به کویر مصر سری اول سفرها اتمام و سری جدید آن آغاز شد با روندی متفاوت ولی کامل تر، میزان سفرها روند سریعتری به خود گرفت و دایره گسترده تر. روند جدید بسیار عالی آغاز و سفر به سفر کامل تر شد به صورت تقریبی هر فصل یک سفر رو برنامه ریزی کردیم و تقریبا به این برنامه وفادار موندیم، کویر مصر، آذربایجان و پکیج منحصر به فردش، آلاشت و شورمست، جنگل ابر، ابر سفر کرمان، اراک و گلپایگان، جنگل ابر ثانی و این هفته سفر جامع یزد.

آری آخرین سفر رو باز هم به کویر انجام دادیم و خاک گیراش ومردم با مرام و محبتش. ویژگی این سفر این بود که علاوه بر اینکه مفصل بود، از لحاظ فشردگی برنامه ها تعادل را ایجاد کردیم و انتقادی که در سفرهای پیشین به خستگی مفرط در روز آخر سفر و دیر رسیدن به تهران می شد حل شد که مهمترین دلیل آن اثرمنحنی تجربه و بالارفتن کیفیت همسفرها بود. و همچنین ویژگی منحصر به فرد دیگر این سفر یک توفیق اجباری بود که در روز اول ما را وارد یک شهر یا بهتر بگم روستای قدیمی عقدا کرد که بافت قدیمی و زیبای آن همه ما را مجذوب خود ساخت برنامه ای که از قبل تدارک ندیده بودیم اما لطف الهی و البته دوستان باعث خلق این خاطره شد.

همیشه به عنوان یک اعتقاد گفتم و اینبار هم تکرار می کنم که جایی که برای یک سفر انتخاب می کنیم مهم هست و از اجزای اصلی سفر انتخاب محل سفر است اما مهم تر از همه اینها دوستانی هستند که با هم همسفر می شوند و این را می شد از خاطره خوب سومین روز سفر فهمید که غیر از شب آن و رفتن به باغ دولت آباد در محل اقامت ماندیم و بسیار به ما خوش گذشت، از اینرو به دوستانی به ا ین خوبی و کیفیت اجحاف است که اگر حتی من هم بخواهم سفرها بر همان محور سابق بچرخد. فارغ از کسانی که به دلایل سخت افزاری نتوانستند در جمع ما حاضر شوند کسانی را که به دلایل نرم افزاری در جمع ما حضور نداشتند را با همان سخاوت قبلی دعوت کنیم چون به تعبیر عزیزی "هر کسی حق داره چگونگی گذران لحظه اش رو با توجه به جمیع جوانبش خودش انتخاب کنه"و گاهی می بایست این امکان را برای دوستانی اینچنین فراهم آورد تا زمانی که متمایل بودند در جمعهایمان والبته با تقاضای خودشان حاضر شوند نه با رودر بایستی و خدایی ناکرده اکراه. برای استحکام این جمع می باید رویه ها قدری عوض شود و برای کسانی یک قدم جلو گذاشت که آنها نیز یک قدم جلو بگذارند و کسانی را که به دلایل ملاحظات خیر خواهانه اما زائد دعوت نمی کردیم ولی تمایل به حضور دارند را فارغ از هشتادی وغیر هشتادی به جمع دعوت کنیم وتغییراتی دیگر که با همفکری دوستان محوری ایجاد خواهد شد. این گروه در سال 86 یک تغییر در رویه اش ایجاد کرد و موفق بود از اینرو تغییری دیگر آن هم در سال 88 و عملیاتی کردن آن در سال 89 می تواند به تعبیر دوستی عزیز شوکی مناسب به این گروه- به زعم من- استراتژیک باشد. آفت این گروه دم دستی دیدن و عدم تعهد نسبت به حفظ آن است نه وارد کردن افراد جدید به تعبیر آقا اگرچه ریزشها دردناکه اما مهم اینه که رویشها با کیفیت تر و بیشتر از ریزشها باشه. از اینرو عنوان این مطلب رو با این شعر فوق الذکر آغاز کردم که اگرچه این دفتر از زندگی و سفرها به پایان رسید اما حکایت ما همچنان باقیست .... .

پ ن1: بعد از مدتها کیمیا و حدید تونستند در جمع ما حاضر شوند هردوشون از هر لحاظ عالی بودند خوش سفر و در انجام کارهای سفر همدل و همکار بودندخیلی عالی بود که در سفری اینچنین دوستانی عزیز مثل ایشان با ما بودند. در روند جدید سفرها حساب ویژه ای روی آنها باز کرده ایم.

پ ن2: این سفر در نبود پوریا برگزار شد که در جای جای سفر به یاد او بودیم خصوصا در توزیع اقلام کسی نبود که مثل مش رحمت به بچه ها گیر بده.

پ ن3: سفرنامه مصور را می توانید در ادامه مطلب مشاهده کنید.

پ ن۴: از حدید بابت عکسها ممنونم او که سخاوتمندانه لحظات زیبایمان را ثبت کرد.

ادامه ی مطلب ...

نوشته شده توسط خبات در چهارشنبه 28 بهمن1388

لينك ثابت

برای سالگرد انقلاب و وبلاگ ( فرهنگی اجتماعی )

هر ساله در ایام انقلاب سعی می کنم پستی راجع به این ایام بنگارم امسال نیز سعیم بر این بود تا مطلبی بزنم اما هرچه با خودم کلنجار رفتم نتوانستم مطلب صرف سیاسی بنویسم اما ناگهان موضوعی مثل یک جرقه به ذهنم رسید و بر خودم واجب دونستم اون رو در وبلاگ بزارم مطلبی انتقادی(قابل توجه خانم فتوره چی ) اما نه به حکومتها و سیاستمداران که به مردم ایران.

شاید این جمله ها بگوشتان آشنا باشد:

· یادش بخیر دوران قبل انقلاب چقدر مردم خوشحال تر بودند چه اوضاعی بود....

· یادش بخیر زمان امام(ره) چه صفایی بود چقدر امام به آدم آرامش می داد اگرچه جنگ بود ولی زندگی یه صفای دیگه ای داشت.

· یاشد بخیر دوره آقای خاتمی اگرچه خوشکسالی بود و در 2 سال اول نفت رو 8 دلار از ما می خریدند ولی خیلی وضع بهتر بود،عزت داشتیم تو دنیا، کسب وکار یه رونق دیگه ای داشت روزنامه ها آزاد بودند.

این دیالوگها در جاهای مختلف به گوش اکثر شما آشناست ، من حتی می خوام یه ذره عقب تر برم و از دیالوگ نسل های قبل بگم و اونا رو بازسازی کنم:

· (حدود سالهای 1300) یادش بخیر دوران اوج مشروطیت چقدر مردم ایران سعادتمند تر بودند این قزاق چکمه پوش نبود به مردم زور بگه

· (بعد از شهریور20)یادش بخیر دوران رضا خان حداقل مردم امنیت داشتند

· (بعد از کودتا28 مرداد) یادش بخیر دوران مصدق چقدر آزادی داشتیم چقدر اون بنده خدا رو اذیت کردیم.

این حرفها یک وجه مشترک دارند و اون حسرت نسبت به گذشه و فرصتهای از دست رفته است. مردم ایران در طول تاریخ استاد عدم استفاده از فرصتها و خراب کردن فرصتها هستند ارزش چیزهایی رو که داشتند نمی دونستند و حافظه تاریخی ضعیف باعث شده که مکررا دچار این مشکل شوند. این مشکل در فرهنگ ما ایرانیها نهادینه شده اگر باور ندارید یک مثال می زنم:

تا حالا فکر کردید چرا غربیها نسبت به از دست دادن عزیزانشون خیلی شیون راه نمی ندازن؟ وقتی بچه بودیم می گفتن اونا دین و ایمون ندارن.اونا مهر و عاطفه نمیدونن چیه و....... اما هیچکدام از این حرفها درست نیست اونا بر عکس ما تا زمان زنده بودن عزیزانشون قدر اونا رو میدونن قدر در کنار هم بودن قدر زندگی توامان با هم. قدر لحظه به لحظه فرصتی که خدا به اونا داده رو می دونن از این رو وقتی عزیزی رو از دست میدن ناراحت میشن.اشک میریزن اما شیون راه نمیندازن چون حسرتی ندارن چون اگه به عقب برگردن همون رفتار رو دارن . اما ما تا یک عزیزی رو از دست میدیم تازه می فهمیم که چه چیزی رو از دست دادیم فرصت با هم بودن که به سادگی از کنارش گذشتیم فرصت لذت بردن از زندگی توامان.

آره دوستان اطاله کلام نمی کنم. ما ایرانیها چه به صورت اجتماعی و چه فردی استاد خسران و از دست دادن فرصتها هستیم حاضر نیستیم کمی از خودخواهی های خودمان کم کنیم.قدری هزینه با هم بودن رو پرداخت کنیم و بسادگی از موهبت در کنار هم بودن از موهبت داشتن یک حکومت و دولت نسبتا موفق بگذریم و اونجاست که خدا خیلی خوب جوابت رو میده جوابی که حسرت بر دل آدم می گذاره حسرتی که بی بازگشته و ای کاش در زندگی اجتماعی و سیاسی قبل از اون چاره می کردیم قبل از اینکه کودتای 28 مرداد بشه قدر مصدق رو می دونستیم قبل از اینکه امام(ره) فوت کنه قدر نفس مسیحایش رو می دونستیم و قبل از اینکه دولت خاتمی تمام بشه قدر دولتش رو می دونستیم. و در زندگی فردی قبل از اونکه کسی رو از دست بدیم (چه فیزیکی چه روانی).قبل از اینکه یک جمعی رو از دست بدیم قدر اون رو می دونستیم تا بعدها با شیون و آههای سوزناک حسرت نخوریم.

یا حق

پ ن۱: اشتباه نشه من هم جزو همین مردمم این تلنگر اول به خودم است.

پ ن۲: عبارت هزینه با هم بودن رو از کاوه یاد گرفتم اصطلاحی زیبا که در پاسخ دوستانی که در یک جمع و پس از خوردن شام بودیم بکار برد زمانی که آنها از دنگ بالا گله داشتند. ای کاش هزینه با هم بودن و رفاقت همیشه اینقدر پایین بود(یعنی مادی بود)

پ ن۳:بعدها برخی از دوستان در کنار آه حسرتی که می کشن یک فاتحه ای هم برای اموات ما بفرستن که"یادته خبات اون موقع ها می گفت اینقدر ساده و تکرار پذیر به داشته های ارزشمندمون نگاه نکنیم ولی ما گوش نمی کردیم"

پ ن۴: جدیدا این جمله تکراری رو از خیلی از آدم های دور و بری خودم می شنوم:هیچ کس مشکلات من رو نداره. هیچ کدومتون مشکلات من رو ندارین. اگه یه ذره از مشکلات من رو می دونستی چیه این رو نمی گفتی. جملاتی تکراری از آدم های مختلف. آدم هایی که حاضر نیستند هزینه با هم بودن رو بپردازن و یا با هم بودن رو خیلی کم ارزش می دونن اما محک روزگار و زمان، به شهادت تاریخ آدم های خودخواه را متنبه خواهد کرد.

نوشته شده توسط خبات در شنبه 17 بهمن1388

لينك ثابت

دراگون های کارآفرین ( فرهنگی اجتماعی )

احتمالا تابحال تاک شو (Talk show) های معروف زیادی دیده اید اما شو Dragons Den را بعید می دانم دیده باشید. برنامه فوق العاده ای است که اولین بار در ژاپن در سال 2001 ساخته شد و بعد ها به مرور کشورهای مختلف چنین برنامه تلویزیونی را برای خود راه اندازی کردند و تا به امروز حدود 17 کشور دنیا نسخه وطنی آن را تولید می کنند.

هدف این برنامه ترویج فرهنگ کارآفرینی در بین مردم است و فکر می کنم به بهترین نحو این کار ا انجام داده است. ساختار این برنامه اینگونه است که افرادی که ایده ای برای تولید محصولی یا ارائه خدماتی دارند یا هر طرحی که جنبه درآمد زایی داشته باشد، یک نمونه از طرح خود را آماده می کنند و در این برنامه حاضر می شوند و آن را در این برنامه جلوی تعدادی سرمایه گذار (که دراگون نامیده میشوند) ارائه می کنند و با پیشنهاد درصد مشخصی از سهام تولید این محصول در قبال مبلغ مشخصی پول شعی در جلب نظر دراگون ها می کنند. جالب اینجاست که این سرمایه گذاران هم دسته کمی از دراگون ندارند و از بزرگترین سرمایه داران و بیزنس من های کشور هستند و خیلی جدی صاحب ایده را به چالش می کشند و به این راحتی روی طرحی سرمایه گذاری نمی کنند. هفته پیش یکی از هم دانشگاهی ها 15% از طرحش را به قیمت 75 هزار دلار در همین برنامه فروخت. این برنامه آنچنان تاثیر گذار است که هر آدمی را برای دنبال کردن ایده هایش تحریک می کند. حتی برای تاثیر گذاری بیشتر گاه نتایج سرمایه گذاری های گذشته در همین برنامه را دنبال کرده و پخش می کند و به این برنامه رنگ واقعی تری می زند.

قول می دهم شما هم اگر یکبار این برنامه را ببینید مثل من عاشقش می شوید. نسخه کانادایی این برنامه را می توانید اینجا (www.cbc.ca/dragonsden)ببینید. حالا مقایسه کنید با برنامه های کارآفرینی خودمان!

پ.ن1: جناب نسایی سنت حسنه موسیقی وبلاگ را احیا کردند. منتظر موسیقی های پیشنهادی سایر دوستان هستیم.

پ.ن2: همین روزها وبلاگمان چهار ساله می شود، همان بنایی که خیلی ها فکر نمی کردند به سالی نرسیده خراب شود. تولدش مبارک همه مدیران هشتادی و غیر هشتادی دانشکده مدیریت باشد :)

نوشته شده توسط مصطفی در دوشنبه 12 بهمن1388

لينك ثابت

گریزی بر مدل مشتری یابی کاتلر ( فرهنگی اجتماعی )

گریزی بر مدل مشتری یابی کاتلر

از زمان راه اندازی وبلاگ 2 تا مدل در حوزه روابط انسانی ارائه داده ام(1_ مدل مواجهه با مشکل در سال85 و دیگری مدل ازدواج در سال 86)اما با مطالعه بیشتر و صدالبته مداقه در کتاب marketing management کاتلر و مدل مشتری یابی به حوزه جالبی از روابط انسانی که همان دوست یابی یا طبقه بندی روابط پی بردم.

مدل مشتری یابی کاتلر:

مرحله اول	مرحله دوم	مرحله سوم	مرحله چهارم	مرحله پنجم(عالی)
مشتریان مرتبه اول	مشتریان مجدد	مشتریان طالب	مشتریان هواخواه	شرکا

مشتریان غیر فعال

مدل روابط انسانی نسائی:

مرحله اول	مرحله دوم	مرحله سوم	مرحله چهارم	مرحله پنجم(عالی)
دوستان مرتبه اول	دوستان سلام علیکی	دوستان گرم	دوستان صمیمی	دوستان استراتژیک

خارج از مدار دوستی

مرحله اول: منظور کسانی است که یک برخورد با آنها داشتیم(برخورد اولی) که ممکن است تداوم داشته باشد یا همین نقطه پایانی باشد.ا.ولین برخورد در دانشگاه،اولین برخورد در محل کار،اولین برخورد در مهمانی،اولین و یا حتی یک برخورد اتفاقی در مسافرت،و.....)
مرحله دوم:کسانی که محصول راضی بودن از برخورد اولیه با آنها هستیم و در دیدار مجدد با آنها احوال پرسی هم داریم. خیلی وقتها پیش می آید که این مرحله خود سالها طول می کشد مثلا ما سالها با برخی در خوابگاه سلام و علیک داشتیم اما هیچوقت جلوتر نرفتیم یا حتی در میان دوستان هشتادی کسانی هستند که فقط سلام و علیکی با هم دارند(بگذریم که برخی اون رو هم ندارن) و در گردهمایی فقط با هم لحظاتی هستند و پس از اون هم از هم جدا می شن.
مرحله سوم: این مرحله مرحله پرش در ارتباطات هم هست یعنی در این مرحله علاوه بر آشنایی مختصر اولیه ما بین دو طرف کانالهای ارتباطی هم بوجود خواهد آمد اعم ایمیل،تلفن،و....خیلی از دوستیهای دانشگاهی و اداری در این حوزه قرار می گیرد.تعداد این دوستها می تواند زیاد هم باشد یعنی در آن واحد می توان حدود 50 تا دوست با این کیفیت را داشت، ویزگی تماس با این دوستان آن است که از تلفن زدن آنها ذوق زده نخواهیم شد(به دلیل کاسبکارانه بودن آن)
مرحله چهارم: این مرحله حاصل ایجاد قرابتهای اخلاقی و رفتاریست،رسیدن به این مرحله مستلزم سپری کردن مدت زمانی نسبی است که اطمینان لازم از شخص مقابل ایجاد شده باشد. مکرر شدن دیدارها و حتی برنامه های متنوع داشتن در این مرحله آغاز می شود تعداد دوستان این مدلی حتی می تواند دو رقمی هم باشد، اما هرچه تعداد رفقا در این مرحله بیشتر باشد تعداد رفقا در مرحله بعد کمتر خواهد شد(به دلیل اثر جایگزینی)،. منتها تماسها هنوز تقریبا کاسبکارانه است و دوستان در این مرحله را رقیب می پنداریم و حتی هنوز رنگ حسادت در رفتارهایمان با آنها پیداست.اما از در کنار آنها بودن لذت می بریم.قدری از پیچیدگی های رفتاری در این مرحله کم خواهد شد.
مرحله پنجم:این مرحله حاصل پر رنگ شدن اعتماد(trust) و به حداکثر رسیدن رابطه دوستی است در این مرحله روابط خانوادگی آغاز می شود و حریم های خصوصی افراد با هم تلاقی پیدا می کند.حس رقابت رنگش کمتر شده و حس شراکت بیشتر می شود وحتی مسائل مالی افراد با هم تداخل پیدا می کند.تعداد دوستان در این مرحله حداکثر به تعداد انگشتان دست می رسد از اوضاع و احوال یومیه همدیگر کاملا آگاهند و پیشنهادات سخاوتمندانه به همدیگر می دهند در میان این دوستان تماسها از حالت کاسبکارنه خارج می شود و حتی تماسهای بی دلیل به صرف فقط صحبت ساده جریان می یابد. کم بودن و انگشت شمار بودن دوستان در این مرحله به دلیل عدم امکان تخصیص زمان میان همه است و این محدودیت خود باعث می شود که نشود تعداد این نوع دوستان را خیلی زیاد کرد.

تذکر: در میان دوستان استراتژیک یکی از دوستان بیشتر از همه به انسان نزدیک می شود که من این دوست را اصطلاحا یار غار می نامم.این دوست استراتژیک که یک سر و گردن از سایر دوستان بالاتر است می تواند دارای خاصیتهایی از این قبیل باشد1 _ سطح نزدیکی به بالاترین حد ممکن می رسد یعنی حتی رازهای مشترک خواهند داشت 2_ سطح ارتباطات خانوادگی نیز به بالاترین حد نزدیکی خواهد رسید 3_نه تنها برای خانواده های هم شناخته شده اند بلکه سایر اقوام درجه یک نیز یار غار را می شناسند) و این یار غار نمی تواند بیش از یک نفر باشد اگرچه اینچنین ادعایی وجود داشته باشد و کسانی که به 2 یا بیشتر معتقدند در واقع خاصیت دوستان استراتژیک رو برای آنها می شمارند.

تفاوتهای مدل مذکور با مدل کاتلر:

1_حرکت عکس در مراحل ممکن و بلکه معمول است اما هرچه به مراحل بالاتر می رسیم سخت تر می شود اما تعدیل رفاقت از کنار گذاشتن رفاقت بیشتر است در حالیکه در بحث مشتری عملا امکان تعدیل وجود ندارد و مشتریها با بوجود آمدن عامل نارضایتی بجای کاهش سطح روابط کلا رابطه را قطع می کنند.

2_ در مدل کاتلر اشاره ای به یار غار نشده است در حالیکه در دوستی این قضیه بحثی معمول و واقعی است و اگر آقای کاتلر بیشتر بررسی می کرد می دید که علی الخصوص در بازاریابی صنعتی چیزی به نام یار غار وجود دارد، آن را اضافه می کرد اگرچه شاید در کسب و کار خیلی مطلوب نباشد و سطح ریسک را بالا ببرد اما در واقع هست.

تذکر: شاید مهمترین عامل در تعدیل دوستی و گاه حذف دوستی از بین رفتن عامل اعتماد (trust) باشد زیرا سایر عوامل فقط می تواند بر رابطه تاثیر آنی و جزئی بگذارد.

کارکرد:اگر ما این مدل را بکار ببریم اولین خاصیت آن امکان طبقه بندی رفاقتها ودوستیهاست از این رو هم بهتر portfolioدوستان خود را می شناسیم هم انتظاراتمان از هر طبقه بر اساس و یژگیهای آن طبقه شکل خواهد گرفت و خیلی از سوءتفاهمات در سایه این دانش از بین خواهد رفت.

پ ن1:مدل مذکور یک مدل تجربی است که ممکن است اشکالات فراوانی داشته باشد اما برای کمک به ایجاد یک بینش آغاز خوبی می تواند باشد.

پ ن2:این مدل را به شکل هرم هم می توان نمایش داد.

*اقتباس با ذکر منبع بلامانع است

نوشته شده توسط خبات در شنبه 26 دی1388

لينك ثابت

دکتر عابدی جعفری وزیر بازرگانی دولت مهندس میرحسن موسوی.. استاد دانشکده مدیریت دانشگاه تهران بازداشت ( )

قالب جدید ( )

فکر میکنی اگر دور باشی دیگه چیزی از اون همه مشغله های ایران ذهنت رو آزار نمی ده، اما چه خیال خامی!

خیلی وقته که مطالب زیادی از ذهنم می گذره ، اما دل و دماغ نوشتن هیچ کدوم رو نداشتم. تنها کاری که از دستم بر اومد تغییر قالب وبلاگ بود که امیدوارم دوستان خوششون بیاد.

شاد باشید.

نوشته شده توسط مصطفی در سه شنبه 15 دی1388

لينك ثابت

برای دوستان عزیزم ( )

سلام

میدونم الان اوضاع این قدر نا به سامان شده که دغدغه فکری همه مسئله ای روز شده وباز هم صدای آشنای الله اکبر که شبها لالایی بچه ها هستند.

اما میخواستم بگم دلم برای همه دوستای عزیزم تنگ شده برای نوشته های قشنگشون که خیلی وقت ازشون خبری نیست.

برای سحر عزیزم که دیگه مطلب های بلندشو نمیذاره تا در کامنتهای نظرات همه به این کارش ایراد بگیرند .هر چند جاش بارم این قدر خالی هست که با مطلب های بلندش هم دیگه نمیتونه اونو پر کنه.

میخواستم مثل هر سال تولد پرستوی عزیزمو تبریک بگم .هر چند مثل هر سال از دادن شیرینی و کیک طفره میره ...........ولی پرستو امسال هر جوری شده کیک تولدتو ازت میگیرم. البته کادو هم محفوظ

نگار دوست داشتنی و همسایه عزیزم که خدا را شکر که حداقل توی فیس بوک یک کامنت گذاشت و سمیه و کیمیا و شیرین وبهناز و................................

ولی میخواستم بگم این دوستی ها این قدر ارزش داره که در مواقع سخت قوی تر میشه.

دوستای عزیزم همیشه شاد وسالم و خوشحال باشید.

پ.ن: تمامی دوستان امسال برای خوردن کیک تولد پرستو آماده باشید.محل بعدا اعلام خواهد شد.

http://www.birthdaycards.com/bc/birthday_cards/card_90000_184.html

نوشته شده توسط فاطمه حقایق در یکشنبه 13 دی1388

لينك ثابت

مهم ترین درس امام حسین(ع) برای روزگار ما ( فرهنگی اجتماعی )

قیام امام حسین(ع) از زوایه ها ی مختلفی قابل بررسی است ولی متاسفانه آنچه در طول اعصار مشاهده کرده ایم بیشتر افسانه بافی و بسنده کردن به شور بی شعور بوده و جوهر این قیام نتوانسته شکافته شود(معدود تلاشهای اشخاصی چون شهید مطهری هم بعدها با رحلت آنها ادامه پیدا نکرد).اگر تاریخ صدر اسلام خصوصا مربوط به قیام ایشان را بررسی کنیم به نکات نابی دست پیدا می کنیم اکنون سر خط ملاحظات آن ایام را براساس تواریخ معتبر خصوصا یکی از نزدیکترین تاریخ ها به زمان حضرت یعنی تاریخ طبری بررسی می کنیم:

1. امام حسین(ع) ابتدائا قصد قیام بر علیه یزید را نداشت و صرفا با عدم بیعت اعتراض خود را نشان داد(این شیوه توسط 3 نفر دیگر نیز در پیش گرفته شد: پسران شیخین عبدالله بن عمر وعبدالرحمن بن ابوبکر و همچنین عبدالله بن زبیر).

2. فشار برای دریافت بیعت اجباری و دعوتنامه های متعدد از طرف مردم کوفه ایشان را ترغیب به خروج از مدینه به بهانه حج و سپس عزیمت به سمت کوفه کرد

3. درکوفه ابن زیاد(حاکم جدید کوفه) اکثر کسانی را که دعوت نامه به امام نوشته بودند را تطمیع وتهدید کرد واکثر دعوت کنندگان وبیعت کنندگان دعوت خود را جز معدودی (هانی و..)پس گرفتند .

4. مراتب به اطلاع امام حسین(ع) می رسد وایشان با اطلاع واطمینان از این قضیه اعلام می کنند اگر اینگونه است پس من به مدینه بر می گردم.

5. ابن زیاد اعلام میکند خیر حالا که تا اینجا آمده ای می بایست به زور هم شده بیعت کنی.

6. امام حسین(ع) تصمیم خود را می گیرد و مرگ را به زندگی با ذلت ترجیح می دهد و همراه عزیزترین کسانش شربت شهادت را می نوشد.

سر خط های بالا چند نکته مهم در خود دارد:

1. امام حسین می دانست در اقلیت است و اکثر مردم(اگر چه به ناحق)ولی با یزیدیان هستند پس بر خلاف اظهار نظر برخی جاهلین در ابتدا انتحار نکرد.

2. اگرچه ایشان در اقلیت بود اما دلیل نمی شد که ایشان ذلت را به تن بخرد از این رو با یزید بیعت نکرد یعنی از حداقل ابزارهای خود بهره جست و به حاکمیت یزید مشروعیت نداد اگرچه حتی حکومت یزیددر ظاهر مقبولیت داشت.

3. امام حسین(ع) وقتی دعوت عده ای از مردم را دریافت کرد آن را بی پاسخ نگذاشت و به آن لبیک گفت.

4. همین امام حسین(ع) زمانی که فهمید اکثر دعوت کنندگان دعوت خود را ( اگرچه بر اساس ضعف نفس) پس گرفته اند قبول کرد که به مدینه برگردد و خود را اگرچه محق بود و حق می دانست بر آنها تحمیل نکرد.

از مرقومه ناقص من و خلاصه آن می توان نکته های متعددی دریافت کرد اما بهتر اینه در هر زمان مهم ترین درس را مرور کنیم مهم ترین درس امام حسین(ع) از نظر حقیر این است:

در هیچ زمانی و با هر شرایطی مسئولیت شخصی از انسان ساقط نمیشه و با هیچ بهانه ای نمی توان از زیر آن شانه خالی کرد حال هر کس با هر توانایی که دارد: الله لا یکلف نفسا الا وسعها.یکی با قلم یکی با نفی پیشنهاد شرکت در ظلم.یکی با انتقاد رو در رو. هر کسی با هر وسیله ای..مبارزه امام حسین(ع) فازی بود زمانی با بیعت نکردن.زمانی با خروج بر خلیفه غاصب زمانی با قیام وشهادت و... پس بر اساس شرایط می بایست نوع مبارزه فرق کنه ولی در هیچ شرایطی مسئولیت شخصی ساقط نخواهد شد.

یاد امام حسین(ع) وخانواده فداکارش رو گرامی می داریم و برای فرزندان هم نامش آرزوی موفقیت می کنیم.

پ ن1: یادآوری کنم که شور وشعور دو بال یک حماسه اند و هیچکدام نباید آسیب ببینند اما هیچوقت جوهره یک موضوع و واقعه نباید فدای حاشیه ها و تحریف ها شود.

نوشته شده توسط خبات در شنبه 12 دی1388

لينك ثابت

دلهره دارم ....مسعود بهنود ( )

امیدوار بودیم که دیگر دادمان را با مشت و گلوله نستانیم، گل به کار می آوریم،... این که اول بار دیگری گلوله انداخت از بار غم ما نمی کاهد
مسعود بهنود

ما شکست خوردیم. اهل مدارا و تسامح شکست خوردند، طایفه سمحه و سهله شکست خوردند. این را در همین سکوت سرد، در همین شب های الله اکبری و گلوله و فریاد هم می توان به خود گفت. اگر شادمانیم از آن چه در خیابان ها می گذرد به گمانم شادمانی مان پایدار نیست. امیدوار بودیم که دیگر دادمان را با مشت و گلوله نستانیم، گل به کار می آوریم، این که اول بار دیگری گلوله انداخت از بار غم ما نمی کاهد.

یک بار سی سال پیش کسی را که گاندی خطاب کرده بودیم در تیرباران های اوین از دست دادیم، بار دیگر همین چند سال قبل ماندلای مان را به جائی رساندند که در همان حال که جهان مجذوب چهره انسانی او و جنبش مسالمت جو و صلح طلب ایران شده بود، عمامه بر زمین کوفت وقتی فیلم بازجوئی از همسر یک بدکار را دید

نوشته شده توسط سحر گلکار در دوشنبه 7 دی1388

لينك ثابت

ایرانیان برای هر آنکس که آزاده زیست کلاه از سر بی میدارند، از ستار خان تا منتظری ( )

يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ﴿۲۷﴾ اى نفس مطمئنه

ارْجِعِي إِلَى رَبِّكِ رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً ﴿۲۸﴾ خشنود و خداپسند به سوى پروردگارت بازگرد

فَادْخُلِي فِي عِبَادِي ﴿۲۹﴾ و در ميان بندگان من درآى

وَادْخُلِي جَنَّتِي ﴿۳۰﴾ و در بهشت من داخل شو

نوشته شده توسط سحر گلکار در دوشنبه 30 آذر1388

لينك ثابت

گردهمایی 14 ( )

گردهمایی چهاردهم ( )

سلام

گردهمایی چهاردهم در روز پنجشنبه 26/09/88 به صرف ناهار برگزار خواهد شد.

دوستان اعلام حضور فرمایند.

رستوران بزرگی(کنار هتل مروارید).(همانجایی که دفعه پیش رفتیم.)

بالای میدان هفت تیر.ضلع غربی. نبش خیابان لطفی

ساعت حضور از ساعت ۱۲:۴۵ دقیقه.

نوشته شده توسط پوریا در پنجشنبه 19 آذر1388

لينك ثابت

معرفی کتاب ( فرهنگی اجتماعی )

شاید بسیاری از دوستان توقع داشته باشند اگر قرار باشد کتابی را معرفی کنم از تاریخ معاصرباشد زمینه ای که بیشتر حوزه مطالعاتی من رو در برداشته یا اگر قرار باشد از نویسنده ای بگویم بی اختیار اسامی همچون آبراهامیان،نیکی کدی،استمپل و.. باشه اما نه .....کتابی را که خدمت دوستان معرفی می کنم کتابی است با عنوان Funny in Farsi نوشته خانم فیروزه جزایری دوما که ترجمه فارسی آن با عنوان عطر سنبل عطر کاج در ایران انتشار یافته است. کتاب را می توان خاطره نویسی طنازانه نامید.

فیروزه سال 1350 در حالی که بیشتر از 7 سال نداشته به خاطر کار پدرش عازم امریکا میشه و غیر از وقفه ای دو ساله باقی عمر رو در امریکا گذرونده .ذهن خلاق فیروزه و حافظه قوی اون باعث شده که داستانهای اون آدم رو جذب خود بکنه و با وجود درون مایه طنز اون خیلی از واقعیتهای فرهنگ آنگلوساکسونی رو و تو اون میشه مشاهده کرد و دید اونها به ایران خصوصا قبل و بعد از انقلاب رو تا حدودی ترسیم میکنه.

استواری و یکپارچگی خانوادگی ایرانی(البته خانواده های اصیل و نه از گذشته خود بریده) و اعتماد به نفس بالای اون در ایرانی بودنش(با وجود فضای بعضا منفی) وهمچنین اذعان به گوشه های مثبت فرهنگ کشور میزبان ما را بیش از پیش به روایت فیروزه جزایری جذب میکنه و تا آخر ما رو با خود میکشونه.

اینکه برای خیلی ها ممکنه در طول زندگی وقایع و داستانهاتفاق افتاده باشه اما برداشت هنرمندانه از واقعه تخصصی هستش که خانم جزایری به خوبی از پسش بر اوده و اصطلاحات و تمثیل های زیبایی که بکار می بره گاه تا ساعتها من رو می خندوند بدون انکه هجو امیز باشه و بدون اونکه بی احترامی توش باشه و بدون لودگی.

مثلا این تمثیل زیبا و بامزه رو که را جع به فضولی زنهای فامیلش نسبت به بینی اش میگه رو ببینید:"آنها بر کار نظارت بر دماغ ادامه دادند، و رشد بینی من را همانطور پیگیری می کردند که دلال ها سهام وال استریت رو دنبال می کنند".

کتاب مذکور تا به حال به چاپ هفدهم رسیده و انتشارات نشر قصه اون رو منتشر میکنه.

پ ن:به دلیل اینکه کتاب رو هدیه گرفتم از امانت دادن اون معذورم بر من ببخشایید.البته حتی به هدیه دهنده هم نمیدم خیالتون راحت

نوشته شده توسط خبات در دوشنبه 16 آذر1388

لينك ثابت

مروری بر 13 گردهمایی ( )

با سلام

کم کم به چهاردهمین گردهمایی هشتادی ها نزدیک می شیم

من کمی در 13 تای گذشته غور کردم و گفتم که با شما هم در میان بذارم.

گردهمایی اول .خرداد 85.نهار . حوض خانه. تعداد کمی بود یادم نیست به واسطه چه کسی جمع شده بودیم.اما جالب بود.

گردهمایی دوم . شهریور (مهر) 85.افطاری .رستوران راد. پر تعداد ترین گردهمایی بود. حدود 40 نفر جمع شده بودند.به قول سهیل نوردرخشان سقف آنجا بسیار پایین بود و خیلی تاریک هم بود.! یکی از دوستان هم همراه غیر هشتادی آورده بود! بسیاری از دوستان آن گردهمایی بار اول و آخرشان بود.نمی دانم چرا؟

گرامی می دارم یاد مرحوم یاسر قراخانی را که از بچه های بازرگانی 80 بود و در حادثه ای به رحمت خدا رفت.

گردهمایی سوم. آذر 85 . نهار. حوض خانه. خاطره خاصی یادم نمی آید. فقط یادم است که خانم حقایق خیلی دیر رسید. اما رسید.علی ارواحی هم بود!

گردهمایی چهارم. اسفند 85 . مزار دکتر مصدق. متفاوت ترین گردهمایی بود که به همت تمام و کمال خبات به عنوان یک سفر یک روزه بر مزار مصدق برگزار شد.خیلی خوش گذشت. چند زوج هشتادی را برای اولین بار می دیدیم

گردهمایی پنجم. خرداد 86. عصرانه . رستوران بانی چاو. کیک تولد خوردیم ( یک کیک که مخصوص سه نفر بود) عکسهایش این قدر بد شد که قابل ارائه نبود. یادم هست که عده ای از آقایان دسته جمعی تقریبا اواخر برنامه رسیدن. یکشون همراه غیر هشتادی هم داشت !.

گردهمایی ششم . شهریور 86. افطاری . رستوران هتل مروارید.یک جفت کاملا هشتادی شیرینی ازدواج را آورده بودند.متوجه ازدواج یک جفت کاملا هشتادی دیگر هم شدیم. از طرف رستوران هم پذیرایی خوبی شد.

گردهمایی هفتم. آذر 86. نهار . رستوران حاج محسن. جای خوبی بود ولی به گفته دوستان کیفیت غذایش به قیمتش نمی ارزید. بعد از برنامه با بعضی دوستان رفتیم رستوران امیرکبیر و من تصمیم گرفتم دفعه بعدی گردهمایی را به آنجا ببریم.

گردهمایی هشتم . اسفند 86 . نهار. رستوران هتل پرشیا (رستوران امیرکبیر) . خوب بود همه چیز .با آن کسی که قرار داد نوشته بودم از آنجا رفته بود و من ظهر همان روز متوجه شدم و کلی مظطرب شدم.آخرش هم با یارو سر قیمت کلی دعوایمان شد.

گردهمایی نهم . خرداد 87. نهار.رستوران هتل پرشیا( رستوران امیرکبیر) . با اینکه دعوا شده بود باز رفتم همانجا . چون وقت نداشتیم دنبال رستوران بگردیم.چیز خاصی یادم نمی آید.

گردهمایی دهم. شهریور 87.افطاری. رستوران هتل پرشیا( رستوران امیرکبیر). با یه دوست خوب به نام آقای خیرالهی آشنا شدم که مدیر هتل و رستوران بود.8 تا 10 شب با او در رستوران گپ می زدم.تنها گردهمایی بود که خودم نبودم . (اگه گفتید چرا!!!) خبات می گفت خیرالهی به نحو احسن از بچه ها پذیرایی کرده است. خدا را شکر.آخرش عکس گرفته شده بود اما ما هیچ وقت عکسی از این گردهمایی ندیدیم.!

گردهمایی یازدهم. آذر 87 . نهار. رستوران هتل پرشیا( رستوران امیرکبیر) . خیلی راحت بود که نمی خواستیم دنبال رستوران بگردیم.دفعه پیش هم که خیرالهی کلی به بچه ها رسیده بود. پس باز هم رفتم رستوران امیرکبیر.اما خیرالهی از آنجا رفته بود. با این حساب باز هم همانجا را قرار داد بستم. هر کاری کردم از مدیر جدید هتل نتونستم تخفیف بگیرم. آخرش دوباره دعوای اساسی شد سر قیمت ها.

گردهمایی دوازدهم. اسفند 87 . نهار . رستوران بوف . اولین گردهمایی بود که فست فود می خوردیم هر کس خودش حساب می کرد. برای ما خیلی خیلی راحت بود. این پیشنهاد خانم عرب بود. یکی از دوستان هم شاخه گل های بسیار زیبایی که رویشان نوشته شده بود گردهمایی هشتادی ها برای همه آورده بود. خیلی گردهمایی بی نظمی بود. بعضی غذایشان تمام شده بود که تازه بعضی از راه می رسیدند.

خرداد 88 . روزهای بدی بود پیامک که اصلی ترین وسیله ارتباطی من و خانم عرب برای اطلاع رسانی بود قطع بود.همه جامعه در شوک بود. نشد که گردهمایی سیزدهم را برگزار کنیم.

گردهمایی سیزدهم. شهریور 88 . افطاری . رستوران هتل مروارید. چند دوست جدید را می دیدیم.بعضی فکر می کردند پرونده گردهمایی ها با برگزار نشدن گردهمایی خرداد 88 بسته شده است اما این طور نشد. آخرش نفهمیدم از کی دونگ گرفتم از کی نگرفتم چون همیشه می نوشتم این بار ننوشتم.

به امید خدا نزدیک می شویم به گردهمایی چهاردهم.

در این میان مواردی که کلی به نظرم می آید برای گفتن این است که

-یک کار نکردیم. اون هم اینکه یک دفتر بزرگ اختصاص بدیم و توی آن هر کس در هر گردهمایی که آمده بود یادگاری می نوشت یا امضا می کرد. این را خیرالهی گفت. اما دیر شده بود.ولی اگه می شد خیلی جالب بود.

-بعضی می گفتند که گردهمایی ها شش ماه شش ماه باشد. اما تا حالا سه ماه سه ماه بوده است.

-همه گردهمایی ها در روز پنجشنبه برگزار شده است. اما متاسفانه بعضی از آنها را به جبر زمان از پنجشنبه آخر فصل اندکی جابه جا کردیم.

-دونگ هیچ گردهمایی تا به حال از 7000 تومان بیشتر نشده است.

-برای من سخت ترین کار گردهمایی این است که روزهای نزدیک گردهمایی در تماس با خانم عرب باید معلوم کنیم که چند نفریم.

-بعضی ها خیلی منظم و بعضی ها خیلی بی نظمند.

شما هم اگر خاطره خاصی دارید بفرمایید . مشعوف می شویم.

می خواستم اسامی دوستان حاضر درهر گردهمایی ها راهم بنویسم . خیلی طولانی و حوصله برمی شد. از همین طولانی شدنش هم معذرت.

نوشته شده توسط پوریا در چهارشنبه 11 آذر1388

لينك ثابت